Marije: 'Het werd een soort Bermudadriehoek. Wat erin ging, vond nooit meer een weg naar buiten' Beeld Dorian
Marije: 'Het werd een soort Bermudadriehoek. Wat erin ging, vond nooit meer een weg naar buiten'Beeld Dorian

Marije: 'Het werd een soort Bermudadriehoek. Wat erin ging, vond nooit meer een weg naar buiten'

Het was de eerste regenachtige zaterdag in maanden. Een goed moment om eindelijk eens die ene kast op te ruimen. Niet dat het iets was waar ik bijzonder naar uitkeek, maar elke keer deze zomer als we weer vloekend voor dat ding hadden gestaan, omdat we iets niet konden vinden, zei ik: “De eerste dag dat het slecht weer is, ruim ik hem op.”

De kast

Nu was het moment dus aangebroken. Het idee voor de kast had ik ooit van Pinterest gehaald. Dat is immers waar alle goede en vaak onpraktische ideeën vandaan komen. Het was een foto van een van hout getimmerde kast die langs de hele wand liep, met open vakken waarin ruimte was voor rieten manden om dingen in op te bergen, maar er waren ook ‘pronkvakken’. Toegegeven: de uitvoering was helemaal volgens het plaatje. Ik zette er zelfs een vaas met droogbloemen in. Maar al na week twee ging het mis.

Het begon met een strijkbout. Achteloos weggezet in een moment van haast. Wat volgde, waren schoolschriften, kwasten, een kop­telefoon, een schroevendraaier en al het andere waar in het leven niet een duidelijke bestemming voor is. Tot ik van de week mijn voet nodig had om een te kleine jas van Liv ergens tussen te krijgen. De kast was een soort Bermudadriehoek geworden. Alles wat erin ging, vond nooit meer zijn weg naar buiten.

Lees ook Marije: ‘Kinderen van dertien op schoenen van 500 euro. Ik merkte dat ik er boos van werd’

Opruimen

Die zaterdag was dus vooral een confrontatie met mezelf. Hoe dieper ik de vakken indook, hoe meer er tevoorschijn kwam. De waterschoenen die ik vorig jaar niet kon vinden toen we op vakantie gingen, een rijbewijs dat ik kwijt was, fotoboeken met maar een paar pagina’s aan foto’s erin, en o, híér was het ‘lifebook’ dat ik ooit voor Liv kocht. Een heel boek vol lege pagina’s waarin je zelf herinneringen en leuke anekdotes kon schrijven en foto’s en plukjes haar kon plakken. Enthousiast was ik begonnen. Dat kon ik nog zien. Ik weet nog dat ik van plan was om het boek op Livs zestiende verjaardag aan haar te geven. Zo volgeschreven en -geplakt dat ik het bij elkaar zou moeten houden met een lintje.

Toen had ik het natuurlijk al moeten weten. Iemand die bij fotoboeken de laatste pagina niet eens haalt, gaat heus niet zestien jaar lang herinneringen bijhouden in een boek. Ik had mezelf de latere teleurstelling kunnen besparen, maar kocht het toch, en nu staarden de lege pagina’s me aan. Het leven zelf was ertussen gekomen, hield ik mezelf voor. In de dagelijkse sleur van school en werk, wassen draaien en broodtrommels vullen, maar ook lange wandelingen, stranddagen, uitbundig gevierde verjaardagen, boottochtjes en vakanties, was er gewoon geen tijd geweest om de herinneringen vervolgens ook nog te archiveren voor later. Ja, dat was het geweest. Snel klapte ik het boek dicht en stopte het weer terug in de kast. Ik verzin wel iets ander voor haar zestiende verjaardag.

Marije Veerman (39) woont met Franklin (38), zoon Kyano (14) en dochter Liv (10) in Purmerend.

Deze column komt uit Flair 39-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Beeld: Dorian Jurne

Marije VeermanDorian

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden