artikelbeeld Column Yuki Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column YukiBeeld Dorian Jurne

PREMIUMcolumn

Yuki: ‘Ik ben zó onzeker dat ik mijn liedjes zelfs niet voor Lizzy durf te spelen’

Het is vijf minuten vóór een optreden met Kris Kross Amsterdam. Ik zit te wachten op een metalen stellage achter de coulissen. Al acht jaar doe ik dit werk. Samen met twee deejays, Jordy en Sander, treed ik op voor duizenden mensen. Soms zijn het er wat minder, maar de laatste tijd zijn het er vrijwel altijd duizenden. “Ben jij eigenlijk nog weleens zenuwachtig?” Sander kijkt me vragend aan.

“Nee, nooit meer,” lieg ik, terwijl ik glimlach. Ik lieg, want op dat moment op die metalen stellage achter het podium ben ik wel degelijk zenuwachtig. Maar het is een bekend gevoel, dus kan ik de nervositeit wegwuiven als het uitzwaaien van een oude vriend van wie je zeker weet dat hij snel terugkeert.

Ik denk aan een e-mail die ik eerder op de dag ontving, met de vraag of ik op 12 maart wil komen optreden in de Ziggo Dome. Echter was deze aanvraag anders, want deze was niet voor Kris Kross. Een boeking voor mij als soloartiest prijkte voor me op het scherm van mijn laptop. Ik maak al een tijdje eigen muziek, maar omdat mijn debuut-album uitkwam tijdens de coronapandemie is het nooit gekomen van een tour of zelfs maar van één enkel optreden.

Maar ik lieg weer. Al die tijd bleef ik vasthouden aan het excuus dat ik niet kon optreden vanwege de coronapandemie, maar ik moet bekennen dat ik last heb van een alles overweldigend gevoel van onzekerheid en dat juist dat de échte reden is. Ik ben zó onzeker over mijn muziek, mijn stem en gitaarspel dat ik mijn eigen liedjes zelfs niet durf te spelen in het bijzijn van Lizzy.

Ik weet niet waarom, want mijn liedjes worden op Spotify goed beluisterd en ik kan zeggen dat ik zowaar fans heb. Maar toch trilt mijn stem, blokkeert mijn hoofd en vult mijn lichaam zich met een overweldigend gevoel van schaamte als ik denk aan in mijn eentje optreden.

Geen Jordy, geen Sander achter me die ik even kan aankijken tijdens moeilijke momenten op het podium. Geen onderliggende vocalen waar ik overheen kan zingen. Geen harde beats waarachter ik me kan verschuilen. Het is enkel mijn stem en mijn stem is niet goed genoeg, ík ben niet goed genoeg.

Het is een microseconde ná een optreden met Kris Kross Amsterdam. Het publiek klapt, de lampen gaan aan, ik stap het podium af en voel me onoverwinnelijk. Ik open direct mijn telefoon en beantwoord de e-mail bevestigend.

12 maart sta ik in de Ziggo Dome, alleen. Want dat doet het podium met je. Voor je erop stapt ben je piepklein, onzeker, maar zodra het publiek klapt en de lampen aangaan ben jij degene die daar altijd heeft gehoord. Het enige wat ik moet doen, is erop stappen.

Yuki Kempees (36), frontman van Kris Kross Amsterdam, is daarnaast schrijver en columnist. In 2021 was hij net vader geworden van dochter Jagger (1), toen hij meedeed aan Expeditie Robinson. Yuki is verloofd met Lizzy van der Ligt, zij is zwanger van nummer twee.

Deze column van Yuki komt uit Flair 46-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Yuki KempeesDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden