Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Opgebiecht > Opgebiecht: ‘Het doet pijn dat ik maar twee kinderen heb’

Opgebiecht: ‘Het doet pijn dat ik maar twee kinderen heb’

Opgebiecht: ‘Het doet pijn dat ik maar twee kinderen heb’

Ilona (35): “We hebben twee gezonde kinderen. Siem en Luuk zijn mijn alles en als ik ze samen zie spelen, spat m’n hart bijna uit elkaar van liefde. En toch knaagt het. Al sinds ik een meisje was, droomde ik van een groot gezin en die wens komt nooit uit.

Ik voel me zo verschrikkelijk ondankbaar als ik verdrietig ben om het derde of vierde kind dat er nooit is gekomen, maar er zit een lege plek in mijn hart. Het gemis doet me elke dag pijn.

Voor Siem, onze eerste, hebben we hard moeten werken. Na onze bruiloft dacht ik, heel naïef, dat ik zó zwanger zou zijn, maar het duurde bijna vijf jaar voordat de zwangerschapstest aangaf waar ik zo op hoopte. Na een paar maanden ‘freewheelen’ gingen we temperaturen en rond mijn cyclus vrijen. Dat leverde niets op. De huisarts zei dat we geduld moesten hebben. Tachtig procent van de stellen is binnen een jaar zwanger, kijk het nog even aan. Maar na een klein jaar vruchteloos te hebben gevreeën, was ik het meer dan beu. Elke menstruatie was een tranendal en iedere zwangere vrouw een doorn in het oog.

Waarom niet

Ik moest en zou weten waarom het niet lukte. Gelukkig verwees de huisarts ons door naar de specialist. Na een paar maanden in de medische molen kregen we het verlossende antwoord in een kille spreekkamer: de kans dat we op de natuurlijke manier kinderen zouden krijgen, was nihil. Mijn man had lui zaad en ik had door chlamydia een sluimerende eierstokontsteking gehad, waardoor één eierstok is verkleefd. We hadden hulp nodig en gingen een intra-uteriene inseminatietraject in, waarbij de actiefste zaadcellen van mijn man op een vruchtbare dag in m’n baarmoeder zouden worden gebracht. Het was een onprettig gedoe, maar de moeite waard: binnen drie maanden was ik zwanger. We konden ons geluk niet op! Omdat de eerste zwangerschap dus bepaald niet vanzelf ging, heb ik na de bevalling geen seconde nagedacht over anticonceptie. Ik dacht sowieso minder vruchtbaar te zijn omdat ik borstvoeding gaf. Dat bleek niet helemaal te kloppen. Na een maand of tien voelde ik me vreemd. Alsof ik zwanger was, maar dat leek me onmogelijk. In m’n lunchpauze kocht ik toch maar een zwangerschapstest.

Na het eten was het zover. Mijn man hield m’n hand vast terwijl we naar het plastic staafje staarden. Langzaam maar zeker zagen we het tweede streepje opkomen. Ik was weer zwanger! Na de komst van Luuk waren we met z’n vieren. Dat vond ik echt heerlijk, maar ons gezin was voor mijn gevoel nog niet compleet. Er waren nog twee lege stoelen aan de eettafel, twee lege slaapkamers in ons huis en een verlangen naar een nieuwe zwangerschap in mijn hart. Maar het gebeurde niet vanzelf en tot mijn grote verdriet ook niet met hulp van het ziekenhuis. Ik had geen eitjes meer en een donor vond mijn man echt te ver gaan.

We blijven dus met z’n vieren en dat maakt me soms verdrietig. M’n man vindt dat ik moet stoppen met zeuren en blij moet zijn met wat we hebben, maar als ik de lege kinderkamers op de tweede verdieping stofzuig, springen de tranen me in de ogen. Ik weet dat ik eigenlijk niet mag klagen met mijn twee gezonde kinderen, er zijn zo veel vrouwen die het helemáál zonder moeten doen… Een van mijn beste vriendinnen zit in een ivf-traject en de kans dat zij ooit zwanger zal raken, is heel erg klein. Ik ga het onderwerp met haar, maar eigenlijk met iedereen, uit de weg, want ik word hartstikke kwaad, echt woest van zogenaamd goedbedoelde uitspraken als ‘Ja, maar jij hebt er tenminste twee.’ Het is irrationeel, maar ik voel het nu eenmaal zo. Binnenkort gaan we verbouwen: de twee lege slaapkamers worden een enorme speelkamer voor de jongens. Ik hoop dat dat rust brengt.”