Leanne (32) werd slachtoffer van een loverboy: 'Ik was een kind. Het was niet mijn schuld' Beeld
Leanne (32) werd slachtoffer van een loverboy: 'Ik was een kind. Het was niet mijn schuld'

Leanne (32) werd slachtoffer van een loverboy: 'Ik was een kind. Het was niet mijn schuld'

Leanne (32) werd op haar dertiende slachtoffer van een loverboy en raakte daarna als tiener de weg kwijt in de wereld van extreme seks. De gevolgen draagt ze nog elke dag met zich mee. “Mijn lichaam kan het gewicht van mijn trauma niet dragen.”

“Kortsluiting. Dat is wat ik voelde in mijn hoofd toen mijn vriendje met een bloedserieuze blik naar de webcam boven zijn computer in zijn studentenkamer wees. ‘Je moet geld verdienen,’ zei hij streng. ‘Die cadeaus moet je terugbetalen.’ Ik snapte er niks van. Het enige wat ik kon uitbrengen, was ‘nee’. En voor de onzekere dertienjarige die ik was, was dat al een hele prestatie."

Ik moest overleven

"‘Met een mes in je rug ga je wel achter die webcam zitten,’ zei hij met een gezicht van staal. Hij pakte een groot keukenmes uit zijn bureaula. Ik voelde de scherpe punt door mijn kleding tegen mijn rug prikken. Hardhandig duwde hij me richting zijn computer. Ik moest me uitkleden. Op het scherm zag ik een vriend van hem.

Veel herinneringen aan die dag heb ik geblokkeerd, maar ik weet nog dat het gevoel van onbegrip allesoverheersend was. Hoe kon dit? Geen seconde was er door mijn hoofd gegaan dat hij een gevaarlijke jongen was. Dat hij kwade bedoelingen kon hebben. Sterker nog: hij was de eerste persoon in mijn leven door wie ik me gezien en geliefd voelde. Bij hem was ik geen buitenstaander. Bij hem kon ik mezelf zijn. Toen het tot me doordrong dat er geen uitweg was, schakelde ik mijn emoties uit. Mijn gevoelens deden er niet meer toe, ik moest overleven."

Die dag is de shit begonnen. De shit waardoor ik nu als 32-jarige vrouw in een rolstoel zit. De shit waardoor ik mijn opleiding heb moeten laten vallen, niet kan werken en soms niet eens de energie heb mijn huis uit te gaan. Die dag verloor ik mijn onbevangenheid, mijn kind-zijn. Ik moest seksuele handelingen verrichten bij mezelf en hem. De beelden werden opgenomen om mij in de markt te zetten voor andere mannen. ‘Dit is Leanne, dit kan ze, dit kost ze.’ Ik was letterlijk een product voor hem. Weigeren was geen optie. Dan zou hij de beelden verspreiden via MSN en Hyves. Dan zouden mijn ouders en klasgenoten ze onder ogen krijgen. Dat was mijn grootste nachtmerrie. Ik voelde dat ik geen kant op kon. Ik moest zijn bevelen wel opvolgen.”

Lastig kind

“Ik weet niet beter dan dat ik me een buitenstaander voel. Mijn ouders hebben mij en mijn broer opgevoed met de insteek ‘niet lullen, maar poetsen’. Voor emoties was geen plek. Huilen was volgens mijn ouders voor kleine kinderen, en dat wilde ik niet zijn. Van jongs af aan leerde ik mijn emoties voor mezelf te houden. Ik zat veel op mijn kamer, trok me terug in de wereld van mijn videogames en bracht uren door op MSN en Hyves. Online kon ik zijn wie ik wilde zijn. Veel aandacht besteedden mijn ouders niet aan het feit dat ik zo teruggetrokken was. Ze klaagden vooral dat ik zo’n lastig kind was.

Niet alleen thuis voelde ik me permanent niet op mijn gemak, ook op school werd ik niet geaccepteerd. Ik werd gepest omdat ik kort haar had, me alternatief kleedde, geen vrienden had en nauwelijks wat zei. Ik weet nog zó goed hoe klein ik me voelde toen ik erachter kwam dat een groepje meiden mijn kleding had verstopt terwijl ik aan het douchen was na gym. Iedereen lachte me uit terwijl ik wanhopig met een klein handdoekje om mijn lijf naar mijn kleren zocht. Niemand schoot te hulp."

Hopeloos verliefd

"Ik was als kind doodongelukkig. Elke dag was het een kwestie van overleven en bevestigd worden in mijn eigen onzekerheid. Mijn ouders en broer wisten van niks. Ik voelde dat er geen ruimte was voor mijn verhaal en verdriet. Mijn masker ging alleen af als ik op mijn slaapkamer achter de computer zat. Op mijn dertiende ontmoette ik een jongen op Hyves. Mijn oog viel direct op zijn profielfoto. Hij was achttien, stoer, had blond haar en felblauwe ogen. We spraken wekenlang elke dag met elkaar na school.

Ik had wel eerder met jongens gechat, maar hij was de eerste die écht inhoudelijk geïnteresseerd was. Hij vroeg door over de situatie met mijn ouders, luisterde uitgebreid naar hoe ik me voelde, dacht met me mee en walste niet over me heen met verhalen over zijn eigen leven. Mijn emoties waren voor hem niet te veel. Voor het eerst voelde ik dat ik mezelf kon zijn. Nadat we een paar keer via de webcam hadden gepraat, vroeg hij of ik in het echt met hem wilde afspreken. Ik twijfelde geen seconde."

Term loverboy

"De eerste date is inmiddels een waas, maar ik weet nog hoe goed het voelde om in het openbaar met hem hand in hand te lopen. Om niet alleen te zijn. Na die eerste date verplaatste ons contact zich van de digitale, naar de echte wereld. Mijn ouders wisten van niks. Welke tiener wil het nou met haar ouders hebben over verliefdheid? Laat staan een tiener die nooit met haar ouders praat. Daarbij was het heel onschuldig. We gingen naar de bioscoop, aten wat op de markt of liepen een rondje. Op elke date bracht hij een cadeautje mee. Wat begon met een armbandje, eindigde met een splinternieuwe telefoon. Vraagtekens zette ik hier nooit bij. Ik was verliefd, en van de term loverboy had ik nog nooit gehoord.

Er was geen wolkje aan de lucht tot hij opeens boze berichtjes begon te sturen op MSN over ‘afbetalingen’. Ik moest niet denken dat ik die cadeautjes zomaar kreeg. In eerste instantie dacht ik dat hij een grapje maakte, maar aan de toon van zijn berichten merkte ik al snel dat hij serieus was. Ik raakte in de stress, want als dertienjarige had ik natuurlijk niet het geld om een telefoon terug te betalen. Met mijn ouders durfde ik het niet te delen, vrienden had ik niet, dus in een vlaag van wanhoop ben ik op een middag na school bloednerveus het politiebureau binnengelopen. ‘Met een MSN-gesprek kunnen wij niks, kom maar terug met je ouders.’

Voor mij was dat wederom een bevestiging dat het geen zin had me te uiten, dat ik me aanstelde. Dus besloot ik, zoals hij had gevraagd, naar hem toe te gaan om het uit te praten. Achteraf denk ik: hoe vreselijk naïef kun je zijn? Maar tegelijkertijd was ik nog maar een kind. Ik was hopeloos op zoek naar liefde en acceptatie en wilde niks liever dan geloven dat hij mij die kon geven.”

Lees ook Volwassen en in handen van een loverboy: ‘Hij deed zich voor als de ideale man’

Leven in angst

“Wat ik precies moest doen om de cadeaus af te betalen, kan ik niet vertellen. Het maakt nog steeds te veel los. Er zijn dingen gebeurd die je alleen in films ziet. Dingen die mij kapot hebben gemaakt. Mijn leven ging ondertussen ‘gewoon’ door. Ik ging naar school, kwam thuis met een groter masker op dan ooit tevoren en ging alleen naar buiten als ik een seksafspraak had. Hij stuurde mij elke week een berichtje op de telefoon die ik van hem had gekregen met de locatie waar hij me kwam ophalen en wat ik die dag moest doen. Het voelde alsof ik werd geleefd. Alsof ik er niet echt bij was. Elke keer als ik ook maar iets tegenstribbelde, dreigde hij de beelden van mij te verspreiden.

De angst die hij creëerde was voor mij genoeg om mee te gaan in alles wat hij vroeg. En gek genoeg, ergens was ik ook nog steeds verliefd. We dateten sinds ik voor hem werkte niet meer met elkaar, maar als hij mij na een afspraak stond op te wachten, was hij superlief. Hij snapte dat ik het moeilijk vond, praatte mee over hoe walgelijk mannen soms kunnen zijn en zei dat hij nog steeds gek op me was. Heel even voelde ik me dan weer geliefd en geaccepteerd. Hij wist precies dat te zeggen om weer misbruik van me te kunnen maken."

Voet bij stuk

"Na een half jaar zijn spel te hebben meegespeeld, brak er iets in mij. Een stem in mij schreeuwde heel luid: tot hier en niet verder. Ik heb geen idee waar ik de moed vandaan haalde, maar van de ene op de andere dag besloot ik het risico te nemen en niet meer te reageren op zijn berichtjes."

De rest van dit verhaal lees je in Flair 41-2022. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Tekst: Jadrike Boels | Fotografie: Marloes Bosch

Flair

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden