Lisanne: 'Zijn dingen nog wel iets waard als je ze niet kunt delen?' Beeld
Lisanne: 'Zijn dingen nog wel iets waard als je ze niet kunt delen?'

Lisanne: 'Zijn dingen nog wel iets waard als je ze niet kunt delen?'

Smartphones hebben ons iets vervelends eigen gemaakt. Ze hebben ons leren kijken zonder iets echt te zien. De lens van mijn iPhone wordt steeds vaker een manier om aan anderen te laten zien waar ik was, via Whatsapp, via Instagram, zonder zelf te genieten van daar waar ik was. Dat moet anders, dacht ik, terwijl ik in de auto zat op weg naar de Veluwe.

Echt kijken

Die bomen daar, de hei in allerlei bruintinten, de lentegroene bossen, de kronkelpaadjes, de meertjes die je verrasten omdat ze er ineens waren: ze vroegen me om Instagramwaardige foto’s te maken, in de eerste plaats, maar als ik nog beter luisterde, vroegen ze eigenlijk om gewoon te worden bekeken. Zonder die lens. Zonder de juiste hoek. Zonder filters. Zonder publicatiedoel. Zonder te worden gedeeld. Gewoon. Kijken. Ikzelf. Ikzelf alleen.

Luisteren naar de stilte, oorverdovend is die, ik was vergeten hoe dat was (noem me maar pathetisch). Het voelde naakt om mijn telefoon achter te laten in het huisje waar mijn vader, broertje en ik drie dagen verbleven. Niet naakt in the free way, zoals ik een keer voelde toen ik midden in de nacht in Den Haag met een vriendin ging skinny dippen, over het strand rende en naar de zee riep dat ik eraan kwam en ik me de koningin van de wereld voelde.

Nee, dit was een benauwende naaktheid, een ongemakkelijke, alsof ik zonder cadeau naar een verjaardag ging, zonder hond ging wandelen, zonder alcohol op een feestje stond. Zonder mijn vriend in zijn bed lag.

Lees ook Lisanne: ‘Een knak, een jank, een hondenschreeuw gaat dwars door je ziel’

Pavlov

Pavlov was schaamtevol confronterend: in het eerste kwartier voelde ik drie keer in mijn kontzak, drie keer voelde ik alleen het Twix-papiertje dat daar al een tijdje zat, drie keer ervoer ik hoe mijn telefoon een verlengstuk van mijn rechterhand was geworden, hoe ik continu gewend was om in contact te staan met mijn privéleven en mijn werk, en ook de privélevens van mensen die ik eigenlijk amper ken, maar wel volg.

Zijn dingen nog wel iets waard als je ze niet kunt delen? Is onze wandeling even leuk als ik er geen vrolijke selfie van kan maken? En die bomen, zijn ze noemenswaardig genoeg als ze niet op Instagram hebben gestaan? “Ze lijken ook allemaal zo op elkaar,” zei mijn vader over diezelfde bomen, toen we zochten naar een weg waarvan we alleen wisten dat Google Maps ons die kon vertellen.

Digitale hulp

Het duurde even voordat we onze trots en overtuiging dat we goed konden navigeren aan de kant hadden gezet. Mijn vader zette zijn telefoon aan voor digitale hulp, maar daarna bleef het verdacht lang stil. Tot hij een vraag stelde die mij enige paniek inboezemde: ‘Weet iemand wat een puk-code is?’ Nu waren we dus voor honderd procent analoog. En verdwaald. Bij het eerste de beste fietspad dat we zagen, hielden we een fietser aan.

Of hij wist waar ‘die ene hoge zendmast’ stond. Want dáár hadden we geparkeerd. Na drie ruzies, zes omzwervingen, nog twee keer de weg vragen en drie kilometer te veel te hebben gelopen, zagen we onze auto. Die ons meteen aan ons volgende probleem herinnerde: hoe bij ons huisje te komen? “In de achterbak ligt nog wel een kaart,” zei mijn vader.

Door een gebrek aan topografische kennis reden we eerst verkeerd, daarna stopten we bij een tankstation, we bogen ons met z’n drieën over het grote, uitgevouwen papier, het kraakte, het rook muf, het had iets charmants, ah, we moesten niet richting Deventer maar Amersfoort. We reden verder, kaart op schoot. Ik had al in geen uren meer in mijn kontzak gevoeld.

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in een klein – maar fijn – appartement in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Fotografie: Dorian Jurne | Styling: Charise Rozenbeek | Visagie: Sisley Angenois

Lisanne van Sadelhoff

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden