Carola (36) voelt zich nutteloos: ‘Niemand om me heen weet dat ik mijn baan kwijt ben’ Beeld Getty Images
Carola (36) voelt zich nutteloos: ‘Niemand om me heen weet dat ik mijn baan kwijt ben’Beeld Getty Images

Carola (36) voelt zich nutteloos: ‘Niemand om me heen weet dat ik mijn baan kwijt ben’

Vijf maanden geleden werd Carola’s (36) proeftijd niet verlengd. Ze besloot het haar omgeving voorlopig niet te vertellen, maar dat ‘voorlopig’ duurt nu al bijna een halfjaar.

“Het is dat ik single ben. En alleen woon. Dat ik ’s ochtends geen komedie hoef te spelen met een werktas en een lunchtrommeltje – om vervolgens de hele dag in de bibliotheek te wachten tot ik weer naar huis kan. Toch zien mijn doordeweekse dagen er heel anders uit dan mijn familie en vrienden denken. Zij gaan ervan uit dat ik aan het werk ben. Ze moesten eens weten dat ik op sommige dagen tot twee uur in bed lig..."

Baan kwijt

"Na de havo deed ik een hbo-opleiding Informatica. Sindsdien is er in dat vakgebied ongelofelijk veel veranderd. Ik veranderde mee, heb me verder ontwikkeld – maar niet genoeg. Ik heb jaren gewerkt bij een groot bedrijf, waar ik meer en meer leiding ging geven. Indertijd een mooie promotie, maar nu betreur ik het, want qua inhoudelijke kennis raakte ik achterop. Twee jaar geleden kwam er een reorganisatie en moesten er veel mensen weg. Ook ik. Als ik van mensen hoorde dat ze lang werkloos waren, dacht ik altijd toch stiekem: dat zal dan vast ook aan jezelf liggen.

Maar die hooghartige blik op mensen zonder baan is verdwenen. Ik weet nu hoe het is. Hoeveel pijn het doet als je er niet meer bij hoort. Dat je op verjaardagsfeestjes niet meer kunt meepraten. De immense teleurstelling wanneer je toch weer een afwijzing krijgt. Kortaf, met één zin. Terwijl ik twee volle dagen op die brief had gezeten. Je gaat je minderwaardig voelen. Onbeduidend, overbodig. Het knaagt aan je zelfvertrouwen.”

Oprotpremie

“De eerste maanden na mijn ontslag was ik nog vol goede moed. Ik had een ‘oprotpremie’ gekregen en had eindelijk tijd en geld om mijn huis op te knappen. Mijn vriend was kort daarvoor bij mij ingetrokken en het was fijn om mijn huis tot ons huis te verbouwen en in te richten. Ook hij stond na zijn werk te sausen en dan dronken we gezellig een wijntje in elkaars armen. Maar toen ons huis af was en ik nog steeds geen nieuwe baan had, ging de lol er snel af. Ik verveelde me. En ik schaamde me tegenover mijn vriend die wél leuke werkverhalen had."

Lees ook Rogier (33): ‘Ik heb er zo’n spijt van dat ik het heb uitgemaakt met mijn ex’

Grimmigheid

"Onze levens begonnen uit elkaar te lopen. Ik ging veel later naar bed dan hij en bleef ’s ochtends liggen. Niet uit luiheid: het was te confronterend voor mij om hem vrolijk aan de slag te zien gaan, terwijl ik een lange, lege dag voor me had. Dat het voor hem ook niet leuk was, drong niet tot me door. Er sloop een bepaalde grimmigheid in onze relatie. Ik voelde – of meende te voelen – dat hij dacht dat ik niet genoeg mijn best deed om een baan te vinden; hij daarentegen vond mij steeds ontoegankelijker.

Dat was ook zo: zijn suggesties voelden voor mij als kritiek, zijn medeleven betuttelend. Een jaar na mijn ontslag maakte hij het uit. Ik had er op dat moment amper verdriet om, was eerder opgelucht. Nu hoefde ik me niet meer dagelijks tegenover iemand te generen."

Sollicitaties

"Overigens had ik al die tijd niet stilgezeten, al stond ik dan pas laat op. Ik schreef sollicitatiebrieven, volgde cursussen en vriendinnen met kennis van zaken namen mij geregeld onder hun hoede. Hierdoor kon ik mijn cv wat oppoetsen. Ik vertelde geen leugens, maar maakte het net iets mooier. Maar ik ging net te ver. Toen ik zeven maanden geleden een sollicitatiegesprek had voor een baan die mij echt geweldig leek, dikte ik mijn kennis nog wat meer aan. En ik werd aangenomen!

Uitgelaten vertelde ik mijn omgeving het nieuws. Mijn ouders, die zich ook al steeds meer zorgen maakten, zeker toen ik na het vertrek van mijn vriend weer in mijn eentje verantwoordelijk was voor mijn koophuis, waren dolblij voor me. Iedereen was opgetogen. Zelfs mijn ex stuurde me een lief sms’je. Wat was ik blij, die eerste dag, die eerste week. Weer collega’s, wat fijn! Weer een eigen bureau. Ik genoot er zelfs van om in de file te staan. Maar al gauw besefte ik dat ik te veel had gebluft bij mijn sollicitatiegesprek."

De rest van dit verhaal lees je in Flair 42-2022. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Tekst: Lydia van der Weide | Beeld: Getty Images

FlairGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden