Anna (25) heeft diaboulimia: 'Ik ben bezig met een langzame zelfmoord, maar ik wil niet jong doodgaan' Beeld Getty Images
Anna (25) heeft diaboulimia: 'Ik ben bezig met een langzame zelfmoord, maar ik wil niet jong doodgaan'Beeld Getty Images

Anna (25) heeft diaboulimia: 'Ik ben bezig met een langzame zelfmoord, maar ik wil niet jong doodgaan'

Het is een vrij onbekende eetstoornis: diaboulimia. Oftewel: diabetespatiënten die bewust geen insuline meer spuiten, omdat ze dan alles kunnen eten en toch heel snel afvallen. Anna (25) is een van hen.

“De laatste keer dat het gebeurde, las ik een boek. Plotseling begonnen de letters voor mijn ogen te dansen. Mijn zicht werd wazig en mijn lippen en vingers begonnen te trillen. Mijn hart sloeg bijna uit mijn borstkas. Ik probeerde op te staan, maar de kamer tolde om me heen. Ik wist meteen hoe laat het was, want ik spoot al dagen geen insuline meer. In twee dagen raakte ik ruim drie kilo kwijt. En nu moest ik mijn spuit weer pakken, voordat het écht mis zou gaan.”

Op de IC beland

“Ik lijd aan diaboulimia. Ik weet dat ik heel veel geluk heb gehad tot nu toe, maar ik kan er niet mee stoppen. Zodra ik me echt slecht voel, spuit ik mijn insuline, waardoor ik meteen weer wat aankom. Zelfs de chronische infecties die ik krijg, kunnen me er niet van weerhouden. De laatste infectie verspreidde zich zelfs zo snel dat ik binnen een paar uur bloedvergiftiging had en een week op de intensive care heb gelegen.

Ik lijk misschien laconiek omdat ik alles heel nuchter vertel, maar dat ben ik niet. Iemand die zo jong is als ik, die zes weken lang elke dag bezoek krijgt van de thuiszorg omdat er via een infuus antibiotica moeten worden toegediend: dat is erg. Toch wil ik mijn verhaal vertellen. Omdat ik weet dat maar weinig mensen op de hoogte zijn van diaboulimia. Ik wil geen preek geven, maar het zou al fijn als ik ook maar één iemand hiervoor kan behoeden.”

Diaboulimia

“Het is dubbel, want ik kan zelf niet stoppen met mijn lichaam stukmaken. Alle angst en ongemak vallen weg als ik wéér een lager cijfer op de weegschaal zie verschijnen. Het is een wonder dat ik nog leef. Als ik hiermee doorga, is er geen twijfel mogelijk dat ik jong zal overlijden. Dat hebben meerdere artsen heel duidelijk gemaakt. Ik weet alleen niet hoe ik het moet aanpakken. Ik ben bang om aan te komen. Misschien wel banger dan voor de dood. Dat moet wel, anders zou ik toch wel kunnen stoppen met deze roofbouw?

Laatst las ik een artikel over een Amerikaanse vrouw met diaboulimia, die blind was voor haar dertigste, beide benen moest laten amputeren tegen de tijd dat ze veertig was en op haar 43e overleed aan hartfalen. Daar schrok ik ontzettend van, maar ik duw die gedachten zo veel mogelijk weg. Dat lukt overdag meestal wel, dan heb ik genoeg afleiding. Maar elke nacht ben ik bang om in slaap te vallen. Of eigenlijk: om niet meer wakker te worden.

Ik weet dat ik weer moet gaan spuiten, dat is het beste voor mijn lichaam, maar gevoelsmatig is insuline de vijand. Het voelt alsof ik puur vet bij mezelf injecteer. Mijn familie en vrienden weten van niets. Of eigenlijk denken ze dat er iets anders aan de hand is. Ik ben meerdere malen onder behandeling geweest voor ‘gewone’ boulimia en hoewel dat een grote zorg voor ze is, gebruik ik het ook als dekmantel.”

De waarheid

“De waarheid is dat ik allang niet meer overgeef. Niet meer sinds ik erachter kwam dat ik veel sneller afval door niet te spuiten. Het ironische is dat het type diabetes dat ik heb waarschijnlijk is ontstaan door de ongezonde levensstijl die ik vroeger had. In de tweede klas van de middelbare school sloot ik een weddenschap met vriendinnen: wie als eerste vijf kilo kon afvallen. Ik won, maar wilde nog wat meer afvallen. En daarna nog een beetje.

Al snel zat ik gevangen in een cirkel van overgeven, voedsel verstoppen en uren voor de spiegel staan, starend naar elke imperfectie van mijn lichaam. Mijn ouders begonnen opmerkingen te maken over mijn gewicht. Uiteindelijk grepen ze in en kreeg ik therapie in een kliniek voor eetstoornissen.”

Psychische ondersteuning

“Maar het bleef lastig. Mijn hele schooltijd lang kreeg ik psychische ondersteuning om er zeker van te zijn dat ik niet zou terugvallen. Het ging redelijk met me, totdat ik ging studeren en Julie leerde kennen. We werden ‘vriendinnen’, ook al bezorgde ze me voort-durend een rotgevoel. Eigenlijk vond ik haar niet eens aardig, maar ik wilde haar wel zijn. Ze was grappig, knap, kon fantastisch zingen en bovenal was ze slank.

In diezelfde periode werd ik gediagnosticeerd. Ik liep al geruime tijd met klachten die voelden als een verwaarloosde griep. Ook was ik steeds moe. Toen ik bij de huisarts terloops aangaf dat ik zo vaak naar het toilet moest om te plassen, besloot ze mijn bloedsuiker te testen. Ik bleek diabetes te hebben. Dat was natuurlijk verschrikkelijk nieuws. Fysiek, maar ook emotioneel.”

Sporen van naalden

“Ineens met injectiespuiten in de weer moeten terwijl ik al heel erg onzeker was, bleek erg lastig. Mensen keken raar naar mijn blauwe plekken, de sporen die de naalden op mijn armen maakten. Ik voelde me een freak, alsof ik de controle over mijn leven kwijt was. Ik kwam aan en het lukte me niet meer om af te vallen, hoe gezond ik ook at.

De cirkel van kritisch voor de spiegel staan en zo min mogelijk eten begon weer. Ik googelde veel op medische diëten die ik eventueel zou kunnen volgen, en zo kwam ik er snel achter dat insuline werkt als een vetopslag. Zolang er insuline in je bloed circuleert, stopt je lichaam met het verbranden van vet.”

Lees ook Mylene (24) is aseksueel: ‘Hij vond het pervers dat ik alleen wilde seksen voor zíjn plezier’

Van kwaad tot erger

“Ik las dat sommige meisjes snel afvielen door het insuline spuiten over te slaan. Dat wilde ik ook. Ik begon met af en toe een dagje niet te spuiten. Het ging goed, ik kreeg er niet veel klachten door. Als ik me niet goed voelde, dronk ik snel wat cola en daarmee ving ik de klap op die ik mijn lichaam gaf. De beloning was groot: na twee dagen was ik al bijna een kilo lichter.

Al snel ging het van kwaad tot erger. In Amerika is deze aandoening veel bekender en ik googelde me suf. Ik kwam op een soort pro-diaboulimia-site terecht. Je kunt het vergelijken met de pro-ana-sites: meiden wisselden er tips uit om het spuiten zo lang mogelijk te kunnen uitstellen. Ik zat die avond tot diep in de nacht achter mijn computer.

Niet alleen vond ik het fijn om zo snel te kunnen afvallen, het voelde ook als een soort thuiskomen. Eindelijk had ik anderen gevonden die me begrepen, die met dezelfde issues worstelden als ik. Ik meldde me aan en al snel chatte ik elke dag met een groep meisjes.”

Langzame zelfmoord

“Langzamerhand drijf ik steeds verder weg van mijn echte leven, van mijn vriendinnen die me toch niet begrijpen en mijn familie die alleen maar bezorgd is. Ik voel me veel meer thuis bij mijn cybergroepje van gelijkgestemden. Toch voel ik nog steeds die interne strijd.

Ik weet dat ik bezig ben met een soort langzame zelfmoord. Maar deze ziekte beschouw ik als een verslaving, net als elke andere eetstoornis. Het is al zo lang onderdeel van me. Net als bij alcoholisme of drugs kun je wel stoppen, maar echt loslaten kun je het nooit. Het verraderlijke is dat diaboulimia zo makkelijk te verbergen is. Want je kunt zo veel eten als je wilt.

Toch wil ik hulp, ik wil niet jong doodgaan. Ik wil niet dat mijn leven in het teken staat van zoiets oppervlakkigs als mijn gewicht. Een studiegenoot is onlangs overleden aan kanker en ik voelde me vreselijk schuldig. Hij wilde zo graag leven, maar kon dat niet meer. Ik mag leven, maar ik weet niet hoe. Dat ik mijn verhaal nu doe, is mijn eerste stap. De hand die ik uitsteek naar hulp. Zodra het verhaal uitkomt, laat ik het aan mijn omgeving lezen, zodat ze weten wat er speelt.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: Getty Images

FlairGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden