artikelbeeld Lisanne Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld LisanneBeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Lisanne: ‘Pas als je gevloerd bent, besef je hoe druk je het eigenlijk hebt’

Na afloop van het lanceringsfeest van de nieuwe Flair kregen alle genodigden een trui mee, zo’n stoffen sweater, heel zacht aan de binnenkant, een kledingstuk waarmee je wilt knuffelen.

Ik hield hem dan ook stevig onder mijn arm geklemd toen ik de trein naar huis pakte – enigszins aangeschoten, en dat voor een dinsdagavond. Een week later woonde ik in die trui, ik ben de fabrikant ervan een hypotheek schuldig. Ik sliep erin, stond erin op, ik stiefelde erin door mijn huis, van de keuken om thee met honing klaar te maken, naar mijn medicijnkastje om paracetamol te pakken, en weer terug naar de bank, om bij te komen van het thee maken en het paracetamol pakken.

Vervolgens liet ik de thee koud worden omdat ik te moe en misselijk was om overeind te komen en te drinken, en vroeg ik me af of die paracetamolletjes geen placebo’s waren aangezien ik nul effect ervoer. Ik weet dat het klinkt alsof ik de mannengriep te pakken had, maar de eerste twee dagen dat ik op die bank lag, zwolg ik, zoals altijd eigenlijk, in (wellicht misplaatst) zelfmedelijden.

Er stonden de komende week állemaal leuke slash belangrijke dingen op de planning – twee interviews, een theateravond, een avond Smartlappenfestival in de stad, een hardloopwedstrijd, de lancering van een journalistiek project waar ik aan meedeed – en ik kon nergens bij zijn. Pas als je gevloerd bent, besef je hoe druk je het eigenlijk hebt. Het is een champagneprobleem, maar het ging me niet snel genoeg, dat beter worden.

Beter worden gaat eigenlijk nooit snel genoeg, heb ik het idee. Griep haalt een grote mate van ongeduld in de mens naar boven. Maar na een paar dagen begon ik weer honger te krijgen. ‘Honger is een goed teken’ zei mijn moeder altijd, en dus stiefelde ik, nog steeds in diezelfde trui, naar de Boni een paar straten verderop.

Ik had gegoogeld wat ik altijd googel als ik beroerd ben: ‘Welke groenten en fruit hebben de meeste vitaminen?’ en kwam zoals altijd uit op kiwi’s, boerenkool en broccoli. Waarom onthoud ik dat nooit? Mijn lijf raakte vervolgens totaal in shock: het kreeg ineens een vitamineboost van heb ik jou daar binnen. Datzelfde lijf lag ook in één week tijd meer op de bank dan ’t het afgelopen kwartaal had gedaan, en het was bijna alsof ik het hoorde zuchten, zo van: hèhè, eindelijk.

In de dagen erna, die ik veelal slapend en scrollend op mijn telefoon doorbracht, kwamen er reclames voor vitaminepillen, coaches met weerstandtips en gezonde thuisbezorgsupermarkten voorbij: het algoritme had me door. Na een week konden mijn gordijnen weer open, de snotdoekjes worden opgeruimd, en de trui kon uit – die was rijper dan rijp voor de was.

En ineens, vanuit de wasmand, staarden groene letters vanaf de trui me aan. Ik had de hele week met een tekst op mijn rug rondgelopen die ik nu pas voor het eerst las: Self Care Club stond erop. De boodschap is duidelijk.

Deze column van Lisanne komt uit Flair 48-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Journalist Lisanne van Sadelhoff (32) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Lisanne van SadelhoffDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden