Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Anna van den Breemer (37): ‘Ik wil me niet verstoppen en ik wil me niet gevangen voelen’

Anna van den Breemer (37): ‘Ik wil me niet verstoppen en ik wil me niet gevangen voelen’

Anna van den Breemer (37): ‘Ik wil me niet verstoppen en ik wil me niet gevangen voelen’

Hoewel het gezin van journalist Anna van den Breemer (37) wordt bedreigd vanwege het werk van haar partner, schrijver en televisiemaker Özcan ‘Eus’ Akyol, weigert ze te leven in angst. “Ik heb inmiddels geaccepteerd, hoe triest dat ook is, dat dreigementen horen bij zijn vak.”

Online dreiging

“Ik zat rond middernacht in het donker met onze pasgeboren zoon Baran tegen mijn borst, toen mijn telefoon ging. Het was Eus. Hij had net bij Fox Sports aan tafel gezeten en werd onderweg naar zijn auto gebeld door de politie dat hij zo snel mogelijk moest terugkeren naar de studio. Er was online een dreiging binnengekomen dat een man hem wilde omleggen. ‘Er komt nu voor de zekerheid politie naar je toe, jij en de kinderen worden mogelijk overgebracht naar een hotel.’

Eus was heel kalm en dacht dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen. Ik daarentegen zat bomvol hormonen en was alleen thuis met twee kleine kinderen. Ik raak niet snel in paniek, maar op dat moment was ik echt bang. Ik draaide alle deuren op slot, ging met Baran bij mijn dochter Mia op de kamer zitten en analyseerde elk piepje en kraakje die nou eenmaal horen bij ons oude huis. Ik kan me herinneren dat ik het heel onwerkelijk vond. Ik, de koele kikker, voelde zich onveilig in haar eigen huis. Gelukkig kreeg ik al snel bericht van Eus dat de man was opgepakt. Het gevaar was geweken.

Ondanks dat ik de angst van me voelde afglijden, zat het me toch niet helemaal lekker. Ik was de afgelopen jaren echt wel wat gewend als vrouw van een columnist, maar dit was de eerste keer dat een online dreigement concreet werd. Dat iemand daad bij het woord had kunnen voegen omdat de locatie van Eus door zijn liveoptreden bekend was. De man is vervolgd voor zijn daden, maar helaas heeft dat anderen de jaren daarna niet afgeschrikt. Het wordt steeds meer en steeds erger. Ik had nooit kunnen bedenken dat het werk van mijn partner gevolgen zou kunnen hebben voor ons gezin, maar als publiek figuur word je blijkbaar het doelwit van gekke mensen.”

Koele kikkers

“Eus’ rol als schrijver en presentator werd met de jaren publieker. Hij kreeg een vaste column in het AD, schoof steeds vaker aan bij grote talkshows om zijn mening te geven en begon met het maken van eigen radio- en tv-programma’s. Hoe bekender hij werd, hoe meer kritische reacties er logischerwijs kwamen op zijn werk en zijn publieke imago. Dat hoort nou eenmaal bij zijn werk. Ik heb me nooit bemoeid met de inhoud van zijn werk. Maar ik denk weleens: schat, is dat nou nodig, of heb mijn bedenkingen als hij weer een pittige uitspraak doet over een collega op tv. Ik ben het ook zeker niet eens met alles wat hij schrijft, maar heb nooit de drang om met een belerend vingertje naar hem te wijzen. Het is zijn werk en dus zijn keus.

Sinds 2016 zijn de bedreigingen gestaag toegenomen. Eus ontvangt al jarenlang bijna wekelijks haatberichten en doodsbedreigingen. Een verklaring heb ik niet, maar kennelijk wordt in onze maatschappij de barrière steeds kleiner om iemand nare verwensingen te sturen. Mensen vergeten dat die berichten aankomen bij echte mensen van vlees en bloed. Idioot natuurlijk. Ik heb inmiddels geaccepteerd, hoe triest dat ook is, dat dreigementen horen bij Eus’ vak. En vaak niet eens vanwege zijn uitspraken, maar puur om het feit dat hij een publiek persoon is en daarmee een makkelijk doelwit. Je wilt niet weten hoeveel bekende Nederlanders last hebben van soortgelijke dreigementen. Eus doet altijd aangifte in de hoop dat het een afschrikkende werking heeft én om het signaal af te geven dat het bedreigen van mensen fout is. Maar zorgen hebben we ons nooit gemaakt. Tot dit voorjaar.”

Bedreigingen

“Op de hoofdredactie van het AD werd begin mei een handgeschreven brief bezorgd vol bedreigingen richting Eus en ons gezin. Er zat een foto van Eus bij, met een kogelgat door zijn hoofd. De politie vond de dreiging, door signalen waar ik verder niet over kan uitweiden, hoogst alarmerend. Eus was op pad voor werk en appte mij foto’s van de brief door. Hij was zoals altijd kalm, maar ik vond het eng dat iemand de tijd had genomen om deze brief met foto’s samen te stellen.

Nog voor ik het echt kon bevatten, ging de deurbel en stonden er twee agenten voor de deur om te overleggen over de situatie. ‘Wat wil je doen?’ was de vraag. Eus had per direct beveiliging gekregen en het advies aan mij was om het huis te verlaten en tijdelijk ergens anders onderdak te zoeken. Ik vond het onwerkelijk. Het enige wat door mijn hoofd schoot was: ik moet de kinderen zo van school halen. Het was volgens de agenten niet verstandig om alleen naar school te lopen, dus escorteerden ze me naar het schoolplein.

Ik wilde er eigenlijk niks van weten omdat ik wilde voorkomen dat Mia en Baran zich zorgen zouden maken, maar ik stemde in met een verdekte opstelling. Terwijl ik de voordeur achter me sloot en de agenten een paar meter verderop in de startblokken achter een boom zag staan, kon ik alleen maar denken hoe bizar deze situatie was.

Normaal ben ik een dromer en ontgaat me de helft van wat er om me heen gebeurt, maar nu liep ik in een soort vreemde hyperfocus over straat. Ik bestudeerde elke voorbijganger. Iedereen kon de potentiële bedreiger van ons gezin zijn. Ik wilde niet dat mijn kinderen doorhadden dat agenten ons op afstand nauwlettend in de gaten hielden, dus bestudeerde ik langs het schoolplein de gezichten van andere ouders. Niemand leek iets in de gaten te hebben. ‘Heel leuk, die polities,’ zei Baran toen we bijna weer bij de voordeur waren. Ik voelde een enorme opluchting. Hij had geen idee dat die ‘polities’ er voor ons waren.”

‘Sterkte’

“Na deze surreële politie-escort naar het schoolplein, besloot ik in overleg met Eus tegen het advies van de politie in te gaan en thuis te blijven met de kinderen. Mijn intuïtie vertelde mij dat het veilig was. Daarbij vind ik het alternatief te belachelijk voor woorden. Ik wil me niet verstoppen, ik wil me niet gevangen voelen en ik wil mijn kinderen geen angst aanpraten over zaken waarvan ik niet eens wil dat ze weten dat ze bestaan. Ik weiger ons leven door een of andere gek te laten bepalen. De dag nadat de dreiging is binnengekomen, heb ik de angst van me afgeschud en ben ik gezellig met de kinderen naar de kinderboerderij gegaan.

Ons leven gaat door. Onze kinderen weten van niks. Ik mag niks inhoudelijks zeggen over het onderzoek naar de dreiging en onze beveiliging, maar ik kan wel zeggen dat het serieus wordt genomen door de politie en dat ik er vertrouwen in heb. We kunnen alles doen wat we willen en voelen ons beschermd. We zijn na de bedreiging overladen met steunbetuigingen en kaartjes met ‘sterkte’. Terwijl ik denk: sterkte waarmee? Ik lig er niet wakker van. Door de zorgen van anderen ga ik soms bijna twijfelen of ik het wel serieus genoeg neem, maar het voelt voor mij niet realistisch dat wij als hele familie worden afgeknald in een land als Nederland. De zorgen die ik heb, gaan vooral uit naar Eus.

Het volledige verhaal van Anna lees je in Flair 25-2022. Deze ligt van 22 t/m 28 juni in de (online) schappen.
Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.