Laura Dekker Beeld Marloes Bosch
Laura DekkerBeeld Marloes Bosch

‘Zeilmeisje’ Laura (27) wilde als kind de wereld rondzeilen: ‘Ik vond de ophef bizar’

Heel Nederland vond in 2010 iets van haar en haar droom om als veertienjarige alleen de wereld rond te zeilen. Inmiddels zeilt Laura Dekker (27) met haar eigen gezin de wereld over. “De ophef was zo bizar. Ik heb er jaren over gedaan om die te verwerken.”

“Het klassieke huisje-boompje-beestje is nooit mijn toekomstbeeld geweest. Ik ben op zee geboren toen mijn ouders de wereld rondzeilden, dát is mijn normaal. Het was voor mij als kind al vanzelfsprekend dat ik als ik later groot was hetzelfde zou doen.”

Eigen zeilbootje

“Als zesjarig meisje zeilde ik al zelfstandig in mijn eerste eigen zeilbootje. De rust, het alleen zijn op het water, het één zijn met de natuur; dat vond ik als kind al supermooi. Mijn vader leerde mij met de jaren álles wat er te leren valt over zeilen. Van navigeren en het omgaan met zware weersomstandigheden tot het uitvoeren van reparaties. We woonden op een werf en ik was elke dag na school op het water te vinden.”

Solo-droom

“Zeilen is altijd mijn grote passie geweest. Op mijn tiende maakte ik mijn eerste soloreis van zes weken door Nederland, en toen ik op mijn dertiende terugvoer uit Engeland, voelde ik dat ik klaar was voor de volgende stap. ‘Ben je helemaal gek geworden?’ reageerde mijn moeder geschokt toen ik haar vertelde over mijn plan om de wereld rond te zeilen. Zelfs mijn vader, die altijd achter me staat, vond dit idee wel érg ver gaan.

Ik daarentegen, zag geen enkel bezwaar. Ik had een zeewaardige boot, de benodigde kennis en ervaring en ik kon mijn schoolwerk onderweg doen. ‘Als je het zelf kunt regelen, ga ik je helpen,’ zei mijn vader. Hij had nooit verwacht dat ik het als tiener zonder geld voor elkaar zou boksen. Maar ik was vastberaden en heb denk ik wel honderd bedrijven gemaild met de vraag of ze me wilden sponsoren. Als ik mijn kinderlijke mails teruglees, vraag ik me af hoe het kan dat zo veel bedrijven reageerden. Hoe serieuzer het werd, hoe meer mijn vader probeerde mij het idee uit mijn hoofd te praten: ‘Dit is geen vakantiereisje hè, Laura.’”

Geen vakantiereis

“Hij somde op hoe zwaar het leven op zee is. Dat ik altijd zout, nat en koud zou zijn. Dat hij me niet kon helpen als mijn boot midden op zee stuk ging. ‘Je moet alles in je eentje fixen.’ Bang maakten zijn verhalen me niet. Ik dacht vooral: cool. Ik verlangde naar zelfstandigheid, naar avontuur. Ondanks dat mijn ouders het niet tof vonden, heb ik nooit een ‘nee’ gehoord. Hun houding was: dit is jouw leven, als jij het gevoel hebt dat je dit moet doen, staan wij achter je. Niks stond mijn droom in de weg. Dacht ik.”

Lees ook: Marije (33) ervoer geweld tijdens haar werk: ‘Ik heb getwijfeld of ik aangifte zou doen’

Avonturenfamilie

“Mijn hang naar avontuur heb ik niet van een vreemde. Mijn moeder liet op haar zeventiende haar familie in Duitsland achter zich en trok jarenlang als circusartiest door Zuid-Europa. Uiteindelijk belandde ze als kinderoppas op een boot die naar Nederland voer en daar leerde ze mijn vader kennen. Hij bouwde op een werf aan zijn eigen zeilboot. Het was zijn jongensdroom de wereld rond te zeilen. Ze vielen als een blok voor elkaar. Zeven jaar voeren ze samen over de wereld.

Onderweg stopten ze op allerlei tropische bestemmingen om geld te verdienen. Mijn moeder als straatartiest, mijn vader als technicus. Halverwege hun reis, in Nieuw-Zeeland, werd ik geboren. Voor de bevalling van mijn zusje vloog ik op mijn derde met mijn moeder naar Duitsland. In de regio van Thailand waar ons schip lag, woedden felle bosbranden en dat zat mijn ouders niet lekker. Mijn vader zeilde terug.”

Uit elkaar

“Het plan was om zo snel mogelijk weer de wijde wereld in te trekken, maar mijn moeder vond de boot te klein voor een gezin van vier. Ze hield ook eigenlijk helemaal niet van zeilen, alleen van het avontuur. Mijn ouders maakten de afspraak dat mijn vader een grotere boot zou bouwen en dat we tot die tijd in een huis in Nederland zouden gaan wonen. De reis heeft nooit plaatsgevonden. Mijn ouders gingen op mijn zesde uit elkaar. Ik kreeg de keuze bij wie ik wilde wonen.

Ze zagen me ondanks mijn jonge leeftijd als een eigen mens met een eigen wil en die wilden ze respecteren. Achteraf was het de eerste test van mijn zelfstandigheid. Zonder twijfelen koos ik voor mijn vader. We deelden de passie voor het zeilen en ik zou met hem in een caravan op de werf gaan wonen waar hij aan zijn boot bouwde. Dat vond ik supergaaf.”

Lees ook: Elsbeth (22): ‘Mijn opstandige zus bleek slachtoffer van iets ernstigs te zijn’

Jong zelfstandig

“Mijn zusje ging automatisch naar mijn moeder. Op wat telefoontjes en jaarlijkse bezoekjes na verdwenen ze uit ons leven. Moeilijk heb ik dat nooit gevonden. Ik was denk ik te druk om erbij stil te staan. Ik had mijn eigen zeilbootje, deed mee aan zeilwedstrijden, hielp mijn vader met bouwen en in onze vrije tijd gingen we op zeilavonturen. Voor mijn gevoel ben ik opgegroeid in een grote speeltuin met oneindige mogelijkheden.

Mijn vader, die aan zijn droom bleef bouwen, leerde me dat als je hard werkt, alles mogelijk is. Als ik terugdenk aan mijn jeugd, realiseer ik me dat ik heel jong heel zelfstandig ben geworden. Mijn vader had een eigen bouwbedrijf en moest vroeg weg en kwam laat thuis. Hij zette een nepklok, waarmee kinderen leren klokkijken, naast onze echte klok en zei: ‘Als de wijzers overeenkomen, moet je naar school.’ Ik was altijd op tijd.

Na school deed ik boodschappen en probeerde ik wat te koken voor mezelf. Zwaar vond ik het niet, ik zag het als een uitdaging. Na een jaar heeft mijn vader zijn bedrijf verruild voor een baantje op de werf zodat hij met mij kon zijn. Vanaf dat moment was hij er áltijd. Zijn boot is pas nu, ruim twintig jaar later, bijna klaar. Hij schoof zijn droom opzij om er voor mij te zijn.”

Voor de rechter gedaagd

“Als zeilster was ik als dertienjarige volwassen. Met stormen op zee wist ik om te gaan, maar tegen de storm waarin ik terechtkwam toen het nieuws over mijn reis naar buiten kwam, was ik als kind niet opgewassen. Ik heb er jaren over gedaan om te verwerken wat er gebeurde nadat mijn vader en ik bij de leerplichtambtenaar wilden overleggen over mijn schoolwerk op afstand. De ambtenaar vond ons gestoord en schakelde de Kinderbescherming in. Binnen een paar weken werden mijn ouders voor de rechter gedaagd. Daar hoorden ze dat de Kinderbescherming de voogdij over mij wilde afnemen.”

Verder lezen? Het hele verhaal van Laura lees je in Flair 43-2022. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Tekst: Jadrike Boels

RedactieMarloes Bosch

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden