Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > De dochter van Anouk (42) is in transitie: ‘Het voelt voor haar als thuiskomen’

De dochter van Anouk (42) is in transitie: ‘Het voelt voor haar als thuiskomen’

De dochter van Anouk (42) is in transitie: ‘Het voelt voor haar als thuiskomen’

Tijdens haar zwangerschappen had Anouk (42) de wens voor zowel een jongen als een meisje. Zij en haar man wilden graag vier kinderen en uiteindelijk kregen ze vier jongens. Het was helemaal goed zo, een echt jongensgezin paste ook wel bij haar. Toen bleek er toch een dochter tussen het stel te zitten. Al van kleins af aan is te merken dat Anouks derde kind zich anders voelt. Ze is in transitie.

Meisje

Anouk: “Als ik terugkijk, merkten mijn man en ik al vroeg dat ons kind zich anders voelde. We dachten niet meteen dat zij zich geen jongen voelde, maar zagen haar meer als een meisjesachtige jongen. Op de kinderopvang uitte zich dat bijvoorbeeld bij het verkleden. Onze andere zonen hebben ook echt wel een keer een jurk aangetrokken om zich te verkleden. Alleen bleef het bij hen ook echt een verkleedspel. Voor Fabiënne voelde het als thuiskomen, die jurk bleef de hele dag aan.

Tot en met groep 2 heeft ze altijd gezegd: ‘Ik ben een jongen, maar ik houd van meisjesdingen.’ Maar in groep 3 kwam het verdriet. ‘Waarom kunnen jullie geen meisje van me maken?’, vroeg ze weleens. Toen wisten we dat er meer speelde en hebben we een specialist laten meekijken. Ze heeft echt een gave om alles heel normaal te laten lijken. Van jongs af aan heeft ze kleine stapjes gezet richting ‘meisje worden’ en daar zijn we allemaal in meegegroeid. Vanaf dat ze zeven jaar is, gaat ze volledig als meisje door het leven.”

In transitie

“Toen ze onderzocht werd en daar uitkwam dat ze transgender meisje is, voelde het eigenlijk meer als een bevestiging. Dus ik schrok er niet van, maar er verandert natuurlijk toch een hele hoop. Mijn man en ik maakten ons soms zorgen over de toekomst. Hoe zou het er allemaal uit gaan zien? Ook was het toch best heftig om definitief de keuze te maken dat ze als meisje verder zou gaan. Je neemt toch ook op een bepaalde manier afscheid van wat was en je moet veel dingen regelen en bespreken. We hebben de kinderen uit haar klas ingelicht en een brief opgesteld voor de ouders. Haar school heeft ons destijds heel fijn gesteund hierbij. Ook zat ze op balletles, waar we hebben verteld dat ze vanaf dan als Fabiënne door het leven zou gaan. Er kwam veel op ons af, maar uiteindelijk is het allemaal goed verlopen.”

Cadeautje

“In het begin was het een beetje vreemd. Ineens had ik een meisje in mijn mannengezin. Maar het voelde toch ook ergens als een cadeautje om toch nog een dochter te ‘krijgen’. Daarbij was de overgang minder groot omdat ze al nooit zo’n echte jongen was. Ze is echt van de glitters, make-up en parfum. Zelf ben ik niet zo’n ‘meisjemeisje’; ik draag nooit rokjes en zelden make-up. Zij is eigenlijk alles wat ik niet ben, haha.

Ze mocht zelf voorstellen doen voor haar nieuwe naam. Daar is uiteindelijk Fabiënne uitgekomen. We moesten er met z’n allen even aan wennen – deze naam stond niet op het namenlijstje van mij en m’n man tijdens mijn zwangerschap. Maar het belangrijkste was dat zij zich prettig voelde bij haar nieuwe naam. En dat voelt ze zich: ze vindt het een leuke naam, afgeleid van haar jongensnaam en haar voorletter is ook hetzelfde.”

Omgeving

“Gelukkig hebben we heel fijne mensen om ons heen die de verandering accepteerden. De ouders van mijn man waren destijds ruim in de tachtig. Een van hen was ook streng gelovig. We vonden het daarom best wel spannend om het te vertellen. Ze reageerden heel goed. Voor hen was het uiteindelijk ook een bevestiging; ze zagen altijd al dat Fabiënne zich anders gedroeg dan mijn andere zonen.

Op school ging het ook goed, totdat ze noodgedwongen naar een andere basisschool moest. Haar basisschool sloot omdat er te weinig leerlingen ingeschreven stonden. Op haar nieuwe school ging ze naar groep 8. Daar heeft ze echt een heel vervelend jaar meegemaakt. We hadden het goed voorbereid door in gesprek te gaan met de leerkrachten en de klas in te lichten. Echter waren er een aantal leerlingen die heel vervelend deden, ook klasgenoten met wie ze al haar hele schooltijd doorbracht. Fabiënne is erg gepest en durfde op een gegeven moment niet meer naar school. Dat was echt heel naar, maar ook nu voelden we ons erg gesteund door de school. Het online onderwijs vanwege corona was daarbij echt een opluchting voor Fabiënne. Sinds ze na dat jaar naar de middelbare school is gegaan, gaat het weer ontzettend goed. Zelf zegt ze – en dat vind ik zó knap – over dat jaar: ‘Mam, ik heb in dat jaar zoveel geleerd. Niet iedereen vindt het normaal en dat mag, maar dan kun je me nog wel met respect behandelen.’”

Lees ook:
Amber (24) werd te vroeg geboren: ‘Aan de buitenkant zie je niet dat er iets aan de hand is’

Stevig in schoenen staan

“Ik vind haar echt heel sterk, maar ik denk dat je als transgender persoon ook stevig in je schoenen moet staan. Wij hebben gelukkig een fijne omgeving, maar dat is soms anders. Gelukkig komt er steeds meer aandacht voor het onderwerp. Dat is fijn, maar heeft ook de keerzijde dat mensen soms denken dat ze alles kunnen zeggen. Ook Fabiënne krijgt weleens rare opmerkingen of vragen. Zij zegt altijd: ‘Je mag me alles vragen, maar ik hoef niet overal antwoord op te geven.’ Wat betreft nare opmerkingen vind ik social media ook echt verschrikkelijk. Soms schrik ik echt hoe onverdraagzaam Nederlanders kunnen zijn. Ik denk dan altijd: ik hoop dat mijn kind niet te lezen krijgt hoe respectloos sommige mensen reageren op transgender personen.

Fabiënne zit nu op 2 vwo. Het gaat heel goed met haar. Ze is net gestart met de puberteitsremmers. Mensen denken vaak: er gebeurt zoveel terwijl die kinderen nog erg jong zijn. Ik ervaar juist echt dat er heel serieus gekeken wordt in het ziekenhuis naar wat past bij het kind. Elke nieuwe fase die zij instapt, wordt er opnieuw gekeken of het de juiste keuze is en hoe ze zich daarbij voelt. Die ruimte geef ik haar ook. Ik kan het me bijna niet voorstellen, maar mocht ze ooit twijfelen, kan ze dit altijd aangeven. Tot aan de hormonen is nog alles omkeerbaar.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Getty Images