Lieke (47) zat financieel aan de grond na een burn-out: 'Er was zelfs geen geld voor een nieuwe wasmachine' Beeld Getty Images
Lieke (47) zat financieel aan de grond na een burn-out: 'Er was zelfs geen geld voor een nieuwe wasmachine'Beeld Getty Images

Lieke (47) zat financieel aan de grond na een burn-out: 'Er was zelfs geen geld voor een nieuwe wasmachine'

Toen Lieke (47) een burn-out kreeg en ontslag nam, had ze geen idee hoe groot de financiële consequenties voor haar gezin zouden zijn. Totdat zij en haar vriend bijna aan de grond kwamen te zitten. "Het 'Te koop'-bord voor in de tuin stond al klaar."

Diagnose burn-out

"Ik had het al jaren niet meer naar mijn zin op mijn werk. De werkdruk was hoog en het management was inefficiënt, waardoor er veel tijd verloren ging aan zinloze zaken. Toch wogen de voordelen op tegen de nadelen. Het was lekker dichtbij en ik kon mijn werktijd zelf indelen – handig met schoolgaande kinderen – tel daar een paar leuke collega’s bij op, en dat verklaarde dat ik er toch bleef. Totdat ik steeds slechter in mijn vel kwam te zitten en na een simpele aanvaring met mijn chef niet meer kon stoppen met huilen. Een burn-out stelde de dokter later vast.

Ik steigerde toen ik dat hoorde; het paste zo niet bij het beeld dat ik van mezelf had. Ik kon altijd alles aan, draaide er mijn hand niet voor om om naast een fulltimebaan een druk gezin te runnen, verbouwingen te regelen en vijfgangmenu’s voor vrienden te koken. Maar ook míjn energie kon opraken, bleek nu. Gelukkig steunde mijn partner Frank me. Hij had al vaak gezegd dat ik het rustiger aan moest doen. En nu moest het wel, ik kon echt niet meer."

Ontslag

"Na een paar maanden besefte ik hoeveel druk ik altijd had gevoeld. Wat was het prettig om alleen het huishouden te doen en voor mijn kinderen te zorgen. En soms zomaar overdag even te netflixen. Wel zat mijn baas me op de huid. Het ging beter, toch? Dus wanneer kwam ik terug? Ja, het ging beter, als ik maar niet aan mijn werk dacht. Toen ik moest re-integreren, ging dat heel moeizaam. En niet alleen door mijn burn-out. Ik wilde deze baan niet meer, kon het niet meer opbrengen.

Het was Frank die opperde dat ik ontslag zou nemen. We konden het best even uitzingen met zijn salaris. En wellicht zou ik nog wat geld meekrijgen. Ik leefde op bij dit voorstel en ging in gesprek met mijn baas. Helaas stond hij niet open voor een regeling en werd het een vervelend gesprek waarin hij suggereerde dat mijn hele burn-out komedie was. Helemaal in de put kwam ik thuis. Het ging die week meteen weer bergafwaarts. Daarom drong Frank erop aan dat ik mijn ontslag toch zou doorzetten."

Opgelucht

"Achteraf neem ik het mezelf kwalijk dat ik hem niet heb gevraagd of we ons dit wel konden permitteren. Maar ik was zó opgelucht, dat ik mijn kop in het zand stak. Bovendien: Frank regelde de geldzaken, dus hij zou het toch wel weten? Daarbij hadden we spaargeld en zou ik met al mijn ervaring vast snel een andere baan vinden. Maar eerst even genieten.

Eindelijk volop zomer vieren en leuke dingen doen met de kinderen. Frank zag mij opbloeien en dat maakte hem gelukkig. Toen de vakantie naderde, kochten we eindelijk de caravan waar we al langer over droomden en maakten we een prachtige reis. 'Ik heb het gevoel dat ik weer lééf!' zei ik uitgelaten tegen Frank."

Spaargeld op

“Na terugkomst begon ik vacatures te bekijken. Maar ik was erg kieskeurig. Ik wilde niet wéér iets doen wat ik eigenlijk niet leuk vond. Maar als ik iets vond wat mijn goedkeuring kon wegdragen, werd ik óf niet uitgenodigd óf uiteindelijk niet uitgekozen. Zo gingen de maanden voorbij. Ik merkte dat Frank steeds vaker vroeg of ik een geschikte vacature had gezien. Dan gaf ik eerlijk antwoord – meestal 'nee' – en vergat het dan direct weer.

Ik zag wel dat hij gespannen was, maar er ging geen belletje rinkelen. De bom barstte op de dag dat onze wasmachine het begaf. Toen ik dat tijdens het avondeten vertelde en zei: 'Ik heb meteen een nieuwe besteld, maar ik kon niet betalen. Maak je straks even wat over van onze spaarrekening?' zag ik dat Frank helemaal bleek werd. Omdat de kinderen erbij waren, vroeg ik niet door, maar toen zij sliepen, ging ik naast hem zitten. Toen kwam het eruit. We bleken helemaal geen geld te hebben voor een nieuwe wasmachine.

Al ons spaargeld was op. In tegenstelling tot wat ik dacht, konden we helemaal niet leven van alleen zijn inkomen. Mede omdat ik ons uitgavenpatroon niet had aangepast, integendeel zelfs. Frank had daar niets van willen zeggen, omdat hij mij deze vrije periode zo gunde. Hij zag hoe ik was opgebloeid en wilde dat niet verpesten. Maar het kon niet langer. Nog even en we zouden een bord met 'Te koop' in de tuin moeten zetten."

Lees ook Marjoleins zoon was één van de surfers die omkwam in Scheveningen: ‘Terwijl ik een leuke avond had, was Max stervende’

Samen verantwoordelijk

"Ik schaamde me vreselijk. Ik ken Frank als een ontzettend gulle man die het allerbeste voor mij wil. Dus natuurlijk had hij me dat ontslag en die periode van niksen gegund. En natuurlijk was het moeilijk voor hem geweest om te zeggen dat ik nu toch wel haast moest gaan maken. Voor een dergelijke uitspraak is hij veel te trots. Waarom had ik nooit iets gevraagd en geleefd alsof het niet op kon? En dan die caravan, waar ik zo op had aangedrongen? Het voelde alsof ik misbruik van hem had gemaakt.

Die avond hebben we lang gepraat. We besloten om zuiniger te gaan leven. Voor die wasmachine heb ik geld geleend van mijn zus, die ik als enige over onze situatie heb verteld. En ik ben meteen gaan solliciteren. Serieus dit keer, niet te kritisch. Binnen vijf weken had ik een baan. Niet mijn droombaan, maar dat deed er niet toe: er moest geld in het laatje komen. Toen ik zag hoe opgelucht Frank keek, kon ik wel huilen. Wat had ik die arme schat aangedaan?

Na een paar maanden, toen ik mijn zus had afbetaald, heb ik hem mee uit eten genomen om hem te bedanken. Maar ook om af te spreken dat we het nooit meer zo ver zouden laten komen. Tegenwoordig weet ik precies wat er in- en uitgaat. Het is mooi dat hij mij gelukkig wil zien, maar dat moet hij óók zijn. We zijn samen verantwoordelijk voor ons gezin en ik zal hem er nooit meer zo alleen voor laten staan."

Dit is een Real Life uit Flair 20-2022. Deze ligt van 18 mei t/m 24 mei in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Tekst: Lydia van der Weide | Beeld: Gettyimages

FlairGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden