Stelen Beeld Getty Images
StelenBeeld Getty Images

Opgebiecht: ‘Stelen geeft me zo’n kick!’

Mare (33): “Het is een gewoonte die ik niet kan, en ook niet wíl loslaten: stelen. Kleine dingen, niks bijzonders. Als puber nam ik al stiekem rolletjes snoep of een Mars mee uit de supermarkt. Het gaf me altijd zo’n bevredigende kick en dat doet het nu nog.”

“ Misschien klinkt dit stom, maar het is de waarheid: ik kan echt even zo’n spannende tinteling door m’n lijf krijgen als ik een winkel uitloop en bijvoorbeeld een mascara, pakje pennen of een beha mee jat. Soms heb ik dat gevoel zo hard nodig dat ik het niet kan weerstaan. Die kick – dáár gaat het om, nooit om het product zelf.”

Stelen fleurt m'n dag op

“Het is niet dat ik dagelijks steel, ik denk zelfs niet eens wekelijks. Maar het maakt mijn degelijke leven net wat meer exciting en het bezorgt me een soort overwinningsroes als ik naar buiten stap. Het gevoel duurt niet lang, maar het is voor mij genoeg om een saaie dag op te fleuren.

Ik moet toegeven: als ik hetzelfde product gewoon afreken, doet dat me niks. Geen kick, geen spannend gevoel, niks. Ik steel alleen bij grote winkels, want ik voel me er toch altijd wat schuldig over. Bij kleine winkels of van kennissen zal ik dus echt nooit iets meenemen. Als ik door de Hema loop of in Appie, weet ik: jullie zijn hiervoor verzekerd. Laat ik er dan maar gebruik van maken, uiteindelijk besteed ik ook genoeg geld bij ze. Zo zet ik me makkelijker over mijn schuldgevoel heen.”

We komen niks tekort

“Mijn gewone boodschappen reken ik altijd af, dat is geen enkel probleem. Het gaat ook helemaal niet om het geld. Ik heb een vriend met een goede baan en ik werk zelf parttime, want we hebben een dochter. We komen op geen enkel vlak iets tekort en we kunnen alles prima betalen. Maar juist die ene reep chocola die ik niet afreken maar zo in mijn jas of tas laat verdwijnen, díé doet me zo goed.

Natuurlijk weet ik donders goed dat je niet hoort te stelen en als mijn dochter het later zou doen, zou ik haar straffen. Ik geef nooit het slechte voorbeeld, ik zal nooit iets stelen waar zij bij is. Ook mijn vriend weet niet dat ik deze afwijking heb. Ik denk dat hij het niet eens zou geloven als ik het hem vertel.

Ik doe het nooit als ik samen ben met iemand, dan heb ik het helemaal niet nodig en voel ik die drang niet eens. Vroeger, op de middelbare school, gingen we vaak in pauzes de supermarkt in om wat te jatten. Dat deed iedereen toen, het was een uitdaging wie het meeste meenam. Dat zie ik nu als kattenkwaad, maar inmiddels ben ik in de dertig en kun je het geen jeugdzonde meer noemen.”

Nooit gepakt

“Ik ben in al die jaren nog nooit gepakt. In het verleden is er weleens een alarm afgegaan, maar als je tegelijk met iemand naar buiten loopt die wel wat heeft gekocht, weet je bijna zeker dat diegene geïrriteerd teruggaat naar de kassa. Dan is er niemand die je tegenhoudt, bovendien zie je bijna nergens beveiligers meer.

Ik scan winkels op camera’s. Ik zorg dat ik er met mijn rug naartoe sta of maak met mijn hand een beweging alsof ik iets terugleg, terwijl het al in mijn tas zit. Winkels met zelfscankassa’s zijn helemaal makkelijk; bijna nergens zit meer een alarm aan.

Het geeft me overigens geen kick om spullen niet te scannen maar onder in de boodschappentas te verstoppen. Een vriendin van me doet dat, de duurdere dingen onderop, want meestal checken ze een paar van de bovenste producten bij een controle. Dat doet me niks, als ik toch betaal dan gewoon de hele bups.”

Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Valerie van der MeerGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden