Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Doretta (58) moest haar baby afstaan: ‘Mijn gelovige ouders zeiden dat ik in de hel zou komen als ik mijn kind niet opgaf’

Doretta (58) moest haar baby afstaan: ‘Mijn gelovige ouders zeiden dat ik in de hel zou komen als ik mijn kind niet opgaf’

Doretta (58) moest haar baby afstaan: ‘Mijn gelovige ouders zeiden dat ik in de hel zou komen als ik mijn kind niet opgaf’

Meer dan tienduizend moeders zijn in de vorige eeuw met dwang aangezet tot adoptie. Doretta (58) was een van hen. “Ik wilde hem heel graag zelf een naam geven. Tommy. Dat vond ik zo lief klinken. Maar zelfs dat mocht niet.”

Zwanger als tiener

“Toen ik zwanger werd, was ik nog een kind, veertien jaar. Ik merkte veranderingen in mijn lichaam: ik werd niet meer ongesteld en mijn borsten deden pijn en werden voller. Maar ik deed – denk ik – wat veel kinderen zouden doen in zo’n situatie: ik zei niets en ik negeerde de veranderingen die ik voelde. Mijn groeiende buik verborg ik onder wijde kleren en ondertussen hoopte en bad ik vurig dat het allemaal vanzelf ‘weg’ zou gaan.

De manier waarop ik zwanger was geworden had daar een hoop mee te maken. Destijds vond ik het mijn eigen schuld. Ik had hem – de jongen die ik kende uit de kerk waar mijn ouders en ik ook naartoe gingen – verleid. Althans, dat zei hij.”

Stekende pijn

“We volgden samen Bijbelstudie. Die ene keer was hij met me mee naar huis gelopen. Omdat het al donker was, zei hij. Ik voelde me gevleid. Ik was al een tijdje in de ban van de bruine ogen van deze jongen, maar omdat hij dik drie jaar ouder was dan ik, een klein sprieterig meisje met dunne beentjes en piekhaar, voelde ik me zo ongeveer onzichtbaar. Niet dat ik er raad mee had geweten als hij wel interesse had getoond. Net zoals ik me er op dat moment geen raad mee wist toen hij aangaf  ‘wel even mee te zullen lopen’.

Toen hij achteloos een arm om me heen sloeg, verstijfde ik. Door zijn overhemd heen voelde ik dat zijn oksel zweterig en nat was, en me net zo’n klamme plek op mijn schouder bezorgde. Ik wist niet of ik het fijn vond. Toen hij me meetrok naar een braakliggend stukje land – omdat je daar ‘de sterren zo goed kon zien’ – wist ik het wel. Ik voelde me niet meer fijn. Maar nog steeds durfde ik niets te zeggen. Hij sprak al voor mij. ‘Je wil dit, hè? Geef het maar toe.’ Zijn stem klonk raar en mijn mond was droog.

Ik kan me nog flarden herinneren. Distels die in mijn rug prikten. Mijn onderbroek die aan een voet bleef hangen. Hij bleef maar zeggen: ‘Dit vind je lekker, hè?’ Was dat zo? En zou ik dit lekker moeten vinden? Ik kan wel janken als ik denk aan hoe naïef ik was. Ik voelde een stekende pijn en wilde alleen maar dat het snel voorbij zou zijn. Dat was zo. Daarna trok hij me aan een hand omhoog, streek mijn haren glad en liep het laatste stukje met me mee naar huis.

Voordat ik naar binnen ging, zei hij dat ik mooi was. Dat het mijn schuld was geweest dat hij zich niet had kunnen beheersen. En dat ik dit tegen niemand mocht zeggen, omdat we anders uit de kerk gezet zouden worden. En dat was dat. Ik wist dat hij gelijk had: we stonden bekend als een keurig, diepgelovig gezin, en voor mijn ouders was dat het allerbelangrijkste. Dus ik zei niets en hoopte dat het allemaal vanzelf zou overwaaien.”

Baby afstaan

“Maar dat gebeurde natuurlijk niet. Mijn moeder kreeg uiteindelijk in de gaten dat er iets met me aan de hand was, dat mijn lichaam veranderde. Ze was woest, precies waar ik zo bang voor was geweest. Ik durfde niet te vertellen wie me zwanger gemaakt had, dus ik verzon iets over een vreemde man die ik was tegengekomen toen ik ’s avonds naar huis liep. Ik heb nog steeds het idee dat mijn moeder wel beter wist, maar dat ze geen ophef wilde veroorzaken in de kerkgemeenschap.

Zo snel als het kon werd ik weggemoffeld in een tehuis voor ongehuwde moeders, ergens aan de andere kant van het land. Het beeld van het keurige gezin moest ten koste van alles bewaard blijven. Als ik terug naar huis zou komen, na mijn bevalling, zou ik ‘gewoon’ de draad van mijn leven weer kunnen oppakken en doorgaan alsof er niets was gebeurd…

Ik had geen idee dat ik eventueel een andere keuze zou hebben. Ik kende alleen het plaatje van een man en een vrouw die gingen trouwen, en die kregen dan een kind. Ongehuwde, alleenstaande moeders? Het was iets wat niet in mijn belevingswereld voorkwam. Dus eigenlijk was er dan maar één optie: mijn kind weggeven.

Er was een enorme vraag naar kinderen van stellen die geen eigen kind konden krijgen, en die zou ik kunnen helpen. Zogenaamd was dat wat ik zelf wilde, maar in werkelijkheid had ik geen keuze. Tenminste, er werd me geen keuze gegeven. Ik was totaal geïsoleerd en van mijn familie kreeg ik geen enkele steun. Mijn ouders waren strenggelovig en het enige wat ze zeiden was dat ik in de hel zou komen als ik mijn kind niet zou opgeven.”

Lees ook
Ysannes (39) 15-jarige zoon werd vermoord: ‘Ik heb mijn hand op zijn hart gehouden, totdat het het niet meer deed’

De bevalling

“Van mijn bevalling herinner ik me eigenlijk niet veel meer. Ik weet wel dat ik die zo lang mogelijk probeerde uit te stellen. Zolang mijn kind niet geboren was, was het tenminste nog van mij. Het lijkt alsof ik een soort black-out heb gehad tijdens de bevalling. Het enige wat ik me nog kan herinneren, is het moment waarop mijn zoontje tussen mijn benen werd weggehaald en begon te huilen. Hij blaatte een beetje. Net als een schaapje.

Ik wilde hem heel graag zelf een naam geven. Tommy. Dat vond ik zo lief klinken. Maar zelfs dat mocht niet.”

Het hele verhaal van Doretta lees je in Flair 26-2022. Deze ligt van 29 juni t/m 5 juli in de (online) schappen.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: Getty Images