artikelbeeld Column Marije Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column MarijeBeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Marije: ‘Wat zouden de buren daar wel niet van denken?’

In de straat staat sinds kort een buurtkastje. Een wit kastje met een deur van glas op een paal in de voortuin van een van mijn buren. De eerste weken keek ik er alleen maar in. Spaghetti, rijst, tomaten in blik, maandverband. Er zat echt van alles in. Ik begon erover te malen. Zouden er echt mensen zijn die spullen uit het kastje halen? En wie zijn die mensen dan? Hoe weten ze dat dit buurtkastje er is? Bestaat er een facebookpagina waar alle buurtkastjes op staan?

Ik had ook wel wat spullen inmijn voorraadkaststaan, maar blijkbaar bestaat er zoiets als een buurtkastjes-drempel. Ik durfde er niets in te zetten. Stel dat niemand het eruit zou pakken? Of erger nog: dat alleen mijn producten zouden blijven staan. Dat zou toch voelen als falen, een afwijzing. Wat zouden de buren daar wel niet van denken? Dus liep ik nog een week langs het kastje zonder er iets in te zetten.

En toen was daar op een donderdagochtend een vrouw op een bakfiets die stopte, afstapte en naar het kastje liep. Ik zag haar door het raam. Ze pakte een tas en schoof de spaghetti en de tomatenblikjes er zo in. Die dag ging ik bijna huppelend naar de winkel. Spaghetti, daarmee kon ik niet de mist in gaan.

In de dagen die volgden stopte ik elke keer een beetje meer in het kastje: rijst, spinazie, soep, thee, pakjes drinken. Elke ochtend maakte ik er een sport van om even in het kastje te kijken of ze al weg waren. Er volgden ook nieuwe producten die we op de redactie weleens krijgen opgestuurd. Een crème van Nivea, een lipgloss, douchegel… elke keer weer was het weg.

Inmiddels had ik naast de deur een verzameltas staan voor het buurtkastje. Een leren pizzaschort uit een kerstpakket van Franklin dat ik erin legde, werd al meegenomen voordat ik de sleutel weer in het slot stak. Een jonge man schoof hem zo onder zijn arm. Ik zette er ook kinderboeken in die op de redactie waren blijven liggen. Leuk als je nog een cadeautje zoekt, dacht ik.

De volgende dag liep ik langs het kastje en zag dat de boeken weg waren. Er hing wel een briefje: ‘Dit is een buurtkastje om mensen te helpen die het financieel zwaar hebben, geen bibliotheek’. Ik geef toe, ik was beledigd. Deed ik zo veel moeite voor háár buurtkastje, haalde ze gewoon mijn spullen eruit? Wat dacht ze wel niet? Snapte ze dan niet dat het was bedoeld als cadeau voor een kinderverjaardag?

’s Avonds, toen Franklin thuis was, mopperde ik nog even door. “Stik er maar in met je buurtkastje, ik zet er mooi niets meer in.” Het kostte me twee dagen om weer te beseffen waarvoor het kastje bedoeld was: in elk geval niet voor het opvijzelen van mijn ego. Gisteren zette ik er dan ook schoorvoetend weer een zak appelen in. Wat zouden de buren daar wel niet van denken?

Deze column komt uit Flair 04-2023.

Marije Veerman woont met Franklin, zoon Kyano en dochter Liv in Purmerend. Volg Marije via @marije.veerman op Instagram.

Marije VeermanDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden