Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Ik voelde zijn hand op mijn kruis en ik wist dat dit ontzettend de verkeerde kant op ging’

Opgebiecht: ‘Ik voelde zijn hand op mijn kruis en ik wist dat dit ontzettend de verkeerde kant op ging’

Opgebiecht: ‘Ik voelde zijn hand op mijn kruis en ik wist dat dit ontzettend de verkeerde kant op ging’

Kirsten (35): “Het is al maanden het gesprek van de dag en iedereen heeft z’n mening klaar. Waarom hebben al die vrouwen en meisjes zo lang gezwegen nadat ze met seksueel grensoverschrijdend gedrag te maken hadden? Ik begrijp dat wel. Ook ik heb ooit iets meegemaakt waarvoor ik me zo schaamde dat ik het nooit heb verteld. Het was met de vriend van mijn broer.”

Tegen mijn zin

“Ik ben niet verkracht, maar er is wel degelijk iets tegen mijn zin gebeurd. Als je iets dergelijks meemaakt, ga je serieus aan jezelf twijfelen: ik zal wel iets hebben gezegd of gedaan waarom hij nu zo doet. Ik ben kennelijk niet duidelijk genoeg geweest dat dit niet mijn bedoeling was…

Onzin natuurlijk, maar zo werkt het wel. Door alle discussies op het moment, denk ik wel steeds: oordeel toch niet zo makkelijk. Het is écht lastig om je mond open te trekken als je zoiets naars hebt meegemaakt. Helemaal als het ook nog met een bekende is, in mijn geval een vriend van mijn broer.

Mijn broer en ik zijn altijd goed geweest samen, we zien elkaar vaak, ook omdat we in hetzelfde dorp wonen en onze stamkroeg delen. Daar gingen we vroeger al uit, en na zo’n avond vond het voorval met René plaats. Ik woonde destijds in de stad tegen ons dorp aan, maar bleef naar onze kroeg gaan; daar was iedereen altijd. René was aardig, ik mocht hem graag, maar hij was voor mij niet meer dan een vriend van mijn broer. Er was geen spanning tussen ons en ik was zeker niet verliefd op hem.”

Vriend van mijn broer

“Toen hij me aanbood om met me mee te fietsen zodat ik niet alleen over straat hoefde, vond ik dat niet nodig, maar wel lief. Dus na een paar keer ‘nee, hoeft echt niet’, dacht ik: whatever, fiets maar mee dan, als jij dat zo graag wilt. Ik weet nog dat hij tijdens het fietsen al van die opmerkingen maakte als: ‘Eindelijk met z’n tweetjes.’ Dat vond ik raar, maar ik hechtte er geen waarde aan.

Thuis bedankte ik hem, maar hij wilde me binnen afleveren. Ik weet nog dat ik iets zei als: het is hier niet het Wilde Westen hoor, maar hij stond erop. Ik had geen enkel vermoeden. Ik gooide mijn jas over de kapstok, hij ook en hij plofte naast me op de bank. Daar begon hij me te zoenen – totaal uit het niets. Ik deed niet mee en verzette me, maar hij ging door.

En hij ging verder: ik voelde zijn hand op mijn kruis en ik wist dat dit óntzettend de verkeerde kant op ging. Ik moest iets doen en dat werd schreeuwen: HELP! Hij schrok en liet me los. Ik verstijfde niet, maar heb hem een heel harde klap in zijn gezicht gegeven. Dat was er kennelijk voor nodig om hem te doen opstappen.”

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik wil niet dat hij met zijn beste vriendin op vakantie gaat’

Waarom?

“Hij was meteen weg, pakte zijn jas en snelde mijn huis uit. Ik heb zelf heel lang stil voor me uit zitten kijken. Ik was wel meteen weer rustig, maar kon alleen maar denken: hoezo?! Heel verwarrend. Je gaat toch niet zomaar iemand zoenen als er niks is? En die hand dan op díé plek? Rot op! Ik krijg nog de rillingen als ik eraan terugdenk.

Ik heb heel lang gedacht dat het aan mij lag. Ik zou vast onbewust iets hebben gedaan of gezegd waardoor hij dacht dat ik interesse in hem had. Ik wist dat ik dit nooit aan mijn broer zou vertellen, die zou in staat zijn om hem wat aan te doen. Ik heb het helemaal aan niemand verteld. René is me sindsdien altijd uit de weg gegaan. Ik zie hem nooit meer, maar ik heb ook nooit het lef gehad om hem ermee te confronteren.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst:  Valerie van der Meer | Beeld: Getty Images