Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Anne (40) leed vijftien jaar aan boulimia: ‘Mijn vriendje beoordeelde mijn borsten met een 9, mijn billen met een 6’

Anne (40) leed vijftien jaar aan boulimia: ‘Mijn vriendje beoordeelde mijn borsten met een 9, mijn billen met een 6’

Anne (40) leed vijftien jaar aan boulimia: ‘Mijn vriendje beoordeelde mijn borsten met een 9, mijn billen met een 6’

Dat ze vijftien jaar boulimia had, durft Anne (40) aan niemand te vertellen. Ook niet nu ze haar eetstoornis heeft overwonnen. “Mijn moeder zal het vreselijk vinden dat het zo veel jaar zo slecht met mij ging, zonder dat zij het wist.”

“Ik heb vijftien jaar een dubbelleven geleid. Ik had boulimia en niemand wist daar iets van. Nu gaat het goed met me, maar mijn geheim bestaat nog steeds. Ik heb er dan wel met lotgenoten, psychologen en psychiaters over gesproken, maar mijn familie, zelfs mijn moeder, weet het nog altijd niet. Alleen mijn beste vriendin heb ik het een paar jaar geleden verteld. Ze reageerde geschrokken en vond het, naast dapper dat ik het nu wél vertelde, moeilijk dat ik haar niet eerder in vertrouwen had durven nemen. Maar ik kon het gewoon niet over mijn lippen krijgen.”

Toen ik weer begon te eten begon het probleem echt

“Zestien was ik toen mijn vriendje mijn lichaam beoordeelde. Hij gaf mijn borsten een negen; mijn billen kregen een zes. Zijn woorden sloegen in als een bom: mijn lichaam was niet goed! Ik besloot te lijnen en viel flink af. Maar ik bleef me niet lekker in mijn vel voelen. Mijn moeder maakte zich zorgen. Ik zag boeken over anorexia naast haar bed liggen en hoorde haar in de keuken met de huisarts bellen. Ze stuurde me ook naar hem toe, maar hij vond mijn ondergewicht niet ernstig. ‘Eet maar wat meer,’ adviseerde hij. Dat was het.

Na ongeveer een jaar kreeg ik eetbuien. Mijn moeder zag me weer eten en dacht dat het prima ging. Maar eigenlijk begon het probleem toen pas echt. Zeker toen ik op kamers ging. Er was geen structuur meer, geen controle. De eetbuien namen toe en ik begon met overgeven. Daar voelde ik me verschrikkelijk over, alsof ik Dr Jekyll and Mr Hyde was. Aan de ene kant was er de vrolijke, sterke, positieve Anne die studeerde en baantjes en vriendjes had. Maar in mijn eentje, op mijn kamer, kwam er een andere kant van mij naar boven, een sombere, negatieve kant.

Altijd was er die strijd in mijn hoofd: zal ik wel, zal ik niet? Dan begon ik met één koekje, vastbesloten het daarbij te laten. Om vervolgens toch door te slaan. Een eetbui bracht me in een roes. Ik kon de hele wereld dan even vergeten. Het overgeven dat hierop volgde, gaf even opluchting. Maar daarna voelde ik me zó slecht, dat ik gauw ging slapen.”

Erover praten lukte niet

“Voor zover ik weet, heeft niemand ooit iets geweten van mijn geheime eetbuien. Mijn vriendjes niet, mijn vriendinnen niet en mijn familie ook niet. Zolang ik met andere mensen was, kon ik redelijk normaal eten, heel gezond en zeker niet overdreven veel. De boulimia speelde enkel op wanneer ik alleen was. Erover praten kon ik niet. Ik drukte het weg, wilde niet accepteren dat ik het had. Zo kon ik mezelf wijsmaken dat het vanaf morgen voorbij zou zijn.

Maar het was nooit voorbij. Ik heb een paar keer geprobeerd om het aan een vriendin te vertellen, maar sloeg volledig dicht. Zelfs bij de huisarts, die ik toch speciaal voor dit probleem bezocht, kreeg ik het niet uit mijn mond. Dat gaf me een extra waardeloos gevoel. Ik ben een oprecht persoon en heb het hart op de tong. Maar ondertussen durfde ik niet eens om hulp te vragen!

Lees ook
Elvanie (36) runt een reisbureau met haar moeder Trijnie (62): ‘Er is een onvoorwaardelijke liefde’

Ongepland zwanger

Toen raakte ik ongepland zwanger en dat was het keerpunt. Ik zou de verantwoordelijkheid voor een kind krijgen en wilde een gezonde moeder zijn, die normaal kon eten. Zo begon mijn zoektocht naar hulp. Ik bezocht praatgroepen, deed persoonlijkheidsonderzoek en ben naar een psychiater gegaan. Met kleine stappen ging het steeds een beetje beter. Het allerbelangrijkste was dat ik leerde praten over mijn probleem. En ik leerde onderzoeken waarom ik dit probleem had.

Ik weet nu dat de boulimia voor mij een manier was om met het leven om te gaan. Ik beleef de dingen vrij intens, mijn hoofd is druk. Een eetbui betekende een time-out van mijn hoge tempo. Met het overgeven gooide ik alles van me af. Toen ik dat patroon doorzag, begreep ik wat ik nodig had: rust. Het klinkt simpel, maar ik heb er lang over gedaan om tot die conclusie te komen.

Sinds een paar jaar kan ik zeggen dat het goed gaat. Toch leef ik nog steeds met het geheim. Want er is vrijwel niemand die weet dat ik hier zo lang mee heb geworsteld en dat ik bij therapeuten en praatgroepen ben geweest. Ik vind het vooral moeilijk om het aan mijn moeder te vertellen. Zij zal het vreselijk vinden dat het zo veel jaar zo slecht met me ging, zonder dat zij het wist. Toch is alles aan haar vertellen ook onderdeel van mijn herstel. Pas dan ligt mijn eetprobleem écht achter me.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Lydia van der Weide | Beeld: Getty Images