artikelbeeld Column Marije Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column MarijeBeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Marije: ‘Konden we het nog leuk hebben zonder kinderen?’

Het was twaalf uur en we zaten al aan de wijn op het terras. De mensen om ons heen waren vooral vijftigplussers. De ene helft zat nog aan de koffie, de andere helft ook met alcohol voor hun neus. Mijn moeder keek altijd op haar horloge als mijn vader vroeg wat ze wilde drinken. Ik merkte dat ik hetzelfde deed, maar Franklin had al besteld.

We waren een weekend weg. Zonder kinderen. Dat laatste was nogal een big deal. Want wie ben je nog met elkaar zonder dat er twee kinderen om je heen lopen?

Het was iets waar ik van tevoren niet echt over had nagedacht, maar ik betrapte mezelf erop dat ik wel tien keer checkte of ik mijn tas bij me had, tot ik snapte dat dat knagende gevoel dat ik iets miste niet met mijn portemonnee, maar met mijn kinderen te maken had. Na zoveel jaar ben je zo met elkaar vervlochten, dan is het gek om ineens weer ergens drie dagen met zijn tweeën te zijn.

Konden we het nog leuk hebben zonder kinderen, dat is toch altijd weer even de vraag. We slenterden door de steegjes van het oude centrum. Ik voelde zijn hand de mijne zoeken. Het bleek verrassend makkelijk.

Omdat we meestal nogal moeilijk zijn in het vinden van een plek om te dineren (“Deze? Nee, laten we toch nog even verder lopen”), hadden we dit thuis al geregeld. Het was het restaurant dat bij ons hotel hoorde. Een überhippe bedoening met biologische wijnen, palen met vachtjes en natuurlijk een chefs table, waar ik constateerde dat de kok op de jongen in Ratatouille leek. Fijne bijkomstigheid: er zat ook nog een cocktailbar bij mét dj. Ideaal, want je rolde daarna zo je bed in.

Voor de gelegenheid had ik zelfs mijn torenhoge pumps uit de koffer getoverd; ik hoefde toch niet ver te lopen. “Zoek even of er misschien een leuke club is voor vanavond.” Franklin keek me vol verwachting aan. “We hoeven nu eens geen rekening te houden met de kinderen.”

En daar was ie. Die ene eigenschap waarin we zo van elkaar verschillen. Hij kan om zeven uur ’s ochtends thuiskomen en dan na vier uur slaap weer door naar een verjaardag. Terwijl ik, als ik hetzelfde zou doen, minstens een week moet bijkomen. En eerlijk gezegd hoef ik ook niet zo nodig. Ik vind het fantastisch om ergens te gaan dansen, cocktails te drinken, te feesten, maar rond een uur of één heb ik het wel weer gehad en wil ik vooral graag slapen.

Plotseling herinnerde ik me op hoeveel momenten ik in die veertien jaar samen de kinderen als excuus had gebruikt om niet als saai te worden bestempeld. Om eerder naar huis te kunnen (want de oppas, hè).

Ik keek naar mijn pumps. Shit, ik zou het daarmee ook echt niet de hele nacht redden. Ik dacht aan de regendouche, de hotelbadjas en dat heerlijke bed. Ik had het hart niet om te zeggen dat ik eigenlijk helemaal geen zin had om uit te gaan. Gelukkig had ik nog een paar uur om hem vrijwillig in die kamer te krijgen.

Deze column komt uit Flair 49-2022.

Marije Veerman woont met Franklin, zoon Kyano en dochter Liv in Purmerend. Volg Marije via @marije.veerman op Instagram.

Marije VeermanDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden