Gwen werd slachtoffer van een roofoverval: 'Voor ik het wist, stond er een jongen in mijn woonkamer’ Beeld
Gwen werd slachtoffer van een roofoverval: 'Voor ik het wist, stond er een jongen in mijn woonkamer’

Gwen werd slachtoffer van een roofoverval: 'Voor ik het wist, stond er een jongen in mijn woonkamer’

Gwen werd slachtoffer van een roofoverval in haar huis. Nadat de dader werd gepakt, ging ze met hem in gesprek. “Of ik ervoor open stond om hem te ontmoeten? Ik had zo veel vragen… Ik voelde meteen dat een gesprek goed zou zijn.”

“Toen hij de ruimte binnenkwam voor het bemiddelingsgesprek, zag ik meteen dat hij het was. Ik herkende hem aan zijn handen met slanke vingers en lange nagels. Ik kreeg meteen een gevoel van afkeer, want die handen herinnerden me aan de overval van een halfjaar daarvoor. In mijn eigen huis. Toen hadden die handen een mes vast en maakte deze man me doodsbang."

Liquideren

"In de maanden sinds de overval had ik de angst voor de dader altijd gehouden. Nu hij hier tegenover me zat, wilde ik hem vragen stellen. Wat had hem bewogen om mij te overvallen? Wie was hij? Maar bovenal: meende hij het toen hij zei dat hij me zou laten liquideren als ik de politie inlichtte? Het waren antwoorden die ik nodig had om verder te kunnen en niet meer dat gevoel te hebben altijd over mijn schouder te moeten kijken.

Het begon allemaal toen mijn buurjongen me vroeg iets voor hem te doen. Hij had zijn laptop via Marktplaats verkocht, maar was een paar dagen weg. Hij vroeg of ik de laptop aan de koper kon geven. Ik stond meteen al stil bij de gevaren die daarmee gepaard konden gaan. Want het ging om een laptop van 2500 euro, geen klein bedrag.

Ik bekeek het Markplaats-account van de koper. Hij was al tien jaar actief en had allemaal goede reviews. Dat stelde me al een beetje gerust. Ook leek onze flat me een veilige plek. We hebben portiekcamera’s hangen, een vol terras van een café voor de deur en er zit een klein politiebureau in de flat zelf. Wie zou op zo’n locatie iets geks proberen te doen? Mijn buurjongen heeft me daarna in contact gebracht met de koper en daar heb ik voor de zekerheid zelf eerst ook mee gechat. Hij kwam op me over als een nette man, dus maakte ik de afspraak.”

Een enorm vleesmes

“Het was een doordeweekse dag om elf uur ’s morgens, toen de koper beneden voor de deur stond. Ik drukte op de zoemer om hem boven te laten, zette mijn voordeur op een kier en liep alvast naar de laptop. Voor ik het wist, stond er een jongen bij me in de woonkamer. Hij was direct doorgelopen. Zodra ik hem zag, wist ik dat het foute boel was.

Hij was enorm groot en zo jong, die kon met geen mogelijkheid al tien jaar een Marktplaats-account hebben. Hij zal vast met nepgeld proberen te betalen, dacht ik en ik voelde me meteen gespannen. ‘Ik wil eerst het geld zien,’ zei ik tegen hem terwijl ik de laptop vasthield. ‘Ik ga je niet betalen,’ zei hij en haalde een enorm vleesmes tevoorschijn. Toen stonden we daar, elkaar aan te kijken.

Het zal een moment zijn geweest, maar dat leek eindeloos te duren. Ik kon me niet bewegen, ik bevroor letterlijk. Hij stond daar met dat mes stil voor me. Uiteindelijk begon hij naar me te schreeuwen. ‘Geef die laptop hier. Als je de politie belt nadat ik weg ben, komen mijn vrienden en ik terug om je te liquideren. We weten waar je woont en we kunnen je makkelijk vermoorden.’ Hij maakte ondertussen steekbewegingen met het mes en kwam daarbij in de buurt van mijn buik.

Wat als ik word gestoken

Er ging van alles door me heen. Er lag net een nieuw tapijt in de woonkamer. Als ik word gestoken, komt daar straks allemaal bloed op, dacht ik. Ik gaf hem de laptop en moest van hem in de hoek gaan staan, op de bank. Vervolgens wilde hij ook mijn telefoon hebben. Die heb ik overhandigd. Verderop lag mijn eigen laptop. Maar die leek hij niet te zien.

Daarna liep hij weg en hoorde ik hoe de deur met een klap werd dichtgeslagen. Ik ging op de bank zitten en begon te huilen. Ik had geen telefoon om iemand te bellen en moest nu door datzelfde portiek naar beneden om hulp te zoeken. Toen ik mezelf na tien seconden wist te kalmeren, ben ik de deur uitgegaan. Ik was me ontzettend bewust dat hij daar nog kon lopen, al leek het me niet logisch dat hij ergens zou blijven rondhangen waar hij net iemand had beroofd. Toen ik beneden kwam, bekeek ik snel het plein of ik hem zag lopen, maar hij was al weg. Ik liep het café in en daar was het net superdruk. Mensen liepen om me heen met borden en ik stond er ontredderd in mijn pyjama.

Toen ik iemand duidelijk had gemaakt wat me net was overkomen, lieten ze me de politie bellen. Ik had alleen nog maar met de politie te maken gehad als mijn fiets was gestolen. Dan moest je een formulier invullen en hoorde je er nooit meer wat van. Nu werd er meteen serieus actie ondernomen. Voor ik het wist, stond er een politiebusje voor de deur waar vijf of zes agenten uitstapten. Eentje bekommerde zich meteen om mij, dat gaf me een veilig gevoel. De anderen gingen aan de slag met mijn woning. Ze vroegen me waar hij misschien had aangezeten. Ik vertelde dat hij een klap tegen de deur had gegeven om die dicht te slaan. Dus gingen ze aan de slag met poeder en kwastjes. Je zag op de deur al snel allemaal kleine handen van mijn vrienden en mij. En de afdruk van een reusachtige hand. Dat moest hem zijn, dus daar namen ze een afdruk van.”

In gesprek

Ik denk dat het een halfjaar na de overval was, toen de politie me belde. Ze hadden de dader gepakt en hij zat vast. Later hoorde ik hoe er meteen een match was geweest met zijn handafdruk. Het was een jongen van achttien jaar uit mijn buurt, die al een keer winkeldiefstal had gepleegd. Zodoende stonden zijn vingerafdrukken in het systeem. Maar ze hadden eerst nog een tijdje onderzoek gedaan voor ze hem oppakten. Zo moest worden uitgesloten dat ik geen bekende van hem was die probeerde hem een streek te leveren. Toen ze dat allemaal konden uitsluiten, hebben ze hem ‘s nachts bij zijn moeder thuis uit zijn bed gelicht.

Kort daarop werd ik benaderd door Perspectief Herstelbemiddeling. De dader had aangegeven dat hij met me in gesprek wilde gaan. Ze wilden weten of ik ervoor open stond om hem te ontmoeten. Ik had zo veel vragen… Ik voelde meteen dat een gesprek voor mij goed zou zijn. Dus ben ik op een afgesproken tijd naar de jeugdgevangenis gegaan waar hij zat.”

Samen koffiedrinken

“Net als in films had hij inderdaad handboeien om en ging hij tegenover me zitten aan de tafel. Wat hij droeg, kan ik me niet herinneren. Wat me vooral opviel, was hoe groot hij was, en hoe groot zijn handen waren. Ik vond het heel onprettig dat hij tussen mij en de deur in zat. Alsof ik dan niet weg zou kunnen komen, al snapte ik dat het niet rationeel was om zo te denken.

‘Hallo,’ mompelde hij. Het was zo een gekke situatie. Hier zat tegenover mij iemand met wie ik zo een heftige emotionele gebeurtenis had meegemaakt, maar ik kende hem helemaal niet. Ik voelde een afkeer en walging. Maar die gevoelens voelden meteen niet terecht. Je zag dat deze jongen het moeilijk had. Daarom probeerde ik mededogen in mezelf naar boven te halen. In mijn houding naar hem lukte dat aardig. Maar vanbinnen voelde ik me nog steeds boos en misselijk. Hij begon meteen te praten. Vertelde dat hij na de overval buikpijn had gekregen, vreselijke pijnen waarvoor hij naar de huisarts ging. Die kon fysiek niks ontdekken.

‘Heb je misschien een stressvolle gebeurtenis meegemaakt?’ vroeg de huisarts hem. Toen wist hij waar de buikpijn van kwam: van de beroving. Hij vertelde dat hij was ingehuurd door iemand die hij niet kende. Hij had een sportschoolabonnement dat hij niet kon betalen, nota bene bij dezelfde sportschool waar ik ook kwam. Hiervoor had hij geld nodig. Als hij de laptop en telefoon zou stelen, kreeg hij een paar honderd euro. De opdrachtgever wilde hem een pistool meegeven. Maar hij wist niet hoe hij daar mee om moest gaan en had zelf gevraagd om een mes. Daarop kreeg hij het vleesmes mee.

Toen hij me zag, was hij ervan geschrokken dat ik zo jong was. Ik oog wat jonger dan mijn leeftijd, dus hij had echt het gevoel dat hij een jong meisje had beroofd. Ik vertelde hem over de impact van zijn woorden. ‘Ik heb je flink bang gemaakt,’ zei hij met spijt. ‘Ik kan je verzekeren dat niemand jou iets zal aandoen. Niemand zal je liquideren.’ Daarna keek hij heel beteuterd en voegde hij eraan toe: ‘Ik heb niet eens vrienden. Mijn moeder is de enige die me opzoekt en die vindt het vreselijk wat er is gebeurd.’ Ik zag aan hem hoeveel het hem speet en voelde empathie.

Het volledige verhaal van Gwen lees je in Flair 27-2022. Deze ligt van 29 juni t/m 5 juli in de (online) schappen. Gwen heeft een roman geschreven met als titel 'Zuigertje'. Wil je meer weten, kijk dan op de Insta van Gwen.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Flair

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden