Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Liliane (38): ‘Ik slik antidepressiva en vertel dat aan niemand’

Liliane (38): ‘Ik slik antidepressiva en vertel dat aan niemand’

Liliane (38): ‘Ik slik antidepressiva en vertel dat aan niemand’

Lilianne (38): “Laatst stond in de krant: ‘Voor 98 procent van de mensen die antidepressiva slikken, werken de medicijnen niet en zijn ze zelfs schadelijk.’ Die claim werd al snel door andere journalisten weerlegd, maar toch: het negatieve beeld dat veel mensen toch al hebben over antidepressiva is weer eens versterkt.”

“‘Zie je wel dat het niet goed voor je is,’ appte mijn moeder me dan ook. Wéér moest ik me verdedigen. Ik heb er spijt van dat ik mijn ouders ooit heb verteld dat ik antidepressiva slik en no way dat ik er ooit met een ander over praat.” 

Geen plezier meer

“Vijf jaar geleden had ik een prachtleven met alles erop en eraan: net verhuisd naar een heerlijk nieuwbouwhuis, moeder van een peuter en een kleuter en een te gekke baan in het onderwijs. En toch sloop er langzaam iets in me wat ik niet kende. Ik werd somberder, kreeg steeds minder zin in dingen. Als ik me niet echt móést aankleden, hing ik het liefst in mijn pyjama op de bank. Ik kon het amper nog opbrengen wat dan ook te doen, had totaal geen plezier meer in dingen. Zelfs niet in mijn kinderen.

En ik werd bang, bang voor álles. Bang dat mijn man een ongeluk zou krijgen, bang dat mijn kinderen heel ziek zouden worden, bang om de supermarkt in te gaan, bang dat ik niet goed genoeg was in mijn werk. Ik ging naar een psycholoog en die zette me aan het denken en leerde me dingen anders te bekijken of aan te pakken, maar toch bleef dat lege, donkergrijze gevoel alles overheersen.

Ze had weleens over de mogelijkheid van medicatie gesproken, maar daar wilde ik niets van weten. Ik had heus geen pillen nodig om te functioneren en beter te worden. Om dat te laten zien, probeerde ik het nog een jaar op eigen kracht.”

Aan de antidepressiva

“Het kantelmoment was een ruzie om niks met mijn man, een ruzie die ik uitlokte. Hij werd zó boos, dat ik opeens inzag dat als er niets veranderde, mijn relatie het niet zou redden. Opeens was me volkomen duidelijk dat ik zo veel had om blij mee te zijn, maar dat het me gewoon niet lukte. Het geluk lag voor het grijpen, maar ik kon er niet meer bij. Hoe hard ik het ook probeerde.

In overleg met mijn psycholoog en de huisarts ben ik toen toch een antidepressivum gaan slikken. Ze konden niet beloven dat het zou werken, maar zo’n zeventig procent van de mensen die soortgelijke klachten hebben als ik, is ermee geholpen. De eerste weken waren verschrikkelijk. Het sombere gevoel en de angsten werden alleen maar erger, ik durfde niet eens meer alleen naar bed.

En fysiek was het ook geen pretje: ik had last van rillingen over mijn hele lijf, zweette enorm door de dag heen, was doodmoe en had hoofdpijn. Toch wilde ik de medicijnen een kans geven. Na een week of drie namen de klachten langzaam af en na anderhalve maand voelde ik me vrolijker, positiever en zekerder dan ik me in maanden had gevoeld. Ik was en ben er dolblij mee.”

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn ouders, ze zijn gewoon tokkies met wie ik niets heb’

Kwakzalverij

“Toen ik mijn ouders over mijn medicatie vertelde, reageerden ze nogal stug en afwijzend. ‘Die troep wil je toch niet in je lijf, allemaal kwakzalverij,’ vond mijn vader. ‘Als je er maar zo snel mogelijk weer van afkomt,’ zei mijn moeder. Ik schrok van hun reactie, maar had het ergens ook wel zien aankomen. Hier in Noord-Friesland is het echt een no-go om ‘aan de pillen’ te gaan.

Ook ik ben opgevoed met het idee dat je je niet moet aanstellen en dat als je maar graag genoeg wilt, alles vanzelf wel goedkomt. Wat had ik dan verwacht? Maar de reactie van mijn ouders deed me wel meteen besluiten van de antidepressiva mijn geheim te maken.

En als ik dan weer zie hoe mijn pillen in het nieuws komen, ben ik er alleen maar blij mee dat verder niemand er iets van weet. Ik heb er totaal geen zin in dat mensen me gaan beoordelen op iets wat ze zelf niet eens hebben meegemaakt.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Rianne Sepers