Opgebiecht: ‘Ik trek nog een ivf-poging echt niet meer’ Beeld
Opgebiecht: ‘Ik trek nog een ivf-poging echt niet meer’

Opgebiecht: ‘Ik trek nog een ivf-poging echt niet meer’

Florien (34): “Bang als ik was voor de zoveelste teleurstelling, werd ik al met buikpijn wakker. Stel je voor dat het wéér negatief zou zijn? ‘Kom op, schat, je kunt het. Je bent de sterkste vrouw die ik ken,’ moedigde Menno me aan voordat ik naar de prikpost reed om bloed te laten afnemen. En toen kon het wachten beginnen.

De wijzers leken wel met stroop aan de klok vast te zitten, zo langzaam tikten de seconden, minuten, uren voorbij. En ja, hoor, na uren wachten bevestigde het ziekenhuis wat ik eigenlijk wel wist: wéér niet zwanger."

Ik wil moeder worden

"Het was onze vierde embryoterugplaatsing en als ik heel eerlijk ben, weet ik niet of ik nog wel voor de vijfde poging wil gaan. Dat ik moeder wil worden, staat mijn hele leven lang al vast. Ik was zo’n meisje dat uren met haar poppen kon zitten tutten en als tiener op buurkinderen, neefjes en nichtjes paste.

Toen ik na een aantal nikserige relaties Menno tegen het lijf liep, kwam het gesprek dan ook al snel op kinderen. Gelukkig bleek hij ze net zo graag te willen als ik, dus voor ons allebei voelde het niet meer dan logisch dat we al binnen een jaar stopten met anticonceptie. Natuurlijk hoopten we dat ik meteen zwanger zou raken, maar we hielden er heus wel rekening mee dat het best even kon duren.

Toch was de teleurstelling dat ik elke maand weer ongesteld werd groot, en die werd steeds groter. De angst dat we misschien geen kinderen konden krijgen, groeide met de maand. Na vijftien maanden zijn we naar de huisarts gegaan, die ons doorstuurde naar het ziekenhuis."

Vier keer een ivf-poging

"We waren blij dat we actie ondernamen, dat er eindelijk wat zou gebeuren. Maar toen begon het eigenlijk pas. Wachtlijsten, bloedprikken, afspraken, inwendige onderzoeken, kweekjes, zaad-inlever-afspraken, nog meer wachten, nog meer afspraken… En ze konden niets vinden. Er is geen aanwijsbare reden waarom het ons niet lukt om kinderen te krijgen. Met Menno en met mij is niets mis op voortplantingsgebied. Soms gebeurt dat, volgens onze arts.

Inmiddels zijn we drieënhalf jaar, heel veel hormoonbehandelingen, twaalf keer IUI (waarbij ze je in de baarmoeder insemineren) en nu dus vier keer ivf verder en hebben we nog geen kind. Wat we inmiddels wel hebben, is een voortdurende spanning en onzekerheid in ons leven die onze relatie niet ten goede komt."

Teleurstelling

"We zijn constant bezig met onze kinderwens en de teleurstelling wanneer we toch weer niet in verwachting zijn, is slopend. Ik word er kribbig van, Menno keert in zichzelf. Bij vlagen lijkt het wel een koude oorlog bij ons thuis. Op andere momenten lijken we weer te beseffen dat niemand ons begrijpt, behalve wij elkaar, en dat zorgt juist weer voor een enorme connectie.

Ik heb ook moeite met andere kinderen. Iedereen om me heen lijkt zwanger en als er weer een vriendin is bevallen, moet ik mezelf echt oppeppen om op kraambezoek te gaan en blij voor haar te zijn. Als mijn zusje klaagt over hoe druk het is met drie kleintjes, wil ik het liefst tegen haar schreeuwen dat ze het tenminste druk kán hebben met haar kinderen.

Kortom: ik word hier geen leuker mens van. En ik ben inmiddels op een punt gekomen dat ik niet weet of ik het trek om nog een keer teleurgesteld te worden…"

Lees ook Opgebiecht: ‘Ik heb een patiënt geholpen met masturberen’

Twee embryo's over

"Er zijn nog twee cryo’s over, twee kleine, ingevroren embryo’s die misschien wel onze baby kunnen worden. Maar ik twijfel of ik ze wil laten terugplaatsen. Steeds vaker denk ik: laat maar zitten. Ik geloof bijna niet meer dat een kind al deze pijn en al dit verdriet kan ‘goedmaken’.

En er zijn natuurlijk zat andere manieren om je liefde kwijt te kunnen. We hebben in Nederland bijvoorbeeld een enorm tekort aan pleegouders. Ik heb weleens geprobeerd daar met Menno over te praten, maar die leek daar niets van te willen weten. ‘Ik wil een kind van mezelf en dat komt heus goed,’ zei hij. Maar ja, dat was bij ivf-poging één. Ik ga er binnenkort nog eens over beginnen, denk ik, want zo kan het niet meer. En wat hebben we eraan om te blijven proberen een kind te krijgen als dat ons alleen maar uit elkaar drijft?”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Rianne Sepers

Flair

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden