Marleen: 'Mijn avond begon met een paniekaanval in plaats van met een pinot grigio op de bank' Beeld
Marleen: 'Mijn avond begon met een paniekaanval in plaats van met een pinot grigio op de bank'

column

Marleen: 'Mijn avond begon met een paniekaanval in plaats van met een pinot grigio op de bank'

Mijn ene hand is al bij de deurklink, in mijn andere hand houd ik een slordig ingepakte reistas vast. Dan hoor ik achter me: 'Marleen, zo laat ik je niet gaan. Kom eerst zitten. Ik bel je zus even.'

Na deze woorden lijk ik ineens wakker te worden uit een droom, maar dan een hele, hele slechte. Alsof de minuten voor dit moment zich alleen in mijn gedachten hebben afgespeeld. Maar ik sta er toch echt, op het punt van vertrekken. Ik graaf even naar het waarom, want waarom wilde ik ook alweer weg?

O ja, de stemmen in mijn hoofd zeiden dat ik kan maar beter kon gaan. Verdwijnen. Overal te zijn behalve hier. Bij mijn huilende baby. Want als zijn eigen moeder hem niet eens stil krijgt, notabene zelf staat te janken boven de de wieg, waarom zou je het dan nog proberen? Wat heeft een baby aan een moeder die haar shit niet together heeft?

Van grijze wolk naar donderwolk

Mijn kraamtijd was niet bepaald een roze wolk, daar ben ik eerlijk over. Na de kraamtranen had zich een grijze mist opgetrokken die een deken over mijn emoties legde. Zwaarmoedig sleepte ik mezelf door mijn verlof met de hoop dat het vast wel over zou gaan. Ik moest het tijd geven. Tot ineens bij vlagen deze grijze mist veranderde in een grote donderwolk. Zo'n eentje die zich langzaam opstapelt en kapot klettert boven je hoofd. De eerste keer wist ik niet wat me overkwam, totdat hij weer voorbij waaide en ik in elke vezel het voelde: dit was een paniekaanval.

Pure paniek heb ik in mijn leven nooit gekend. Ik heb altijd het vermogen gehad om de zon achter de wolken te kunnen zien. Ik heb zelfs mijn hele positieve persoonlijkheid aan deze 'skill' gehangen: ik was toch altijd degene die een lach bracht op ieders gezicht, die de mooie kant van het leven zag, zelfs wanneer de dingen niet lekker liepen. Dus moi, een paniekaanval? Dat was compleet onvoorstelbaar.

Lees ook Marleen: ‘Je mag alles worden wat je wilt, maar géén moeder? Dat heb je blijkbaar niet zomaar te willen’

Paniekaanval

Ik was dan ook op alles voorbereid in mijn zwangerschap, behalve een paniekaanval. Ik wist niet eens dat het vaker voorkwam, totdat mijn postpartum therapeut - ook daarvan wist ik het bestaan niet toen ik zwanger was - zei dat ze die ochtend al vier vrouwen bij haar op de bank had gehad die eenzelfde soort weekend achter de rug hadden als ik. Een die was begonnen op vrijdagavond met paniek in plaats een pinot.

Paniekaanvallen na de bevalling komen regelmatig voor. Ook al had ik dit van tevoren geweten, niets kan je hierop voorbereiden. Nu ben ik sowieso het type 'laat maar over je heen komen', maar in het geval van een paniekaanval is dit ook de enige methode, zo bleek. Er is een begin, er is een eind, maar alles daar tussenin is een grijs, vaag gebied. Want wat mijn man ook tijdens mijn paniekaanval zei, het kwam niet binnen. Ik zat vast in een mentale tornado.

Tot de storm in mijn gedachten langzaam ging liggen, ik keek naar de deur waaruit ik wilde vertrekken. Het liefst voorgoed om nooit meer thuis te komen Toen dat ik dat besefte, schrok ik ineens zo erg van mezelf. Ik denk dat dit een van de zwartere dagen in mijn leven moet zijn geweest. Ik was letterlijk blind van paniek geweest, want heel bewust maakte ik niet mee wat er gebeurde. De keuze die ik na deze avond maakte, was wel een hele bewuste: ik had hulp nodig.

Shit together

Hulp komt in vele vormen en maten, bij mij onder andere in de vorm van therapie. Maar een belangrijk stukje hulp heb ik ontzettend gemist die eerste donkere dagen van mijn postpartum proces: de verhalen van andere moeders. Want als paniekaanvallen na de bevalling zo vaak voorkomen, waar zijn de moeders dan gebleven die ze ondergingen? Waar hebben hun stormen hen gebracht? Hoe hebben zij hun shit weer together gekregen?

Als moeder wil je namelijk maar één ding. Erkenning voor je eigen shit door herkenning te vinden in andere verhalen. Dat je niet de enige bent die worstelt, dat die andere moeders ook maar wat doen en dat je niet gek geworden bent omdat je een paniekaanval kreeg.

Dus bij dezen, je bent niet de enige. Ik ben er. En vele moeders gingen mij voor. Inmiddels flink wat paniekaanvallen verder, ben ik er nog. We zijn er allemaal nog. En ja het wordt minder. We zijn uit die grijze wolk geklommen en waarschijnlijk inmiddels - toch wel een beetje - genietend van hun kroost.

Marleen (30) werkt voor Flair, is moeder van zoon Fynn en is eerlijk over het moederschap en dat doet ze #zonderfilter. Ze schrijft hoe het is om moeder te zijn zonder moeder te hebben en over alles waar moeders niet over durven praten.

Marleen Staal

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden