Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Mannengeheimen > Vincent (31): ‘Ik ben bang in het donker. Hoe kan ik ooit die coole man zijn voor een vrouw?’

Vincent (31): ‘Ik ben bang in het donker. Hoe kan ik ooit die coole man zijn voor een vrouw?’

Vincent (31): ‘Ik ben bang in het donker. Hoe kan ik ooit die coole man zijn voor een vrouw?’

Ik heb een ‘probleempje’ waar ik me erg voor schaam. Ik heb er niet altijd last van gehad, vroeger was er niets aan de hand. Pas een jaar of tien geleden begon mijn angst voor het donker.

Ik woonde toen net een paar maanden alleen in een appartementje. Steeds vaker werd ik midden in de nacht wakker en dan voelde ik me opgejaagd. Ik kon niet meer verder slapen zonder het licht aan te doen. Ik probeerde het wel, want ik vond het belachelijk. Maar als ik in mijn donkere slaapkamer in bed lag, was ik van binnen in hoogste staat van paraatheid.

Elk geluidje, elke beweging van het gordijn, en ik zat rechtop in bed. Nu is het zo ver dat ik, een volwassen vent, niet meer kan slapen zonder het licht aan. Dat is niet iets waar ik graag voor uit kom en daardoor lukt het me niet een relatie aan te gaan. Ik ben niet érgens specifiek bang voor. Ik geloof niet in geesten of zo en inbrekers zullen ook niet zo snel naast mijn bed staan. Het is meer het gevoel dat ik het niet prettig vind als ik niet goed weet wat er om mee heen gebeurt als het donker is. Een soort controleverlies waar ik niet tegen kan.

Controle kwijt

Mijn hele leven ben ik al een controlfreak. Autorijden, uitstapjes organiseren, de planning op mijn werk: ik doe alles het liefst zelf, zodat ik weet wat er gebeurt en hóe het gebeurt. Om toch aan mijn nachtrust te komen, heb ik me er uiteindelijk bij neergelegd dat ik met een lampje aan slaap. Niet alleen in de slaapkamer trouwens. In de woonkamer staat ’s nachts een klein lampje aan. Ook heb ik altijd kaarsen in de buurt, voor het geval het licht uitvalt. Vorig jaar heb ik een keer een halve nacht zonder
stroom gezeten. Mijn vrienden weten hier niets van. Op vakanties met vrienden neem ik altijd een mini-nachtlampje mee, zodat het licht onder mijn deur niet te veel opvalt. En ik deel nooit een slaap-of hotelkamer. Met de smoes dat ik moeilijk slaap als er iemand anders in de kamer is en de waarschuwing dat ik behoorlijk snurk, heeft nog nooit iemand er een probleem van gemaakt dat ik altijd een kamer voor mezelf wil.

Relaties zijn veel moeilijker. Ik heb een paar jaar een vriendin gehad die op de hoogte was van mijn probleem. Ik denk dat ze het wel een beetje raar vond, maar het accepteerde omdat we verliefd waren, We hebben nooit samengewoond, maar als we bij elkaar sliepen, maakte ik gebruik van mijn mini-nachtlampje. Aan mijn kant van het bed, in een stekkerdoos op de grond. Zo had zij zo min mogelijk last van het licht en was het voor mij toch voldoende om in slaap te kunnen vallen. Uiteindelijk is die relatie uitgegaan omdat we uit elkaar groeiden. Daarna ben ik jaren vrijgezel geweest maar het afgelopen jaar heb ik een paar maanden met een onwijs leuke vrouw gedatet. Ik vond haar te gek maar durfde het niet te vertellen. Ik wilde het wel, maar elke keer als ik dacht nu ga ik het zeggen, leek het wel alsof ik van binnen op slot ging. Het lukte gewoon niet.

Ik wilde het beeld dat ze van mij had dat ik een leuke, normale man ben, niet verpesten. Wat zou ze wel niet van me denken? En hoe kan ik nu ‘de man’ in de relatie zijn als ik niet eens met het licht uit durf te slapen? Uiteindelijk is het niet serieus geworden tussen ons. De eerste paar keer hield ik het blijven slapen af onder het mom dat ik niets wilde overhaasten. Maar hoe langer we elkaar kenden, hoe moeilijker het werd om met smoesjes te komen waarom ik na een gezellig avondje samen toch alleen naar huis wilde. Uiteindelijk heb ik het dood laten bloeden. Hartstikke lullig natuurlijk. Ik ben me ervan bewust dat dit zo niet langer kan. Ik word ouder, heb een leuke baan, een leuk huis, gewoon een leuk leven. Maar vrienden beginnen te settelen en ook bij mij begint het te kriebelen, ik verlang steeds meer naar huisje, boompje, beestje. Maar om dat voor elkaar te krijgen, zal ik toch met een vrouw in een bed moeten kunnen slapen. Ik kan dus twee dingen doen: of me over mijn eigen ego heen zetten en zo snel mogelijk over mijn angst vertellen, of proberen er vanaf te komen. Dat laatste wil ik het liefste, want dit gedoe beheerst mijn leven meer dan ik wil. Ik zal professionele hulp moeten zoeken, want ik heb geen idee hoe ik dit zelf kan oplossen.

Ook een geheim delen? Mail redactie@flaironline.nl , o.v.v. Geheim.