Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Mannengeheimen > Ruud (30): ‘Ik schaam me voor mijn vliegangst, want ik ben echt geen watje’

Ruud (30): ‘Ik schaam me voor mijn vliegangst, want ik ben echt geen watje’

Ruud (30): ‘Ik schaam me voor mijn vliegangst, want ik ben echt geen watje’

Ruud (30): “Mijn vrienden en mijn vriendin Monique hebben er geen idee van hoe groot mijn vliegangst is. Ze weten inmiddels wel dat vliegen geen hobby van me is, maar dat het zo erg is, weten ze niet.

Vliegangst

“Ik heb mezelf dit jaar versteld doen staan dat ik voor het eerst sinds drieëntwintig jaar toch in een vliegtuig ben gestapt. Naar Tunesië op vakantie, samen met Monique en twee bevriende stelletjes.

Het was een verschrikking. Ik doe het nooit meer. Ik ben in het vliegtuig zelfs over mijn nek gegaan. Tegen mijn reisgenoten heb ik volgehouden dat ik niet lekker was doordat ik waarschijnlijk iets verkeerds had gegeten. Ik heb gewoon een verschrikkelijke angst om te vliegen en daar schaam ik me voor, ook omdat ik verder echt geen watje ben. Ik ben als de dood dat we neerstorten.”

Als de dood

“Volgens mij zit het in mijn genen. Mijn moeder was ook altijd doods bang om te vliegen. We gingen dus gewoon met de caravan op vakantie, nooit echt ver. We zijn één keer met het vliegtuig weggeweest toen ik een jaar of acht was. Dat moest toen wel: een tante die in Spanje woonde, was overleden en we moesten er voor de begrafenis naartoe.

Ik kan me nog herinneren hoe ontzettend gestrest mijn moeder was. Echt vervelend. Als bij je moeder het angstzweet uitbreekt, denk je als kind natuurlijk dat de situatie heel gevaarlijk is. De eerste keer dat ik daarna zou moeten vliegen, diende zich pas aan in mijn studententijd. Mijn vrienden hadden het plan om naar Ibiza op vakantie te gaan. Ik wilde heel graag mee. Uiteindelijk gingen zij met het vliegtuig, terwijl ik met de bus naar Barcelona ben gegaan en vanaf daar de boot heb genomen. Ik heb gezegd dat ik geen vrij kon krijgen en daarom apart van hen moest reizen. Ik wilde me natuurlijk niet laten kennen.

Voor eerdere vriendinnetjes die met mij op vakantie wilden, heb ik mijn vliegangst altijd kunnen verbloemen. We gingen gewoon met de auto, trein of bus. Dat lukte prima, behalve bij één ex. Vliegvakanties met haar wist ik tweeënhalf jaar tegen te houden. Op een gegeven moment begon zij zó te zeuren dat ik het haar toch verteld heb. Dat voelde eerst als een opluchting, maar vervolgens stond ze erop dat ik een cursus tegen vliegangst zou volgen.

Na een half jaar gedram ben ik uiteindelijk met iemand gaan praten. Maar ondanks dat vliegangst goed te behandelen schijnt te zijn, ben ik toch niet op cursus gegaan. Het speelt ook mee dat onze relatie toen uitging. Dat is inmiddels vijf jaar geleden.”

Lees ook
Harry (29): ‘Ik heb gelogen tegen mijn familie en vrienden over hoe we elkaar hebben ontmoet

Geen reislustig type

“Nog steeds lijkt in vliegtuigen stappen me geen verrijking voor mijn leven. In het dagelijks leven heb ik niets met vliegtuigen te maken en een reislustig type ben ik toch nooit geweest. Misschien dat ik ooit nog wel aan zo’n cursus begin, maar tot die tijd hou ik mijn vliegangst lekker verborgen.

Er wordt door veel mensen toch een beetje lacherig over gedaan. Ik schaam me vooral omdat vliegangst – als je puur naar de statistieken kijkt – redelijk ongegrond is. Autorijden is gevaarlijker. Dit speelde ook mee toen ik me afgelopen najaar toch heb laten overhalen om met mijn vriendin Monique – met wie ik toen een half jaar samen was- en wat vrienden mee te gaan naar Tunesië. Ik dacht: misschien valt het allemaal toch best mee.

Dat heb ik geweten. Hoe dichterbij de reis kwam, hoe meer spanning ik voelde. Vooral de wachttijd voordat je daadwerkelijk aan boord mag, vond ik verschrikkelijk. Ik was gespannen en alleen maar gefocust op mijn angst en zelfs praten kostte me moeite. Ik was erg in mezelf gekeerd. Het opstijgen vond ik op de een of andere manier wel spannend, in positieve zin.

Maar toen we halverwege de vlucht last hadden van turbulentie, stond het koude zweet letterlijk op mijn rug en waren mijn oksels drijfnat. Ik zat bij het raam en zag de vleugels op een gegeven moment zo bewegen alsof ze elk moment konden afbreken. Toen moest ik dus overgeven.

Wat was ik blij toen we veilig waren geland. Twee dagen voor ons vertrek begon ik me alweer zorgen te maken over de terugvlucht. Die ging gelukkig verrassend goed, maar het liefst vlieg ik toch nooit meer. Als Monique en ik lang bij elkaar blijven kan ik er niet onderuit, dan zal ik het haar wel moeten vertellen.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Getty Images