artikelbeeld Column Marije Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column MarijeBeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Marije: ‘Je bent als nabestaande al snel een zeur, een doordrammer en ondankbaar’

Ik ben mij al een week enorm aan het ergeren aan alle commotie rondom de lijst met eisen met betrekking tot de excuses over het slavernijverleden, waarbij eigenlijk overal niets dan verontwaardiging klinkt.

Gisteren nog de kop in De Telegraaf: ‘Sigrid Kaag niet van plan om aan alle eisen rondom slavernij-excuses te voldoen’. Dat was blijkbaar het belangrijkste nieuws dat erover te melden was.

Ik word er eerlijk gezegd een beetje verdrietig van. Decennialang heeft Nederland een cruciale rol gespeeld in het slavernijverleden en het ‘leegroven’ van Suriname. De verschrikkingen die daar in een tijdsbestek van bijna tweehonderd jaar hebben plaatsgevonden, tekenen tot op de dag van vandaag hele families. Generatie op generatie zijn mensen opgegroeid zonder toekomstperspectief, zonder doel of familiebanden. Er was geen gezin om voor te vechten want kinderen werden afgenomen, geen liefde om voor te leven. Geen toekomstperspectief. Er was alleen dat grote niets.

De effecten daarvan wis je niet zomaar uit. Bovendien dragen hele families tot op de dag van vandaag de achternaam van de vaak Nederlandse slavenhouder. Daarvoor hoef ik alleen maar naar mijn eigen kinderen te kijken. Zo lang geleden is het dus allemaal niet.

Als ik eerlijk ben schaam ik mij als Nederlander enorm voor deze geschiedenis, maar ik schaam mij nog veel meer voor hoe er op dit moment wordt gereageerd als de nabestaanden van dit slavernijverleden zich uitspreken. Na jarenlang weggehoond te zijn, ook door onze eigen minister-president die altijd pertinent geweigerd heeft excuses te maken, is het niet heel vreemd dat nabestaanden van tot slaaf gemaakten nu wat eisen op tafel leggen voordat ze de excuses die ineens wél komen zomaar accepteren. Laten we niet vergeten dat dit dezelfde minister-president is die lachte om de pijn rond zwarte piet en niet van plan was hier ook maar iets aan te veranderen. Het was immers een ‘Nederlandse traditie’.

De algehele strekking is nu: wij maken toch excuses? Dan moet je niet meer zeuren. Het is een arrogantie die altijd de kop opsteekt als het gaat over dit soort onderwerpen, waar de gemiddelde Nederlander zich maar moeilijk in lijkt te kunnen verplaatsen. Je bent als nabestaande al snel een zeur, een doordrammer en ondankbaar.

Een paar jaar geleden wilde ik nog op hoge poten naar het bestuur van een voetbalclub waar Franklin trainer was. Op een avond was hij belaagd door een groep supporters die ‘geen buitenlander als trainer wilden’. Het bestuur bood hun excuses aan, maar ik vond dat ze daadkracht moesten tonen, in de zin van: ‘Dit gaan we niet pikken’. Ik hoor het mezelf nog roepen. Maar Franklin schudde zijn hoofd. Hij wist immers hoe het zou overkomen als hij geen genoegen zou nemen met de ‘sorry’ die werd geboden. Hij wilde gewoon door. Dat gezellige gevoel terugkrijgen dat hij daar ooit had. Leuk gevonden geworden.

Nu spreken nabestaanden zich dus wél uit. Ik kan eigenlijk maar één ding zeggen: begin eens met luisteren.

Marije Veerman woont met Franklin, zoon Kyano en dochter Liv in Purmerend. Volg Marije via @marije.veerman op Instagram.

Marije VeermanDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden