Mischa Blok Beeld Elvin Post
Mischa BlokBeeld Elvin Post

Mischa Blok: ‘Ik dacht dat ik te vondeling was gelegd, dat bleek een leugen’

Mischa Blok (47), radiopresentator en auteur, werd als tweejarig meisje vanuit Korea geadopteerd door haar Nederlandse ouders. Bijna veertig jaar leefde ze in de veronderstelling dat ze een vondeling was, maar dat bleek een leugen. “Al die tijd dacht ik dat ze niet anders konden, maar ik bleek gewoon te zijn weggebracht.”

“Als klein meisje had ik een hele fijne en warme jeugd. Samen met mijn Nederlandse ouders en mijn drie jaar oudere, Nederlandse broer groeide ik op in Hendrik Ido Ambacht.”

Geen babyfoto’s

“Ik ging naar fijne scholen, maakte makkelijk vrienden en deed in mijn vrije tijd graag aan ballet en speelde dwarsfluit. Gedurende die tijd heeft mijn adoptie vrijwel nooit een negatieve invloed op mij gehad. Wel vond ik het soms lastig dat ik mezelf in niemand kon herkennen en dat ik bijvoorbeeld geen babyfoto’s had. Daardoor miste ik voor mijn gevoel toch een gedeelte van mijn leven. Ook liep ik soms achter op de rest, iets wat ik voor mezelf niet goed kon plaatsen.

Toch zag ik mijn adoptie vooral als een soort sprookje, als iets romantisch. In mijn hoofd was ik ergens in een mandje gelegd met een briefje op mijn kleren en hadden mijn ouders mij te vondeling gelegd uit wanhoop, als een daad van liefde, omdat ze me een betere toekomst gunden. Strik erom, klaar.”

Rinkelende alarmbellen

“Het romantische beeld dat ik had van mijn adoptie werd doorbroken toen ik op een dag met mijn zoontje door de stad liep. Op dat moment was hij even oud als ik was toen ik te vondeling zou zijn gelegd. We liepen over straat en ik vroeg hem om even op mij te wachten, waarna hij achter me aan kwam rennen en ‘mama’ riep.

Op dat moment gingen de alarmbellen rinkelen en bedacht ik me dat het verhaal dat ik al die tijd geloofd had niet kon kloppen. Je kunt een kind van twee niet te vondeling leggen. Het komt achter je aan, en als het dat niet doet, dan roept het je naam wel.

Hartverscheurend adoptieverhaal Mischa Blok

Eva Jinek en kijkers thuis in tranen

De volgende dag besloot ik de adoptieorganisatie die mij gevonden zou hebben te mailen. Ik wilde meer informatie, maar in mijn dossier stond alleen dat ik te vondeling was gelegd. Een jaar later kreeg ik op mijn werk een mail met daarin een foto en de gegevens van mijn Koreaanse vader. Dat was voor mij een bevestiging van het feit dat ik al die tijd in een leugen had geloofd.

Ik zocht mijn Koreaanse vader op, en hij vertelde me dat mijn Koreaanse moeder het gezin had verlaten. Hij had de zorg voor mij niet in zijn eentje kunnen dragen en had niet anders gekund dan me ter adoptie af te staan.”

‘Mischa, het is haar’

Ondanks dat mijn Koreaanse moeder in zijn verhaal de boosdoener was, was ik benieuwd naar haar en haar kant van het verhaal. Ik vroeg mijn Koreaanse vader of hij wist waar ze was, maar hij vertelde me dat hij dat niet wist en dat hij ook geen gegevens van haar had. In maart 2022 besloot ik het heft in eigen handen te nemen en haar te gaan zoeken. Voor die zoektocht trok ik samen met een vriend tien dagen uit. Ik maakte duizenden flyers, die ik in sommige Koreaanse wijken huis aan huis verspreidde.

De zoektocht was intensief. Zoveel hoop als ik in het begin had, zo weinig hoop was er tijdens de laatste dagen van de zoektocht nog over. We besloten de reis positief af te sluiten en planden een karaoke-avond in.

Toen ik in de auto zat onderweg daar naartoe, werd ik gebeld. “We hebben een vrouw gevonden, waarvan we denken dat ze mogelijk je moeder is”. Om teleurstelling te voorkomen, probeerde ik er niet gelijk vanuit te gaan dat zij het ook daadwerkelijk was, totdat ik op het politiebureau te horen kreeg: “Mischa, het is haar”.

Onvoorwaardelijke liefde

“Een paar uur later vlogen we elkaar in de armen, en voelde ik: het is haar echt. Eindelijk zag ik mezelf terug in iemand anders. Mijn ogen, mijn neus, mijn mond: we hadden het allemaal gemeen. De manier waarop ze aanvoelde en rook, het was zo vertrouwd.

Diezelfde avond brachten mijn moeder en ik samen door. We hielden elkaar vast en lieten niet meer los, spraken met elkaar zonder dat we woorden nodig hadden en hadden elkaar lief zonder dat daar concessies aan vast zaten. Allebei wisten we: dit is hoe onvoorwaardelijke liefde aanvoelt.

In de twee dagen die daarna nog volgden, vertelde mijn Koreaanse moeder mij het echte verhaal. Mijn Koreaanse moeder had niet mijn Koreaanse vader verlaten, maar andersom. En mijn Koreaanse moeder had mij niet willen missen, maar ik was opeens weggeweest toen zij een aantal maanden in een fabriek werkte zodat ze samen met mij een huis kon huren, en daarvan terugkwam.”

De tekst gaat verder onder de foto

Foto met mama Lee Beeld Mischa Blok
Foto met mama LeeBeeld Mischa Blok

Adoptiefraude

“In samenwerking met het kindertehuis dat mij ter adoptie stelde, had mijn vader een vals document opgesteld dat het deed lijken alsof ik te vondeling was gelegd. Op die manier had ik mijn ouders nooit terug moeten kunnen vinden, en mijn moeder mij niet. Dat dat toch is gebeurd, heeft alles te maken met het feit dat de kijk op adoptie vandaag de dag heel anders is dan die destijds was.

Dat ik mijn Koreaanse moeder toch heb gevonden, is niet dankzij mijn Koreaanse vader, maar ondanks mijn Koreaanse vader. Hij bleek achteraf gewoon haar telefoonnummer te hebben, en heeft er alles aan gedaan om mijn zoektocht naar haar te dwarsbomen.

Hoewel mijn moeder wist dat ik een litteken op mijn rug had van een ongeluk met heet water als baby - iets dat ze niet kon weten zonder mij als baby te hebben gekend - wilde ik toch een DNA-test laten doen. Ik dacht: ik moet toch die zekerheid hebben. De test bevestigde dat mijn Koreaanse moeder echt mijn Koreaanse moeder is, zoals mijn Koreaanse vader ook mijn Koreaanse vader bleek.”

Een jaar jonger dan ik dacht

“Mijn Koreaanse vader wil ik niet meer zien. Ik ben een vergevingsgezind persoon, maar die vergevingsgezindheid heeft ook bij mij een limiet. Hij is de reden dat ik een lange tijd heb geloofd in een verhaal dat niets dan een leugen bleek te zijn geweest. Dat verhaal was een groot gedeelte van mijn identiteit.

Ze heeft mijn Koreaanse moeder me ook verteld dat zowel mijn naam als mijn geboortedatum en mijn geboorteplaats niet klopte. Dat voelde gek, want daardoor was ik al die tijd niet geweest wie ik dacht dat ik was. Toch was het ergens ook fijn, want er vielen daardoor wel puzzelstukjes op z’n plek. Zo ben ik eigenlijk een jaar jonger dan ik altijd heb gedacht. Dat beantwoordde voor mij de vraag waarom ik er soms moeite mee had gehad om mee te komen met leeftijdsgenoten.”

Extra familie

“Mijn Koreaanse moeder is inmiddels al zeventig, dus ik wil graag nog zoveel mogelijk van haar meemaken. Ik heb haar inmiddels een paar keer gezien, en dit jaar komt ze ook naar Nederland. Ze heeft later nog twee kinderen gekregen, die ik ook heb ontmoet. Haar nieuwe man heb ik nog niet gezien, en dat gaat waarschijnlijk ook niet gebeuren. Koreaanse families zijn vaak een vat vol geheimen; hij weet niet van mijn bestaan af, en ik denk dat mijn Koreaanse moeder dat zo houdt.

De band met mijn Nederlandse ouders is nog steeds even goed als die altijd al was. Het feit dat ik mijn Koreaanse ouders nu ook ken, verandert daar niets aan. In mijn beleving gaat de term ‘ouders’ zoveel verder dan alleen bloed en DNA. Ze leren je het leven te leven op de best mogelijke manier, vegen je tranen weg als je verdriet hebt en lachen met je mee tijdens momenten van geluk. Zij zijn altijd degene geweest die die rol vervulden, en niets doet daar ook maar iets aan af.”

Verhaal rond

“De afgelopen jaren zijn soms hectisch geweest, maar ik ben heel blij met hoe mijn leven nu is. Over de zoektocht naar mijn Koreaanse moeder heb ik een boek geschreven.

Het schrijven van dat boek heeft me geholpen om dingen in mijn hoofd op orde te krijgen. Het verhaal dat mijn identiteit en Koreaanse familie betreft is nu rond. Dit keer kan ik er ècht een strik om doen.”

Mischa’s boek Mama Lee, een zoektocht naar mijn moeder, naar de waarheid en naar onvoorwaardelijke liefde is nu verkrijgbaar.

Fabienne KamphuisElvin Post

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden