Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Mannengeheimen > Daan (31): ‘Ik reisde naar Parijs om mijn vriendin te bespioneren’

Daan (31): ‘Ik reisde naar Parijs om mijn vriendin te bespioneren’

Daan (31): ‘Ik reisde naar Parijs om mijn vriendin te bespioneren’

Daan (31): “Vanaf het moment dat ik Merel bespioneerde terwijl ze in haar eentje koffie dronk in een café in Parijs, wist ik dat ik echt te ver was gegaan. Waar was ik in godsnaam mee bezig? Daar zat mijn vriendin, op nog geen twintig meter afstand. En ze had geen idee dat ik haar jaloerse vriend, haar stiekem in de gaten hield.

Het liefst was ik het café binnengestormd om haar te zoenen en te zeggen. hoeveel ik van haar hou. Maar ik schaamde me ineens kapot. Hoe had ik haar zo kunnen wantrouwen?”

Meisje van mijn dromen

“Merel is het meisje van mijn dromen: lief grappig, slim en ze ziet er ook nog eens fantastisch uit. Al tijdens onze eerste date, een half jaar geleden, was ik op slag verliefd. Omdat ze nogal een flirt is, zit ze nooit om mannelijke aandacht verlegen. Zelf ben ik veel rustiger, ik kijk graag de kat uit de boom.

In het begin dacht ik dat ik weinig kans bij haar maakte, maar Merel bleek net zo gek op mij als ik op haar. Ik was in de zevende hemel. We waren zo gelukkig samen dat ik er soms bang van werd. Dan dacht ik: dit kan toch niet eeuwig zo doorgaan? Wat als ze verliefd wordt op een ander?”

Alarmbellen

“Toen Merel me enthousiast vertelde dat ze een week naar Parijs ging om een vriendin op te zoeken, gingen er bij mij alarmbellen rinkelen. Ik deed mijn best om leuk te reageren, maar het voelde alsof iemand mijn keel dichtkneep. Zie je wel, dacht ik. Daar gaat ze. Ik raak haar kwijt. Ze ontmoet daar vast iemand anders. Of erger: misschien is er al een ander. Wat als ze niet naar Parijs gaat voor een vriendin, maar om samen te zijn met haar minnaar?”

Natuurlijk wist ik dat deze rampscenario’s nergens op sloegen. Maar het lukte me niet mezelf gerust te stellen. Steeds meer raakte ik ervan overtuigd dat Merel me bedroog. De avond voordat ze vertrok, gaf ze me een briefje met daarop de naam van het hotel waar ze logeerde. ‘Hotel?’, bracht ik uit. Je ging toch bij je vriendin slapen? Maar Merel beweerde dat haar vriendin fulltime werkt en dat het daarom handiger was om in een hotel te zitten. Dan kon ze overdag in haar eentje de stad verkennen en ’s avonds samen leuke dingen ondernemen.”

Op naar Parijs

“Mijn maag keerde zich om. Ze loog, ik wist het zeker. Die nacht zag ik Merel de hele tijd voor me, samen met een ander in de hotelkamer, in bad, in bed, romantisch op de Eiffeltoren, hand in hand over de Champs-Élysées. De volgende ochtend hield ik het niet meer. Ik moest er naartoe. Als ze vreemdging, moest ik het weten, deze onzekerheid maakte me knettergek. Online boekte ik een treinkaartje en een paar uur later zat ik in de Thalys. De hele reis lang brandde het briefje met de hotelnaam erop in mijn hand.

Op Gare du Nord hield ik een taxi staande en liet me afzetten bij het hotel. Bij de receptie probeerde ik te achterhalen wat haar kamernummer was, maar dat gaven ze niet prijs. Ten einde raad boekte ik ten slotte maar een kamer voor die nacht, in hetzelfde hotel. De volgende ochtend stond ik voor dag en dauw op. Ik besloot in een café tegenover het hotel te gaan zitten en te wachten tot Merel het hotel uit zou komen. Tenminste, als ze daar logeerde.”

Lees ook
Harold (36): ‘Ik kruip regelmatig met te veel drank op achter het stuur’

Achtervolging

“Als een detective in een slechte spionagefilm hield ik het hotel vanachter een krant in de gaten. De zenuwen gierden door mijn keel toen Merel naar buiten kwam. In haar eentje. Als een gek rekende ik af en volgde haar. Terwijl ze door de winkelstraten wandelde, bleef ik op een veilige afstand.

Pas toen ze een uur later een café binnenstapte en ik vanaf buiten stiekem toekeek hoe ze plaatsnam aan een tafeltje aan het raam, drong het tot me door hoe freaky ik me gedroeg. Het was alsof ik midden op straat ontwaakte uit een nachtmerrie. Ik schaamde me diep. Hoe had ik zo stom kunnen zijn? Naar huis, ik moest naar huis. En wel meteen.

Zonder omkijken liep ik weg en twee uur later zat ik in de trein, met het schaamrood nog op mijn kaken. Gek genoeg was ik in één klap volledig genezen van mijn achterdocht. Al die tijd had ik me zorgen gemaakt om niets. Ik zwoer dat ik dit nooit, maar dan ook nooit aan iemand zou vertellen. Als Merel zou weten wat ik heb gedaan, zou ze het acuut uitmaken. En terecht. Maar gelukkig is ze nog steeds bij me. Op de terugweg kreeg ik een sms’je. Merel. ‘Parijs is geweldig. Mis je. Jammer dat jij hier niet bent!’, schreef ze.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Getty Images