Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Deborah (35) heeft FAS: ‘Mijn geheugen is soms zo slecht dat ik me met moeite kan herinneren hoe oud ik ben’

Deborah (35) heeft FAS: ‘Mijn geheugen is soms zo slecht dat ik me met moeite kan herinneren hoe oud ik ben’

Deborah (35) heeft FAS: ‘Mijn geheugen is soms zo slecht dat ik me met moeite kan herinneren hoe oud ik ben’

Deborah Berends (35, woont samen) vroeg zich lang af wat haar mankeerde. Op haar 31ste kreeg ze de diagnose FAS.

Alien

“Dat ik werd gepest en de kinderen op school me ‘alien’ noemden, heb ik eigenlijk nooit zo begrepen omdat ik niet snapte wat ze bedoelden. Toen ik er later achter kwam dat een van de kenmerken van FAS is dat de omtrek van je hoofd groter is dan gemiddeld, begreep ik dat zij dat toen al aan me zagen. Ik was in die tijd misschien wel drukker met andere dingen dan pestende klasgenoten. Ik groeide op in een moeilijke thuissituatie met twee ouders die non-stop ruzie hadden. Er was veel alcohol in het spel.

Ik werd als kind steeds merkwaardiger omdat ik moeite had met die situatie om te gaan. Als ik speelde, werd ik soms zo agressief dat ik met de barbies begon te smijten. Bij mijn beste vriendinnetje smeerde ik een keer slijm in haar haar. Soms begon ik uit het niets te grommen als een beer. ‘Het beest is weer los,’ merkte mijn moeder dan op. Maar uitzoeken waarom ik me eigenlijk zo vreemd gedroeg, deed ze niet.”

Ik voelde me onbegrepen

“Achteraf denk ik dat ze haar handen vol had aan zichzelf en haar eigen sores. Omdat ik me vaak onbegrepen voelde, vluchtte ik weg van huis. Ik ontmoette verkeerde vrienden en deed mijn best om bij die groep te horen door met ze mee te doen. Stelen en drugsgebruik hoorden erbij. Ik dacht dat een keertje cocaïne of speed proberen niet heel erg zou zijn, maar helaas bleek ik wel zo verslavingsgevoelig dat ik niet veel later in een afkickkliniek terechtkwam.

Ik heb me lang afgevraagd wat er mis met me was. Waarom kon ik niet als ieder ander een baantje behouden en een ‘normaal’ leven leiden? Ik hield het nooit vol of werd ontslagen. Net als met hobby’s. Vaak begon ik impulsief aan iets nieuws zoals schilderen, maar al snel was ik het weer zat.

Ondertussen voelde ik me vanbinnen vreselijk rusteloos, ongelukkig en soms depressief. Dat ‘zoekende’ heeft altijd als een rode draad door mijn leven gelopen. Behalve in relaties, ik ben inmiddels al vijftien jaar samen met mijn vriend Victor, die ik tijdens een vakantie op de camping ontmoette. Hij begrijpt me als geen ander.”

Lees ook
Sabrina (23) heeft FAS: ‘Mijn biologische moeder ontkent dat ze dronk tijdens de zwangerschap, ik denk dat ze zich schaamt’

Mijn moeder geeft niks toe

“Dat ik al die jaren met FAS te maken had, ontdekte ik vier jaar geleden. Victor had iets over het onderwerp op de radio gehoord en herkende er veel van mij in: het falende kortetermijngeheugen, concentratiestoornissen, angsten, ver-slavingsgevoeligheid en een slecht gebit.

Toen ik me liet onderzoeken op FAS, bleek ik te voldoen aan een hele lijst van kenmerken, waaronder ook uiterlijke kenmerken zoals een dunnere bovenlip en een grotere hoofdomtrek. Deze diagnose betekent dat mijn moeder tijdens haar zwangerschap alcohol heeft gebruikt.

Ik heb haar dat gevraagd, maar ze heeft het nooit toegegeven. In eerste instantie maakte het me woedend. Hoe kon ze dat nou doen? Maar doordat ik er veel gesprekken met allerlei psychologen over heb gevoerd, gaf ik de boosheid een plek. Inmiddels ben ik zover dat ik mijn moeder niets meer verwijt, ze is tenslotte al zeventig en ik kan er toch niets aan veranderen.”

Grote invloed

“FAS heeft wel een grote invloed op mijn leven, ik probeer daar zo goed mogelijk mee te dealen. Ik heb bijvoorbeeld al mijn tanden laten trekken en een kunstgebit genomen omdat ik zo veel problemen had met mijn gebit. Een ander voorbeeld: mijn geheugen is soms zo slecht dat ik me met moeite kan herinneren hoe oud ik eigenlijk ben. Mijn huis ligt daarom vol met lijstjes waarop staat wat ik moet doen en wanneer.

Ik heb inmiddels twee ambulant begeleiders die me helpen met het ordenen van allerlei zaken en het bijhouden van mijn huishouden. Sinds kort krijg ik gelukkig ook een uitkering, zodat ik me over geld niet meer zo druk hoef te maken. Ik zou me geen raad weten zonder al deze hulp, want alleen kom ik er echt niet uit.

Nadenken over de toekomst doe ik niet, dan wordt het me te veel. Ik dacht altijd dat ik graag kinderen zou willen, maar weet dat ik niet geschikt ben voor het moederschap, omdat ik het niet kan overzien. Dus die wens heb ik laten varen. Ook merk ik dat ik achteruitga, lichamelijk vooral. Een dagje shoppen kan ik niet meer omdat ik al na een uur zulke vermoeide spieren krijg dat ik alleen nog maar plat wil liggen.

Ik probeer mijn leven zo veel mogelijk te vullen met de dingen die ik wel kan en die me rustiger maken. Diamond painting bijvoorbeeld, of vissen. Een paar uur staren naar zo’n dobber aan de waterkant, vind ik heerlijk.” 

Naast Deborah, vertellen ook Marlies en Sabrina over hun diagnose met FAS. Hun verhalen lees je in Flair 18-2022, de editie die van 4 t/m 10 mei in de schappen ligt. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Merel Brons | Fotografie: Petronellanitta