Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik lieg over alles om indruk te maken op mijn collega’s’

Opgebiecht: ‘Ik lieg over alles om indruk te maken op mijn collega’s’

Opgebiecht: ‘Ik lieg over alles om indruk te maken op mijn collega’s’

Liv (29): “Niet lang geleden begon ik met mijn nieuwe baan. Spannend, een nieuw team. Ik merkte al snel dat ik in een andere levensfase zat dan mijn collega’s. Om te voorkomen dat ik buiten de groep zou vallen, heb ik wat leugens verspreid over mijn privéleven. Dat werkte…

Net getrouwd, samenwonend of single en flink aan het daten. Dat zijn mijn collega’s. Ikzelf woon tijdelijk bij mijn ouders. Ik zoek hard naar iets betaalbaars, maar dat lukt me nog niet in m’n eentje. Hiervoor zat ik in een studentenhuis, maar daar moest ik weg. Ik klaag zeker niet: mijn moeder zorgt voor het huishouden en ik hoef geen boodschappen te doen. Natuurlijk zou ik liever op mezelf wonen, maar dat komt wel. Als ik deze baan houd, kan ik me straks ook meer veroorloven.

Op het werk merk ik echter dat ik een compleet ander leven heb dan mijn collega’s. Niemand woont meer bij z’n ouders en ze zijn in alles verder. Ze zijn met ‘volwassen’ dingen bezig waar ik ver vanaf sta, zoals kinderen en relaties. Als iemand roept ‘Wat eten jullie vandaag? Ik moet nog boodschappen doen!’, wordt er nog net niet gniffelend naar mij gekeken; ze weten dat mijn moeder het eten al heeft klaarstaan.

Toen mij werd gevraagd of ik dat thuis-wonen niet lastig vind, heb ik er van alles bij verzonnen. Ik hoorde mezelf vertellen dat ik uit een moeizame relatie kwam, dat ik in het studenten­huis samenwoonde met een vriend. Dat die relatie stukliep en ik daarom tijdelijk naar mijn ouders ben teruggegaan. Dat werkte, er waren zowaar mensen geïnteresseerd: ‘Wat erg voor je, dus je kon nergens heen?’, ‘Hoelang duurde die relatie dan?’, ‘Hadden jullie daar samen een kamer?’

Het is stom dat er leugens voor nodig zijn, maar ik werd eindelijk gezien. En tja, als de eerste leugen eruit is, volgen ze daarna steeds makkelijker. Ik wilde laten merken dat ik niet zo’n suffe doos was. Zo ging ik twee dagen in dezelfde kleren naar mijn werk. Toen iemand ernaar vroeg, liet ik me ontvallen dat ik die nacht niet thuis was geweest. Nog nooit had ik zo veel collega’s om me heen die nieuwsgierig waren naar waar ik was geweest en met wie.

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik vrees voor de dag dat de deurwaarder op de stoep staat’

Een beetje geheimzinnig doen maakt een mens kennelijk interessanter. Die truc heb ik inmiddels al een paar keer herhaald. Maar een tijdje terug schrok ik ervan hoe makkelijk ik de leugens vertel. Het gesprek ging over zwangerschap. Iemand vertelde over een vriendin die het maar niet lukte om zwanger te raken, een serieus onderwerp. Toen iemand mij vroeg of ik een kinderwens had, schoot ik in mijn meest dramatisch rol tot dan toe. Ik zei niks, slikte en keek weg.

Na de vraag wat er met me was, vertelde ik dat ik zwanger was geweest. Dat het niet gepland was en dat mijn vriend en ik er lang over hadden getwijfeld wat we zouden doen. En dat ik, toen we uiteindelijk hadden besloten om ervoor te gaan, na een aantal weken een miskraam kreeg. Achteraf bezien was dat misschien de reden van onze breuk, het was een lastige tijd geweest…

Er was geen woord van waar, maar mijn collega’s hingen aan mijn lippen! Iedereen was stil. Uiteindelijk kreeg ik zelfs een knuffel van iemand. Ik maakte een goede sprong op de populariteits­meter. En ja, ik schaam me voor het liegen, maar dat is kennelijk nodig om gezien te worden als je zo’n oninteressant leven leidt als ik.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.