stookangst Marije Beeld Dorian Jurne
stookangst MarijeBeeld Dorian Jurne

Marije: ‘Ik heb in de afgelopen weken een nieuwe angst ontwikkeld, namelijk stookangst’

Het is oktober en ik zit hier met een dik vest, drie plaids en een ijskoude neus, want ik geef het maar direct toe, ik heb in de afgelopen weken een nieuwe angst ontwikkeld: stookangst.

Ik heb zo veel gehoord over stijgende prijzen, prijsplafonds, maar ook weer over plafonds aan de prijsplafonds, dat ik het spoor zo volkomen bijster ben dat ik inmiddels hard ‘nee’ roep als iemand ook maar oppert de verwarming aan te zetten.

En dan hebben wij nog mazzel. We hebben een variabel contract, maar zijn (door pure luiheid) nooit gaan hoppen van energiemaatschappij naar energiemaatschappij, waardoor we nu nog een redelijk gunstige prijs krijgen aangeboden. Tenminste, dat denk ik, want de verviervoudiging die ik om me heen hoor, is ons tot nu toe bespaard gebleven.

Hoewel diezelfde luiheid ook de reden is dat we nu nog steeds geen zonnepanelen op het dak hebben. Al zeker drie keer in de afgelopen twee jaar hebben we uitgezocht hoe het precies zit, wat het kost, wat het rendement is, maar toen we uiteindelijk de levertijden hoorden, zeiden we alle drie de keren: laat maar.

Het zal iets van de huidige generatie zijn waarin we, als we iets niet meteen krijgen, afhaken. Op het moment zelf voelt die keuze volstrekt logisch, tot je besluit dat je datgene alsnog wilt hebben en blijkt dat de levertijden inmiddels zijn verdubbeld.

Natuurlijk heb ik me heus wel proberen te verdiepen in wat de energieprijzen komende winter voor ons gaan betekenen. Zo weet ik dat wij met ons gebruik van vorige winter ver boven het gestelde prijsplafond uitkomen. Wat kan ik zeggen: een mega-oud huis en een lakse houding.

Wat dat straks precies voor onze rekening betekent? Ik heb werkelijk geen idee. Dus roep ik nu de hele dag: “Doe maar een trui aan! Kom eens uit die douche! Heb je nu weer het licht aangelaten toen je naar school ging? Weet je wel wat het kost?”

Tot mijn dochter gisteren ineens vroeg: “Mam, je zegt dit al weken, maar wat kost het dan precies?” Het bleek precies de vinger op de zere plek: ik heb werkelijk geen idee.

Marije Veerman (39) woont met Franklin (38), zoon Kyano (14) en dochter Liv (10) in Purmerend.

Deze column komt uit Flair 43. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

RedactieDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden