Opgebiecht eenzaam Beeld Getty Images
Opgebiecht eenzaamBeeld Getty Images

PREMIUM

Opgebiecht: ‘Ik voel me zo eenzaam’

Jennifer (34): “Eenzaamheid, dat is iets voor oude mensen. Of voor types die sociaal zo onhandig zijn dat ze geen vrienden hebben. Toch?”

“Dat dacht ik tenminste altijd, maar nu weet ik wel beter. Ik kan het gevoel dat ik het laatste jaren heb namelijk niet anders omschrijven dan als ‘eenzaam’.”

Vrienden genoeg

“Ik heb vrienden zat. Een vriendinnengroep van vijf meiden die ik al ken vanaf de kleuterschool, een groep van mijn studie, een oud-buurmeisje, een nichtje dat van dezelfde leeftijd is, met wie ik al van jongs af aan de gekste avonturen beleef…

Daarnaast heb ik ook een goede band met mijn twee broers en hun vrouwen, een te gekke baan als marketeer bij een reisorganisatie en collega’s met wie ik het goed kan vinden. Tot zover niets aan de hand dus. En tot ongeveer twee jaar geleden wás er ook niets aan de hand. Althans, niet zo erg als het nu is.

Maar toen mijn nichtje me twee jaar geleden, toen ze net een halfjaar verkering had, vertelde dat ze per ongeluk zwanger was geraakt, maar wel heel blij was met de baby to be en dat ze daarom bij haar nieuwe liefde zou intrekken, veranderde er iets."

Vrijgezel en eenzaam

“”Jarenlang was zij mijn enige medevrijgezel geweest. Mijn partner in crime met wie ik op vakantie ging, op zaterdagavond naar de kroeg of juist weekenden in bed oude afleveringen van Grey’s anatomy bingen met een zak paprikachips binnen handbereik.

Nu zij opeens – net als ál mijn andere vriendinnen, mijn broers en mijn collega’s – ook huisje-boompje-baby had, had ik het gevoel dat ik overbleef. Dat ik de enige was die alleen is."

Niet meer happy single

“De laatste keer dat ik een echte relatie had, is alweer tien jaar geleden. Ik was vier jaar samen met Bram toen ik het uitmaakte omdat ik er niets meer aan vond. De eerste jaren nadat het uit was, vond ik dat juist wel lekker.

Ik was op-en-top happy single: ik stortte me op mijn carrière, reisde de hele wereld rond, had als ik wilde iedere dag een afspraak met vriendinnen of collega’s. Op dat moment had ik totaal geen behoefte aan een man aan mijn zijde en er waren altijd nog andere vrijgezellen om mee op te trekken.

Drie jaar lang was mijn nichtje de enige en in die tijd groeiden we enorm naar elkaar toe. Dus toen zij opeens, voor mijn gevoel bijna van het ene op het andere moment, vrouw-en-moeder-van werd, was dat wel even schrikken. Natuurlijk was ik blij voor haar, maar ik vond het echt moeilijk.

‘Maak je niet druk,’ zeiden vriendinnen. ‘Jij komt vast heel snel de ware tegen.’ Of, nog erger: ‘Een relatie is ook niet alles hoor, het is één groot compromis. Ik zou soms willen dat ik met niemand rekening hoefde te houden.’ Ja hoor, denk ik dan, zou je het daarom écht uitmaken? Nee dus.”

Ik wil niet meer alleen zijn

“Het eerste jaar nadat ik de enige single was, heb ik me suf gedatet, soms wel een paar keer per week. Met een aantal mannen heb ik écht mijn best gedaan er wat van te maken, maar het gevoel was er gewoon niet.

En ik kán gewoon niet genoegen nemen met the next best thing, om maar niet alleen te zijn. Dat vind ik niet eerlijk tegenover mezelf en tegenover de ander. Dus daar ben ik mee gestopt, dat serial daten liet me alleen maar eenzamer voelen. Iedere keer als ik na een mislukte poging thuiskwam, voelde ik me nog meer alleen.

Dus ik probeer nu af te wachten wat er op mijn pad komt, maar dat is moeilijk. Het is niet zo dat ik constant alleen thuiszit hoor, ik kan als ik wil iedere doordeweekse avond afspreken, maar dat wil ik niet. Ik heb ook mijn rust nodig naast mijn drukke baan en ik wil juist in het weekend iets leuks doen.

Maar ja, dan is iedereen druk met zijn gezin. Hetzelfde geldt voor de feestdagen, die viert iedereen ook met zijn kroost. Ik mag wel komen, maar ik zie het niet zitten om daar dan als enige buitenstaander bij te zitten.”

Eenzaam en ellendig

“Ik betrap mezelf erop dat ik steeds vaker denk: hoe lang moet ik dit nog volhouden? En dat ik me steeds vaker alleen voel. Eenzaam. Dat voelt ellendig. Zo ellendig, dat ik de laatste maanden aldoor in janken uitbarst.

Ik weet niet zo goed wat ik moet. Toch weer gaan daten? Nieuwe vrienden zoeken? Mezelf vermannen en me concentreren op wat ik wél heb? Ik heb er geen antwoord op en dat maakt me alleen nog maar verdrietiger.”

Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Redactie FlairGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden