Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik mis mijn ouders, maar ík ga de ruzie niet bijleggen’

Opgebiecht: ‘Ik mis mijn ouders, maar ík ga de ruzie niet bijleggen’

Opgebiecht: ‘Ik mis mijn ouders, maar ík ga de ruzie niet bijleggen’

Jantien (33): “Al twee jaar heb ik geen contact meer met mijn ouders en mijn zus. Ik heb geen idee hoe het met ze gaat. Een ruzie is uit de hand gelopen en dat vind ik heel erg. Maar ík ben altijd degene geweest die veel van ze pikte om de lieve vrede te bewaren. Dit keer buig ik mijn hoofd niet. Maar dat zij dit ook niet doen, doet pijn.”

Ruzie tijdens etentje

“Deze ruzie begon ooit tijdens een etentje bij mijn ouders. Dat was voor mijn zus en mij de gewoonte op zondag. Het was gezellig, we zaten aan de wijn en praatten over van alles. Ik vertelde dat ik een ex van mijn zus was tegengekomen in de kroeg en dat dat onverwacht best leuk was. Dat we al ander­halve week onafscheidelijk waren, vertelde ik er nog maar niet bij. Zij vond het niet leuk om te horen en begon met teksten als: ‘O die creep’ en ‘Kijk maar uit voor hem.’

Natuurlijk begonnen mijn ouders zich er ook mee te bemoeien. ‘Ik heb hem nooit wat gevonden,’ sprak mijn vader en mijn moeder knikte bevestigend. Het zal eens niet… Jeroen en mijn zus hebben hooguit een halfjaartje wat gehad. Waarschijnlijk reageerde ik net iets te fel, want mijn zus werd achterdochtig. ‘Je hebt toch niets met hem?’ vroeg ze. Ik ontkende dat.

Als ’t zover was dat we echt een relatie hadden, zouden ze het wel horen. Jammer dat ik kort daarna met Jeroen in een restaurant zat voor een romantisch etentje en daar mijn oom en tante binnenkwamen. De volgende dag hing mijn moeder al aan de telefoon, woedend: ‘Dit kun je niet maken, denk aan je zus!’ Ze was niet voor rede vatbaar, wat ik ook zei, ze raasde maar door.

Ik drukte haar weg, want ik kon er niet tussenkomen en was dat hysterische gedoe zat. Twee minuten later had ik mijn vader boos aan de lijn: hoe durfde ik mijn moeder zomaar op te hangen? Laat maar even bekoelen, dacht ik. Een paar keer excuses en door. De zondag erop ging ik dus weer naar mijn ouders toe. Daar barstte de bom. ‘Jij durft!’ zei mijn vader al toen hij me binnenliet. In de kamer zaten mijn moeder en zus op scherp. Natuurlijk had zij het inmiddels ook gehoord.

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn dikke dochter’

En ik weet dat het niet netjes is geëindigd tussen haar en Jeroen, maar moet je daarin blijven hangen? Mijn zus was woest en stond erop dat ik niet met hem verderging. Mijn ouders stonden aan haar kant. Ik kreeg zelfs te horen dat ik anders niet meer welkom was. Daarop heb ik mijn jas gepakt en ben weggegaan. Het was de laatste keer dat ik mijn ouders en zus zag, want voor mij was dit de druppel.

We hadden al zo vaak grote en kleine ruzies en meningsverschillen gehad, en zij kozen altijd blind elkaars kant. Je wilt niet weten hoe vaak ik dingen heb weggeslikt en mijn gevoel heb genegeerd, enkel om de vrede binnen ons gezin te bewaren. Altijd ben ik degene geweest die met een bos bloemen mijn verontschuldigingen maakte. Daar heb ik geen zin meer in, ze luisteren niet eens naar me.

Maar het doet pijn dat ze het zomaar laten gaan. Zij kunnen toch ook een keer hun ongelijk toegeven? Dat ik tijdens die ruzie gelijk had, weet ik zeker. Ik ben nog steeds met Jeroen. We hebben elkaar helemaal gevonden en wonen al een jaar samen. Maar ik mis mijn ouders. Ik belde een paar keer per week met ze en zag ze wekelijks.

Hun beledigingen aan het adres van Jeroen zijn niet terecht, maar daarvoor hoef ik geen excuses. Maar een keer naar me informeren zou toch normaal zijn, beteken ik dan niks voor ze? Inmiddels zijn ze in de zestig en ik, de jongste, moest altijd de verstandigste zijn en alles rechtbreien. Ik doe het niet meer.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst Valerie van der Meer | Beeld Getty Images