Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Mannengeheimen > Misha: ‘Ik heb een moeder met haar kind aangereden toen ik drank op had’

Misha: ‘Ik heb een moeder met haar kind aangereden toen ik drank op had’

Misha: ‘Ik heb een moeder met haar kind aangereden toen ik drank op had’

‘Zodra ik een vrouw zie die moeilijk loopt, komt alles weer terug. Maar ik praat nooit over het ongeluk, zo erg schaam ik me.

Twee jaar geleden had ik op het strand afgesproken met een vriend. Voor het eten dronken we een paar biertjes en bij de maaltijd bestelden we een flesje rosé. Tegen een uur of acht begon het koud te worden en vertrokken we. Mijn vriend woont in Scheveningen en hij ging op de fiets naar huis. Ik stapte in mijn auto. Ik wist wel dat ik te veel had gedronken, maar vond de regel dat je met maximaal twee alcoholische eenheden achter het stuur mag zitten iets voor bejaarden die alleen op verjaardagen een glaasje Advocaat weglepelen. Ik voelde me prima.

Er was geen kip op straat, dus reed ik zeventig of tachtig op een weg waar je maximaal vijftig mag. Toen verscheen er uit het niets op een zebrapad een moeder met een peuter. Het rempedaal trapte ik helemaal in, maar het was te laat. Er volgde een enorme klap. Daarna was het stil. De vrouw lag in een plas met bloed met haar linker onderbeen in een vreemde hoek en het meisje zo’n anderhalve meter van haar vandaan. Ze probeerde te gaan zitten en veegde over haar gezicht. Toen ze zag dat er bloed aan haar hand je kleefde, begon ze oorverdovend te gillen. Haar moeder reageerde daar niet op en dat maakte me bang.

Er kwam een man op een racefiets langs en ik denk dat hij 112 heeft gebeld. Ik boog me over de vrouw. Ademde ze nog? Ik probeer de in haar nek een polsslag te vinden, maar de wielrenner duwde me opzij. “Nu even nergens aankomen”, zei hij, “als ze een dwarslaesie heeft, kun je enorme schade aanrichten.” Het meisje zat te snikken en ik sloeg mijn arm om haar heen. Na een minuut of vijf arriveerde er een ambulance en even later een politiewagen, waar een potige blondine en een vent van een jaar of vijftig uitstapten. Ze vroegen wat er was gebeurd. Ik had mijn mond nog niet opengetrokken of de man op de
racefiets zei: “Ik heb alles gezien. Hij kwam met een rotgang aangereden en heeft daardoor die moeder met haar kind op het zebrapad geschept.” Ik moest blazen en toen bleek dat ik drie keer zoveel alcohol in mijn bloed had dan was toegestaan. Op het bureau nam de agente mijn verklaring op. In mijn hoofd zat nog steeds het beeld van die vrouw. Had ze het wel overleefd? Hoe was het met haar kind?

Mijn toenmalige vriendin haalde me op van het politiebureau. In eerste instantie had ze met me te doen, maar ze werd razend toen ze hoorde dat ik met drank op had gereden. We hadden al eerder ruzie over drank gehad. Ze maakte me uit voor het laagste van het laagste en zo voelde ik me ook. Ik had enorm geblunderd. Toen ik het ziekenhuis belde en hoorde dat die moeder het zou overleven, was ik maar een heel klein beetje opgelucht. Een paar dagen later vroeg ik of ik op bezoek mocht komen. Ik had veel behoefte om te vertellen hoe erg het me speet. De moeder hield het af, want ze kon het nog niet aan om met mij geconfronteerd te worden. Zes weken later was ze genoeg hersteld om naar huis te gaan en toen mocht ik langskomen.

Ik nam een enorme bos bloemen mee en voor het kindje de duurste My little pony die ik kon vinden. De vrouw liep op krukken. Ze vertelde dat er nog een aantal operaties aankwamen, maar dat ze problemen met lopen zou blijven houden. Ik voelde me zo ontzettend schuldig, dat ik bijna blij was dat ik een flinke geldboete moest betalen en een cursus ‘alcohol en verkeer’ moest volgen. Daar wreven ze me ook in hoe
stom ik bezig was geweest. Dit is de zwartste bladzijde uit mijn leven. Ik heb het zo voor die vrouw verpest. Mijn relatie is een paar maanden na het ongeluk stukgelopen. Ze zei het niet, maar ik vermoed dat mijn ex vriendin door het ongeluk op me is afgeknapt. Mijn nieuwe vriendin heb ik het niet verteld en dat ga ik ook niet doen. Bijna niemand weet ervan. Ik ben bang dat mensen op een andere manier naar me gaan kijken en wil geen medelijden of beschuldiging in hun ogen zien.’

Ook een geheim delen? Mail: redactie@flaironline.nl, o.v.v. Geheim.