artikelbeeld Column Marije Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column MarijeBeeld Dorian Jurne

Marije: ‘Hoe belangrijk de liefde is, zag ik als kind al bij mijn oma’

Hoe belangrijk de liefde is, zag ik als kind al bij mijn oma. Toen mijn opa overleed, was ze nog maar in de vijftig. Lang heeft ze zich nogal verloren gevoeld, in haar eentje in dat huis. Mijn moeder, die aan de overkant woonde, was haar houvast.

Op dinsdag samen naar de markt. Op donderdag samen boodschappen doen. En ook op de overige dagen was ze vaak bij ons. Als kind vond ik het vooral heel erg gezellig. Pas later vertelde mijn moeder hoe verdrietig mijn oma was geweest in die tijd en hoe moeilijk ze het had met het feit dat ze zo jong alleen was komen te staan. Vooral ’s avonds als ze in bed lag, ging haar brein met haar aan de haal.

Ze hadden zo lang samen in dat huis gewoond, dat op het moment dat de wereld stilviel, het leek alsof mijn opa ook naar bed kwam. Ze hoorde het gekraak op de trap als zijn gewicht zich van de tweede naar de derde tree verplaatste en was doodsbang voor het moment dat de slaapkamerdeur open zou gaan. Natuurlijk gebeurde dat niet. Ze wíst wel dat ze het zich inbeeldde, maar het voelde zo echt dat ze uit pure wanhoop steeds meer avonden bij ons op de bank zat.

Toch kwam er een moment dat ze de knop omzette. Ze meldde zich aan voor een groepsreis naar Tunesië. Doodeng vond ze het, maar ze ging toch. Ik kan me de commotie thuis nog herinneren toen bleek dat ze na de reis ’s avonds vanaf Schiphol was thuisgebracht met de auto en dat die auto er de volgende morgen nog stond. Mijn moeder, die spiedend voor het raam vertwijfeld zei: “Hij moet zijn blijven slapen.”

Niet veel later zaten ze bij ons op de bank. Haar hand stevig in de zijne. Bert heette hij. Op haar gezicht de stralende blos van een verliefde tiener. Bert had al twee keer een liefde verloren door ziekte, maar toch durfden ze allebei de liefde weer aan. Mijn oma bloeide op.

Met mijn opa had ze rituelen gehad, met Bert maakte ze nieuwe. Zo gaven ze elkaar elke keer voordat ze gingen eten een kus. “Smakelijk eten” zeiden ze dan en dat hielden ze vol tot het einde. Elke avond weer. Zelfs als kind vond ik dat mooi. Een blijk van liefde, dankbaarheid ook.

Mijn oma hield haar huis aan en hij het zijne. Omdat ze allebei ook hun eigen leven hadden opgebouwd en dat niet wilden opgeven. Om de week tufte mijn oma op donderdag met haar autootje naar Hillegom. Om dan op maandag terug te keren. En twee dagen later deed hij hetzelfde, maar dan omgekeerd.

Elke keer als hij naar Purmerend kwam, nam hij een presentje mee. Een doos bonbons, bloemen. En elke keer weer was mijn oma weer even verrukt. Uiteindelijk was er natuurlijk niet zoiets als een happy end. Mijn oma overleed tien jaar geleden en Bert moest daardoor zijn derde grote liefde begraven. Maar een belangrijke les gaven ze mij beiden mee: als je de liefde vindt, wees niet bang, maar koester die.

Deze column komt uit Flair 2-2023.

Marije Veerman woont met Franklin, zoon Kyano en dochter Liv in Purmerend. Volg Marije via @marije.veerman op Instagram.

Marije VeermanDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden