Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Angela Schijf: ‘We hebben maar kort de tijd, laten we het leuk hebben’

Angela Schijf: ‘We hebben maar kort de tijd, laten we het leuk hebben’

Angela Schijf: ‘We hebben maar kort de tijd, laten we het leuk hebben’

Sinds haar vijftiende is Angela Schijf (42) al een publiekslieveling. Maar kom bij haar niet aan met BN’er-schap. Een trooper zijn, het samen doen, harmonie bewaken, dát is belangrijk. En zo staat ze niet alleen in haar werk. “Ik heb best wat mensen verloren, misschien dat ik daardoor denk: ja jeetje jongens, we hebben maar kort de tijd, laten we het leuk hebben.” 

Op welke plek sta jij nu in je leven?

“Ik sta op een heel alert punt, ik let erg op alles wat er in de wereld gebeurt, op alle heftigheden die op ons afkomen. Ik heb opgroeiende kinderen, natuurlijk denk ik erover na in wat voor wereld zij leven, en nog gaan leven.

Maar ik zie ook mooie kanten. Ik word ouder en ik vind dat heel oké, want ik ben tegelijkertijd jong en sterk genoeg om gek te doen. En ik kan nog steeds geïnspireerd raken. Ik kijk veel om me heen, ook naar de natuur. Eigenlijk heb ik sterk het gevoel dat er een verandering op til is.”

Waar denk je dan aan?

“Ik kan dat niet duiden. Ik woon met mijn gezin in Antwerpen, maar zou best de stad uit willen. Daar ben ik mee bezig, maar er zijn nog geen concrete plannen. Al heb ik het gevoel dat de komende jaren wel wat reuring gaan brengen.”

Op je Instagram-account omschrijf je jezelf met het woord ‘acteur’. Maar je doet nog veel meer: je presenteert, zingt, produceert. Hoe zie je jezelf?

“Als acteur, ja. Dat is een overblijfsel uit het begin van mijn… nou ja, ‘carrière’ is een groot woord, maar goed: carrière. Ik vond het toen heel belangrijk dat ik eenduidige keuzes maakte. In alles wat ik deed, wilde ik zuiver zijn naar het acteurschap. Dus deed ik geen reclames of schnabbels, de ditjes en datjes liet ik voor wat ze waren.

Ik wilde heel graag geloofwaardig zijn, waarschijnlijk omdat ik die geloofwaardigheid bij mezelf zocht. Pas de laatste jaren voel ik dat het oké is om mee te bewegen, uitstapjes te maken. Maar ik blijf vooral acteur, mijn behoefte aan zuiverheid en eenvoud is groot.”

Die carrière die ze liever geen carrière noemt, rekent ze vanaf haar vijftiende.

“Al zevenentwintig jaar. O wacht, áchtentwintig jaar, god ik word drieënveertig dit jaar, de tijd staat niet stil.”

Neem ons eens mee naar die begintijd.

“Eigenlijk leerde ik meteen mijn grootste levensles toen. Dat is dat je kunt plannen en organiseren wat je wilt, maar zo is het leven helemaal niet. Dat gaat alle kanten op, van stille watertjes naar een waterval, en dat was precies wat er gebeurde op mijn vijftiende. Televisiewerk was een wending van het leven, ik kan het niet anders zeggen, het overkwam me.

Ik vond het leuk, maar ik dacht ook: wat gebeurt me nu? Ik had gepland dat ik medicijnen ging studeren, me zou specialiseren en in een ziekenhuis ging werken, ik had mijn leven tot mijn vijfenzestigste al op de weekplanner staan. Maar dat liep even anders. Het acteren greep me echt, ik werd er verliefd op.

Ik kom niet uit een gezin waarin creatieve, literaire of artistieke mensen zitten, het was louter toeval wat er gebeurde. Of het was het lot.”

Als kind werkte je soms toch als model?

“Klopt, ik stond weleens in een foldertje, of ik had een rolletje met tekst in een reclame, zo rolde ik langzaam richting het acteren.”

Je bent de jongste van een gezin met zes kinderen. Hoe ervaarde je dat?

Voorzichtig: “Het was een samengesteld gezin, al wil mijn moeder dat liever niet horen. Mijn twee broers en drie zussen zijn een stuk ouder dan ik, daardoor ben ik eigenlijk in een kleiner gezin opgegroeid.”

Lees ook
Channah Koerten: ‘Nu ik zelf moeder ben, snap ik pas hoe wanhopig ze moet zijn geweest’

Vind je het onprettig om over je familie te praten?

“Nee, ik zelf niet. Maar ik heb én een bijzondere familiesituatie én een moeder en die vindt het niet prettig als ik het daar publiekelijk over heb. Ik vind dat ook niet kies, het voelt alsof ik voor mijn beurt praat. Meestal ga ik met een grote boog om dit onderwerp heen, of zeg ik gewoon: ik praat daar niet over.”

Er hangt inderdaad een soort stilte rond jouw jeugd en familiesituatie. Het is natuurlijk je goed recht om het daar niet over te hebben, maar…

“Wat goed dat het je opviel, het klopt echt.”

Maar wat voor soort kind was je?

“Het was mijn missie om iedereen blij te maken, niemand tot last te zijn. Ik was een nakomertje, een blij meisje, en dat was ook de opdracht aan mezelf als ik nu terugkijk. Ik heb me dat gedrag aangemeten, als jongste vond ik dat ik vrolijkheid moest brengen. Dat had ook echt met mijn plek in het gezin te maken, die heeft zeker invloed gehad.”

Verder lezen? Dit is een interview uit Flair, de rest van het verhaal lees je in Flair 17-2022. Deze ligt van 27 april t/m 3 mei in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier