Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik ben zwanger, maar eigenlijk helemaal niet blij met deze tweede baby’

Opgebiecht: ‘Ik ben zwanger, maar eigenlijk helemaal niet blij met deze tweede baby’

Opgebiecht: ‘Ik ben zwanger, maar eigenlijk helemaal niet blij met deze tweede baby’

Kim (28): “Met de zenuwen in mijn lijf liep ik terug naar de badkamer. De test lag omgekeerd op de rand van de wastafel. Ik kon het niet opbrengen geduldig te wachten tot de vijf minuten om waren, dus in plaats daarvan had ik ons bed verschoond. Maar daar lag ie dus, de brenger van het slechte nieuws. Of het goede, maar vanbinnen wist ik eigenlijk wel wat de uitslag zou zijn. En ja, hoor: toen ik hem omdraaide, zag ik twee overduidelijke roze lijnen. Zwanger. Kut.”

Eerste baby

Hoe anders was dat een jaar eerder, toen ik met een positieve test in mijn handen stond en niet wist hoe hard ik Jaap moest roepen om hem het goede nieuws te vertellen. Bijna een jaar waren we bezig geweest om zwanger te raken en eindelijk was het gelukt! Toen huilde ik tranen van blijdschap, nu waren het tranen van ongeloof en frustratie. Dit wilde ik helemaal niet. Hoe kon ik in hemelsnaam alweer zwanger zijn?

Na een prima zwangerschap – natuurlijk had ik wat kwaaltjes, maar als ik dat vergeleek met de lichamelijke gebreken die sommige vriendinnen tijdens hun zwangerschap hadden, had ik niets te klagen – werd afgelopen november Dex geboren. Wat ze zeggen, is waar: zodra je kind op je borst wordt gelegd, overvalt je een liefde die met niets anders te vergelijken is. Een soort oerdrift die roept: jou moet ik beschermen, voor jou moet ik zorgen.”

Huilbaby

“Ik was helemaal in de zevende hemel, maar vond het ook eng. Zo’n klein lijfje, alles zo fijntjes. Ik was in het begin erg onzeker en vroeg mezelf bij alles af of ik het wel goed deed. Doe ik hem geen pijn? Maak ik niets kapot? Houd ik hem wel goed vast zo? Krijgt hij wel genoeg binnen? Daarnaast huilde Dex veel, vooral ’s nachts, en dat vonden Jaap en ik allebei behoorlijk heftig.

We wisten niet wat er met hem aan de hand was en ook al zeiden de dokter en het consultatiebureau dat het soms gewoon gebeurt dat een baby veel huilt, ik vond het heel zwaar. En door het slaapgebrek nam mijn onzekerheid eigenlijk alleen maar toe. Ik kon dingen moeilijk relativeren. Daarnaast waren Jaap en ik na een maand of twee allebei zo kapot van de gebroken nachten dat het er ook tussen ons niet leuker op werd.”

Eindelijk weer seks

“Gelukkig werd het huilen na ongeveer tien weken minder. Jaap en ik hadden echt even tijd samen nodig om weer tot elkaar te komen, dus boekten we toen Dex drie maanden was een nachtje weg en brachten we onze zoon naar mijn ouders. Het was heerlijk om even met zijn tweeën te zijn, rustig in een restaurant te eten en een film te pakken, ook al miste ik Dex enorm en moest ik tussendoor ook kolven.

Die nacht hadden we eindelijk weer eens seks. Onbeschermd, want we waren vergeten condooms mee te nemen en ik was nog niet begonnen met de pil. Maar ik was ook nog niet ongesteld geweest, gaf nog borstvoeding én bij Dex had het voor ons gevoel een eeuwigheid geduurd voor ik in verwachting raakte, dus dat kon geen kwaad. Dachten we.

Tot ik me in plaats van beter – ik hoefde er inmiddels nog maar één keer per nacht uit om Dex te voeden – steeds vermoeider begon te voelen. En ik had ook aldoor zo’n zeurend gevoel in mijn rug en was constant misselijk. Ergens herkende ik het gevoel wel, maar het drong gewoon niet tot me door, tot een vriendin grappend vroeg of ik niet zwanger was. Opeens viel alles op zijn plaats.”

Lees ook
Taboe op abortus: ‘Na 3 kinderen met een baby van een half jaar weer zwanger worden, was niet wat ik wilde’

Baby nummer twee

“Die middag kocht ik een test en jep: ik was weer in verwachting. Al elf weken, bleek bij de verloskundige. Een abortus kwam niet in me op, maar blijdschap was niet bepaald het overheersende gevoel toen ik dit nieuwste gezinslid op het echoscherm zag. Bij Jaap was het anders, die was door het dolle heen. Hij en zijn broer schelen ook maar veertien maanden en hij vond het fantastisch.

Ja, dacht ik, lekker makkelijk. Jij hoeft geen baby in je buik te dragen terwijl de andere nog niet eens zelfstandig kan zitten. Inmiddels ben ik bijna zes maanden in verwachting van dit kleine meisje en ben ik een beetje aan het idee gewend geraakt. Maar om heel eerlijk te zijn ben ik er nog steeds niet echt blij mee. Ik ga ervan uit dat dat wel goed komt op het moment dat ik onze dochter in mijn armen houd, maar voor nu vind ik het vooral doodeng en loodzwaar.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Rianne Sepers | Beeld: Getty Images