Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik vrees voor de dag dat de deurwaarder op de stoep staat’

Opgebiecht: ‘Ik vrees voor de dag dat de deurwaarder op de stoep staat’

Opgebiecht: ‘Ik vrees voor de dag dat de deurwaarder op de stoep staat’

Laura (29) “Iedere keer als ik de brievenbus hoor, word ik zenuwachtig. Zal er weer een betalingsherinnering of aanmaning bij zitten? Of erger nog: een deurwaardersbrief? Het liefst gooi ik alles wat de postbode brengt meteen in de prullenbak of duw ik de brieven ergens achter in een la. Wat je niet ziet, bestaat niet…

We zijn niet arm. Max en ik hebben allebei een prima baan en komen uit financieel stabiele gezinnen. We kennen elkaar van onze studie en zijn pas gaan samenwonen toen we allebei al een tijdje een vaste baan hadden. We zijn niet stinkend rijk ofzo, maar verdienen samen zo’n 4500 euro netto per maand en hebben geen studieschuld. Gelukkig hebben we geen bizar hoge hypotheek en verder hebben we ook geen gekke vaste lasten die ervoor zouden kunnen zorgen dat we iedere maand krap zitten.

En toch hebben we, zoals ze dat zo mooi zeggen, aan het eind van ons geld altijd nog een stukje maand over. Wel meer dan een stukje, eigenlijk. Ik durf alle bedragen die aan achterstallige betalingen openstaan of die we in de min staan bij online winkels en op onze creditcards niet bij elkaar op te tellen, maar dat zal zeker meer dan tienduizend euro zijn.

Het probleem is simpel: we hebben een gat in onze hand. We leven te lekker, zijn dol op festivals, eten geregeld snel wat buiten de deur, gaan weekendjes weg, nemen op feestjes en verjaardagen een leuk cadeau mee, trakteren ons neefje op een dagje uit. En dan gaat er nog een boel geld op aan nieuwe kleding, spullen voor in huis, een gevulde koelkast, films, boeken, kranten en tijdschriften… We zijn geen merkenfreaks ofzo, maar al met al loopt het snel op. 

Toen we net op onszelf woonden, hadden we totaal niet door dat we te veel uitgaven. We hadden ook best wat spaargeld, dus het was geen probleem dat we op te grote voet leefden. Toen de bodem van die rekening in zicht kwam, schrokken we wel. Waar was alles gebleven? En wat als de auto het opeens zou begeven? Maar lang dachten we er niet over na, die spaarrekening zou zich vanzelf weer aanvullen. We verdienden genoeg. Vanaf dat moment zetten we ook braaf geld opzij, maar dat heeft natuurlijk weinig zin als je dat een week later net zo hard weer terughaalt. 

Inmiddels is onze financiële situatie een grote puinhoop. Een goede reden kan ik niet noemen, maar we steken al veel te lang onze kop in het zand. Metersdiep. We blijven gewoon uitgeven en weten alle aankopen, etentjes of uitjes voor onszelf te verantwoorden. ‘We doen er genoeg voor: work hard, play hard,’ lachen we regelmatig naar elkaar, proostend met een cocktail op een terras. Of: ‘Ach, kost maar twintig euro, kan best’.

Natuurlijk kwamen er maanden geleden al betalingsherinneringen, boetes en dreigbrieven binnen. Je kunt als je spaargeld op is maar beperkt meer blijven spenden dan er binnenkomt. Op een gegeven moment zitten al je creditcards aan hun limiet en de hypotheek en vaste lasten moeten toch echt gewoon iedere maand afgetikt worden, ook als je dat níet doet. Dan komen ze het vanzelf opeisen. 

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik mis mijn ouders, maar ík ga de ruzie niet bijleggen’

Inmiddels zijn we zover dat we het ene gat met het andere gat dichten. Natuurlijk nemen we ons iedere week wel een keer voor dat we nu echt op een budget gaan leven en geen cent meer uitgeven aan dingen die niet écht noodzakelijk zijn, maar dat houden we vaak nog geen drie dagen vol. Dan is er wel weer een leuk truitje in de aanbieding, een film die we móeten zien of hebben we allebei geen zin om te koken en lopen we de stad in. Dat het goede gevoel dat zo’n uitje of aankoop geeft de volgende dag weer teniet wordt gedaan door een brief van een incassobureau vergeten we voor het gemak dan even.

Ik wéét dat dit zo niet kan doorgaan, maar ik weet niet hoe we dit moeten oplossen. We zijn gewoon verslaafd, zoveel is wel duidelijk. Nu ik dit zo vertel schaam ik me eigenlijk dood, wát een first world problem. Ik vrees de dag dat er een deurwaarder op onze stoep staat, maar misschien moet het er ook gewoon maar eens van komen. Wie weet kan die ons voor eens en voor altijd goed wakker schudden.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.