artikelbeeld Column Marije Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column MarijeBeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Marije: ‘Beste 2023: kun je alsjeblieft ietsje langzamer gaan?’

Ik had gisteren weer eens een baby vast. Zo’n klein propje met handjes die nog grijpen in het niets. Dat als je hem optilt, de beentjes als vanzelf worden opgetrokken. Zo afhankelijk, zo kwetsbaar. Misschien was het omdat het einde van het jaar naderde. Een jaar dat weer was voorbijgevlogen. Zaten we een paar weken geleden niet nog met dertig graden in de achtertuin? Wordt mijn dochter echt al elf volgende maand? Ik merk dat ik een brok moet wegslikken.

Het lijkt wel dat hoe ouder de kinderen worden, hoe sneller de tijd voorbijvliegt. Die totale afhankelijkheid, het constante beschermen. Ik mis dat.

Laatst scrolde ik door foto’s van toen Kyano net geboren was. Vijfentwintig was ik op dat moment. Ik bleef hangen bij een foto van Franklin in het ziekenhuis. Kyano nog geen uur oud. Franklin duwt een glazen wiegje op wielen, met daarin de wereld, onze wereld. Die blik in zijn ogen, daarin zat alles: liefde, trots, onverschrokkenheid, maar ook totale onwetendheid over wat nog zou komen. De wanhoop als we hem niet stil kregen. De angst als hij uit ons gezichtsveld was, al was het maar voor even. Het loslaten toen hij ouder werd. “Geen kus meer, hoor.” Die eigen wil, sterker misschien dan we wensten.

En hoe vaak Franklin en ik zouden ruziën over wie nu de juiste opvoedaanpak had. Zeker de laatste jaren, nu Kyano een tiener is en de risico’s als we het fout doen, ineens zo veel groter lijken. Die constante vraag in ons achterhoofd: wat als we hem te vroeg loslaten, of misschien juist te laat? Zijn aanpak altijd net een tikje strenger dan de mijne.

Ik weet nog hoe ik de tijd die eerste jaren vooruit wilde kijken. Het ongeduld van iemand van vijfentwintig. Waarom kan hij nog niet rollen? Wanneer kan hij lopen? Ik hunkerde naar elke stap. Ik wilde erbij zijn, beleven. Wanneer is dat gevoel omgedraaid?

Nu is het jaar alweer voorbij. Een jaar waarin ze weer een stukje verder groeiden. Onafhankelijker werden. En ik groeide met ze mee, als moeder, maar ook als persoon. Het was een jaar waarin in de wereld een hoop gebeurde. Waarin ik soms het nieuws meed, omdat ik er alleen maar boos en verdrietig van werd. Oorlog in Oekraïne, stijgende prijzen, energiecrisis, klimaatgedoe, al die onzekerheid.

Maar het was ook een jaar waarin ik wat vaker stilstond. Een jaar waarin het ongeduld van een vijfentwintigjarige steeds wat verder afnam en ik meer genoot van het hier en nu. Een jaar waarin ik alles wat ik belangrijk vind in het leven, nét dat stukje dichter bij me heb gehouden. Wetende dat je sámen elke dag een stukje lichter in gaat. Eigenlijk heb ik maar één verzoek voor het volgende jaar. Beste 2023: kun je alsjeblieft ietsje langzamer gaan?

Deze column komt uit Flair 51/52-2022.

Marije Veerman woont met Franklin, zoon Kyano en dochter Liv in Purmerend. Volg Marije via @marije.veerman op Instagram.

RedactieDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden