artikelbeeld Column Marleen Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column MarleenBeeld Dorian Jurne

Marleen: 'Misschien is dit wel mijn laatste column’

‘It takes a village to raise a child’, zeggen ze. Een mooie gedachte, maar als ouder moet je het in de praktijk vaak zelf maar oplossen. Op dit moment vraag ik me af hoe ik mijn kind nog kan opvoeden in deze tijd, in mijn eentje, zonder dat dorp om op te leunen. Want als het aan de hoge heren in Den Haag ligt, dan is dat dorp zometeen compleet uitgeput, overwerkt en uitgestorven.

Ik ben gelukkig niet écht alleen. Met Tyron, mijn man, worstel ik me een weg in het ouderschap. Dan heb ik het niet over struggles zoals slaaptekort en sprongen waarmee je als ouder mee moet dealen, maar over de basisbehoefte om het gezin dat je hebt gesticht überhaupt te kunnen onderhouden.

Dat is namelijk niet zo vanzelfsprekend. Mijn man en ik werken allebei fulltime en proberen zoals elk gemiddeld stel het gezinsleven samen te cheffen. Heel modern. Maar deze droomsituatie is helemaal niet werkbaar, het is een complete nachtmerrie geworden.

Het is namelijk elke dag nog maar de vraag óf we wel kunnen werken of dat we voor een dichte opvang staan, vanwege het enorme personeelstekort en de toenemende werkdruk daar. Hetzelfde personeelstekort zorgt er ook voor dat ik niet eens op mijn werk kan kómen als ik dat zou willen, want de treinen lopen over en vallen uit, net zoals het treinpersoneel.

Als ik vervolgens op miraculeuze wijze op kantoor ben aangekomen, word ik misschien wel gebeld door de opvang, dat ik mijn zoon eerder moet komen halen omdat ze het rooster niet rond kunnen krijgen. De opvangmedewerkers zijn op, ouders zijn op, het dorp waarmee we deze maatschappij vormen is op.

Als ik na een halve dag werken huiswaarts ga, kom ik aan in een koud huis, want de verwarming aanzetten kost ons bijna een maandsalaris. Wil ik een warme hap op tafel zetten, dan moeten we creatief zijn, want boodschappen doen bij de goedkoopste supermarkt maakt het verschil al bijna niet meer. De eindjes komen in zicht en ik knoop me een ongeluk het rond te krijgen. We zoeken naar een oplossing voor problemen die zich telkens maar opstapelen. Dat is an sich al een fulltime baan. Daarnaast ben je ook nog eens 24/7 moeder én aan het werk bij de baan waarvoor je betaald krijgt.

Ik wist dat je als ouder extra zorgen zou krijgen, maar ik had nooit verwacht me zorgen te moeten maken om deze vanzelfsprekende zaken. Toen ik me in twee banen wrong als student om mijn studie en onderhoud te kunnen betalen, hield ik vast aan de de gedachte dat als ik een goede baan zou krijgen, mijn geldzorgen zouden verdwijnen. De zorgen zijn helaas niet weg, maar kletteren als een boomerang elke keer tegen mijn gezicht.

Het komende jaar zal het er niet beter op worden ben ik bang en voor het eerst in mijn leven ben ik een beetje pessimistisch. De opvang wordt duurder, de toeslag stijgt niet mee en die paar honderd euro extra in de maand kunnen mijn man en ik waarschijnlijk niet betalen. De oplossing van de overheid? Inderdaad, we moeten het zelf maar oplossen.

Dus misschien schrijf ik as we speak wel mijn laatste column, omdat er niks anders op zit dan te stoppen met werken. Want werken voor een opvang die je niet kan betalen, wie houd ik voor de gek? Hoe kun je van moeders verwachten dat ze juist meer gaan werken als de overheid de omstandigheden niet kan waarmaken? Hoe kun je meer emancipatie van je maatschappij verwachten? Als vaders niet eens de kans krijgen het gezinsleven fifty fifty te doen met hun partner, omdat het vaak de moeders zijn die als eerste moeten stoppen met werken bij geldzorgen? Een kind opvoeden komt met een enorme prijs, maar hoe hoog moet deze zijn? Het is een prijs die ik in ieder geval niet meer kan betalen.

Ik maak me zorgen. Zorgen voor moeders of vaders die alles wat ik hierboven beschrijf in hun eentje (moeten) doen, ouders met een lager inkomen die geen eindjes meer hebben om aan elkaar te knopen en gebroken gezinnen die al voor ontzettend veel problemen staan. Die zich het echt niet kunnen permitteren zich zorgen te moeten maken om basisbehoeftes zoals warm eten of een warm huis.

Misschien moet ik zelf maar dat dorp gaan stichten. Wie joint?

Marleen (31) is moeder van zoon Fynn en is eerlijk over het moederschap en dat doet ze #zonderfilter. Ze schrijft hoe het is om moeder te zijn zonder moeder te hebben en over alles waar moeders niet over durven praten. Volg Marleen via @vrouwvanstaal op Instagram.

Marleen Staal - van SchaikDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden