Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik vertel de kopers van ons huis niets over onze helse buren’

Opgebiecht: ‘Ik vertel de kopers van ons huis niets over onze helse buren’

Opgebiecht: ‘Ik vertel de kopers van ons huis niets over onze helse buren’

Olga (38): “De rijdende rechter is mijn favoriete tv-programma. Meestal gaat het over ruzie tussen buren. Overhangende takken of een opmerking die in het verkeerde keelgat is geschoten, kunnen omslaan in een ware vete. Compleet met buurmannen die elkaar te lijf gaan. Dat is toch leedvermaak ten top?

Mijn vriend Bram en ik gingen er altijd voor zitten en bleven ons verbazen over hoe het toch zo uit de hand kon lopen tussen buren. Tot wij zelf nieuwe buren kregen. Nu weet ik uit ervaring hoe blij je mag zijn als het klikt. Het gezin dat twee jaar geleden naast ons kwam wonen, is zo verschrikkelijk dat wij gaan verhuizen. Maar tegen de kopers van ons huis hebben we niets gezegd. Die weten niet beter dan dat het heerlijk wonen is in onze kinderrijke buurt…”

Ooit was het gezellig in de wijk

“Bijna negen jaar geleden werd onze twee-onder-een-kap in een nieuwbouwwijk opgeleverd. We waren zo blij met ons ruime huis en tuin aan het water. We droomden van een gezin, van kindervoetjes op het gras en van een roeiboot. Dat gezin kwam er, we zijn inmiddels twee zoons, van acht en zes, rijker.

De jongens hadden meteen volop vriendjes, want in onze buurt werd de ene baby na de andere geboren. De kinderen liepen de deur bij elkaar plat, elk jaar in september hielden we een straatfeest en met verschillende stellen in de buurt bouwden we een goede band op. Vooral met Stef en Martine, die woonden in het huis dat aan het onze vastzit. Zij hadden al een dochter en kregen nog een zoon en een dochter die van dezelfde leeftijd zijn als onze jongens. De kinderen speelden samen en wij hielden lange borrelavonden met onze buurtjes.

Bram en ik vonden het heel jammer toen zij aankondigden dat ze een ander droomhuis hadden gevonden, maar we gunden ze hun nieuwe stek. Zelf hadden we totaal geen behoefte om ergens anders te gaan wonen en er zouden vast leuke nieuwe mensen naast ons komen. Hoopten we toen nog.”

Onze helse buren

“In het weekend dat de nieuwe buren – een stel van in de veertig met vier pubers – naast ons kwamen wonen, ging ik met een bos bloemen bij ze langs om ze welkom te heten. Die bloemen werden aangepakt, maar een ‘dankjewel’ kon er niet af. En toen ging de deur voor mijn neus dicht. Ach, ze hebben het natuurlijk druk, dacht ik nog.

Maar naarmate de tijd verstreek, leerde ik dat onze buren geen enkel gevoel voor sociaal gedrag hebben. Dag en nacht staat er muziek aan, of staat de televisie op volume dertig. Stef en Martine hoorden we nooit, maar van dit gezin hebben we constant last.

Zeker in de zomer is het niet te doen. Ze hebben dan de hele dag hun tuindeuren open en er wordt gescholden en gevloekt. Ook schamen ze zich er niet voor om in de achtertuin uitgebreid te zitten boeren en scheten. Ik kan je verzekeren dat dat je eetlust verpest. Dus buiten eten doen we al niet meer. Ook niet omdat vijf van de zes gezinsleden kettingrokers zijn en als de wind verkeerd staat, zit je de hele dag in de rook. Er liggen vaak peuken aan onze kant van de schutting.”

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik ben verliefd op een patiënt’

Bemoei je met je eigen

“Ik heb een paar keer geprobeerd met de buren te praten over hun storende gedrag, maar verder dan een ‘je mot je met je eigen bemoeien, wij zitten toch ook niet op jou te letten of wel soms?’ van de buurman ben ik niet gekomen.

De hele buurt ergert zich rot aan die mensen, maar niemand woont zo dicht op ze als wij. Hun aanwezigheid heeft ons woongenot de afgelopen twee jaar totaal verziekt. Inmiddels heb ik er slapeloze nachten van en erger ik me aan álles. Dat willen Bram en ik niet meer. En dus zetten we ons huis te koop, hoe blij we er ook mee zijn.

We hadden vrij snel een goed bod te pakken, dus het voorlopig koopcontract is getekend. ‘Het lijkt me zo’n gezellige buurt,’ zei de vrouw van het stel dat ons huis kocht. ‘Zeker!’antwoordde ik met mijn breedste glimlach. Ik voelde me schuldig. Maar als we eerlijk zijn over de buren, verkopen we ons huis nooit.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Rianne Sepers | Beeld: Getty Images