Sophie de Buisonjé: ‘Een nieuwe zwangerschap zou de kans op wéér een tumor vergroten’ Beeld Bart
Sophie de Buisonjé: ‘Een nieuwe zwangerschap zou de kans op wéér een tumor vergroten’Beeld Bart

Sophie de Buisonjé: ‘Een nieuwe zwangerschap zou de kans op wéér een tumor vergroten’

Na een aantal intensieve jaren heeft onderneemster Sophie de Buisonjé (42) meer balans gevonden, ook in haar relatie. 'Xander en ik zijn elkaar een paar keer behoorlijk kwijtgeraakt. Nu doen we samen yoga, zijn we in relatietherapie geweest en hebben we een mental detox-week gedaan. Ik heb meer vertrouwen in onze relatie dan ooit.'

Of de lockdown nog voor een bepaald inzicht heeft gezorgd? Zelf focuste Sophie in deze ontstane ‘vrije tijd’ al snel op haar yogastudio en eigen yogalabel. "Het liep net lekker en toen ging het land op slot. Dat was even slikken, maar ik ben van het omdenken. Als er iets gebeurt, ga ik al snel op zoek naar mogelijkheden. Wat kan wél? Ik ging online lessen geven, hoewel dat behoorlijk buiten mijn comfortzone lag. Yoga draait voor mij om verbinding en dat was in het begin even zoeken met de fysieke afstand." Ook nam ze haar bedrijf eens goed onder de loep. "Ik ben voor de printitems van mijn yoga wear bijvoorbeeld afhankelijk van één partij waarbij ik mijn geprinte stoffen koop. Toen die niet meer geleverd konden worden vanwege de coronacrisis, besefte ik hoe kwetsbaar je bent."

Kwam er ook inzicht op relationeel gebied? Ineens zaten jij en Xander ook op elkaars lip.

"Dat zijn we aan de ene kant wel gewend. Ik heb jarenlang zijn management gedaan en we werkten bijna dag en nacht samen. De omstandigheden zijn nu natuurlijk wel anders. Xander ervaart het ook anders dan ik. Hij is gewend om op het podium te staan en zit nu ineens thuis. In enorme onzekerheid, want wie weet voor hoelang? Als we iets hebben geleerd van deze periode is het dat je elkaar vrij moet laten. Ik kom meteen in actie, hij heeft meer tijd nodig om het te verwerken."

Sophie groeit met nog twee zussen op in Ophemert, in een klein dorp in de Betuwe. Als ze vijftien is, gaan haar ouders redelijk onverwacht scheiden. Ze woont afwisselend bij haar vader en bij haar moeder en gaat op haar zeventiende op kamers wonen, zodat ze niet meer tussen twee huizen hoeft te pendelen. "De scheiding van mijn ouders is verdrietig natuurlijk, maar ik heb een goede basis waarop ik kan terugvallen. Het heeft geen deuk geslagen in mijn jeugd, ik heb een heel fijne jeugd gehad."

Je ouders waren destijds uit elkaar gegroeid. Zo’n periode waarin je elkaar even niet kunt vinden, herken je zelf misschien ook wel.

"Er is een tijd geweest dat ik niet echt happy was met hoe dingen tussen mij en Xander gingen. Dat had vooral met werk te maken. Ik kom uit het bedrijfsleven. Toen ik Xander leerde kennen, was ik strateeg. Eenmaal samen met hem, ging ik zijn management doen. Het was eigenlijk een zooitje en ik wist dat het beter kon. Maar na een paar jaar merkte ik dat de uitdaging weg was en dat ik meer met zijn loopbaan bezig was dan met die van mij. Ik voelde diep vanbinnen een enorme drang om mijn eigen business op te starten, maar durfde het niet. Ik vond het toch eng om in het diepe te springen. Bovendien, ik kon de deur van mijn werk ook vrij lastig dichtdoen. Het product sliep immers naast me."

Wat heeft je toch doen beslissen om het wel te doen?

"In die tijd, nu zeven jaar geleden, werd er ook een tumor in mijn buikholte ontdekt. Ik was al een paar keer met klachten naar huis gestuurd, maar voelde gewoon dat er iets niet klopte. Gelukkig bleef ik naar mijn gevoel luisteren. Het goede nieuws was dat de tumor redelijk makkelijk weg te halen was. Tegelijkertijd vertelde de arts dat het heel onverstandig was om nog een keer zwanger te worden. Door de hormonen die dan vrijkomen en de oprekking van mijn buik was de kans groot dat de tumor dan terug zou komen. Terwijl we juist zo graag nog een kindje wilden. Vervolgens schoten we het traject in van draagmoederschap. Vijf jaar en zeven ivf-pogingen waren er nodig en toen was het raak. Toen Céla-Lynn er was, kwam er iets meer rust. In die rust voelde ik dat ik met mijn vechtlust weliswaar veel dingen kon bewerkstelligen, maar dat het me ook veel moeite kostte. Dat wilde ik veranderen. Er moest toch ook iets zijn wat smoother ging? Ik ging op zoek naar iets om te doen wat niet voor die innerlijke frictie zorgde, maar juist voor rust."

En dat werd yoga?

"Nou ja, ik werd niet op een dag wakker en dacht: yoga it is. Het was een zoektocht. Ik heb met een loopbaancoach gepraat, ben bij een coach geweest en heb het Hoffman-proces doorlopen, een negendaagse, mentale detox in Engeland. Daar kwam ik helemaal tot mezelf, alsof ik terugging naar de basis. In een zeer intensieve week pel je jezelf helemaal af. Dat werkte goed voor mij."

Lees ook Kirsten Schilder: 'Word ik benaderd omdat het om míj gaat, of proberen ze bij Nick te komen?'

Kun je zeggen dat je nu de vrouw bent geworden die je wilde zijn?

"Eigenlijk denk ik dat op mijn tachtigste pas te kunnen zeggen. Mijn oude, lieve, wijze oma zei op haar sterfbed tegen me: 'Sophie, onthoud goed: het houdt nooit op.' En zo is het ook. Zo lang je leeft, kun je leren en door te leren verander je."

Wat is jouw grootste uitdaging als moeder?

"Dat ik mijn kinderen niet spiegel aan mezelf. Ze zijn nu eenmaal niet zoals ik ben. Ik kan hen wel willen behoeden voor dingen waar ik zelf tegen aan ben gelopen, maar het is beter dat zij hun eigen pad vinden. Ik hoorde mezelf continu zeggen: 'Ja maar Dex, toen je moeder op de lagere school zat, heeft ze de Cito-toets slecht gemaakt en ging ze van de mavo naar de havo en toen pas naar het vwo, zodat ze uiteindelijk kon studeren. Die route wil je niet.' Maar hoe erg is dat? Ik vind dat je het optimale uit jezelf moet halen en natuurlijk kun je daarvan zeggen: dat is toch heel goed? Maar je moet ook genieten van wat er nu is. Ik vind opvoeden soms ook wel ingewikkeld. Ik lig eerlijk gezegd weleens in bed en denk dan: Dex is nu tien, er zijn best veel dingen die ik niet goed heb gedaan. En dat zijn geen wereldschokkende dingen, maar gaat bijvoorbeeld over het loslaten, hem zelf laten kiezen en niet overal bovenop zitten. Ik ben een streber, ik neig ernaar om dat over te brengen op mijn kinderen. Soms moet ik mezelf daarin even streng toespreken."

Doe je weleens yoga met je kinderen?

"Ja. Ook zoiets wat ik heb moeten leren, want dat vergt een totaal andere aanpak. Meer spelenderwijs, zeg maar. We doen het ook weleens met zijn vieren. Dat is echt heel leuk en intiem als we zo samen bezig zijn. Xander en ik yogaën overigens ook samen. Dat is onze qualitytime. Wij noemen dat ons nieuwe uitgaan, haha. En hij helpt me met de partneryoga. Dat is een workshop die ik geef aan stellen, zodat ook de partners kunnen ervaren wat yoga met je doet. Met Xander kan ik dingen dan voordoen."

Ben je weleens bang geweest dat jullie het niet zouden redden?

"We zijn nu tien jaar samen en dat waren jaren met hoge pieken en diepe dalen. We hebben heel veel mooie én verdrietige dingen meegemaakt en dan zou het, denk ik, gek zijn als we elkaar niet een paar keer behoorlijk kwijt waren geraakt. Dus ja, ik heb zeker momenten gehad dat ik dacht: gaat dit nog wel goed komen? Nu zitten we in een heel fijne fase en heb ik er meer vertrouwen in dan ooit. Dat wil niet zeggen dat we niet meer voor enorme uitdagingen komen te staan, maar ik voel wel dat er een solide basis is waar we op kunnen terugvallen. Een basis van liefde voor elkaar, inderdaad. En ondanks dat we elkaar af en toe wel achter het behang kunnen plakken, overwint de liefde tot nu toe altijd."

Verder lezen? Het hele interview lees je in Flair 27-2020. Deze ligt tot en met 7 juli in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Saskia Smith | Beeld: Bart Honingh

FlairBart

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden