artikelbeeld Column Marije Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column MarijeBeeld Dorian Jurne

Marije: ‘Elke abortus heeft een verhaal. En elk verhaal telt’

“Ik wilde het gewoon niet aan de grote klok hangen.” Het waren de woorden van een vriendin, een paar maanden geleden, toen ze vertelde dat ze een abortus had ondergaan. Niet recent, een paar jaar geleden al. Toen ze na twee kinderen zwanger bleek te zijn van een derde en daar echt niet aan moest denken. Ze had er tot dat moment nooit over gesproken. Niet met mij, maar eigenlijk met niemand in haar omgeving.

“Waarom heb je nooit wat gezegd?” vroeg ik. Maar ik wist het antwoord wel. Er zijn gewoon dingen waar we liever niet over praten en abortus is er daar zeker een van. Ze vertelde dat het schuldgevoel af en toe nog steeds oplaaide. Niet om het feit dat ze een abortus had ondergaan of de vraag of ze wel de juiste beslissing had genomen, maar meer omdát ze zo zeker was geweest. Zou ze niet meer moeten voelen? Was het niet onmenselijk dat ze vooral opluchting had gevoeld? Ze had constant het idee dat ze zich voor de abortus moest verontschuldigen met legitieme redenen en dat ‘niet nog een kind willen’ daar simpelweg niet bij hoorde. Onlangs vertelde ze me dat ze nu pas begon te beseffen dat ze zich niet zou hoeven verontschuldigen. Dat ze het recht had controle te hebben over haar eigen lichaam en leven.

Vrouwen kiezen voor een abortus om verschillende redenen en soms is dat simpelweg omdat ze het kind niet willen. Dat is het mooie van een vrije keus: je mag puur op basis van wat het beste is voor jou beslissen. Maar er zit wel degelijk een keerzijde aan het feit dat vrouwen niet praten over hun abortus, hun verhaal niet vertellen.

Die keerzijde zagen we vorig jaar in Amerika, waar het recht op abortus (deels) werd ingetrokken. Jarenlang werd het daar gezien als een vaststaand recht, maar erover gesproken werd er maar weinig. Niet in de media, niet in de politiek maar ook niet in huiselijke kring. Als er al over abortus werd gepraat, ging het vooral over de uitzonderingen, waardoor de genuanceerde verhalen ongedeeld bleven. Het resultaat was een algeheel gebrek aan begrip, sympathie en kennis in de publieke opinie. Een gat dat dankbaar werd opgevuld door de antiabortusbeweging, die geen problemen had met een stukje storytelling. En nu is het dus te laat. Rebecca Traister, journalist van New York Magazine, zei het vorig jaar nog: “Door al die decennia van stilte rond abortus waren we niet voorbereid op een leven zonder dat recht.”

Ook in Nederland is het recht op abortus niet in beton gegoten. En ook hier zien we de laatste jaren dat de lobby van antiabortusbewegingen toeneemt. Als we één ding kunnen leren van Amerika, is het dat we niet kunnen afwachten en niets doen. Elke abortus heeft een verhaal. En elk verhaal telt. Voor ons, maar ook voor de toekomstige generatie vrouwen. Abortus is een recht. Ons recht.

Flair vindt dat het tijd is om het taboe op abortus te doorbreken en verhalen hierover te delen. Want elk verhaal telt #stophetzwijgen. Deze column van Marije komt uit Flair 3-2023.

Marije Veerman woont met Franklin, zoon Kyano en dochter Liv in Purmerend. Volg Marije via @marije.veerman op Instagram.

Marije VeermanDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden