artikelbeeld Column Lale Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column LaleBeeld Dorian Jurne

PREMIUMcolumn

Lale: ‘Weer niet gelukkig bij elkaar gebleven, terwijl je het toch hoopte’

Ik slik het weg, de pijn die ik diep in mijn borst voel. De pijn zoals alleen jij mij, toch wel een rationele ijskoningin (althans, dat maak ik mensen wijs), die aan kunt doen. Gek dat ik ervan moet slikken, alsof het letterlijk een brok pijn is die ik naar achter duw. Eten lukt me trouwens niet meer, al dagen niet. Maar ik voel geen honger, dus dat scheelt. Als je de enorme honger en hunkering naar jouw warmte en liefde niet meetelt, tenminste. Die voel ik juist onophoudelijk.

Toch is de pijn van vandaag niets vergeleken met het slagveld in mijn linkerborst gisteren, toen ik je in de deuropening je laatste spullen in een tas overhandigde. M’n hart brak in duizend stukjes en sloeg een paar slagen over. Ik heb geen MRI-scan, maar ik zou toch zweren dat het fysiek brak. Het is ook gek dat je dat altijd in je hart moet voelen, waarom niet in je arm, been of in je hoofd? Ik vind het in m’n hart zo vervelend pijn doen. Het voelt zo genadeloos en ondraaglijk.

De vele herinneringen aan de mooie en liefdevolle momenten, toen we nog geen benul hadden van wat eraan zat te komen, komen als een panorama langs. Ik weet dat het beëindigen van een relatie niemands schuld is en niet als falen hoort te voelen. Ik ben oud en wijs genoeg, ik weet het allemaal, toch voelt het alsof ik enorm gefaald heb, weer terug bij af ben. Weer niet gelukkig bij elkaar gebleven met iemand, terwijl je het toch weer had verwacht. En vooral gehoopt.

Hoe zouden anderen daarmee omgaan? Anderen van wie we het hele leven kunnen volgen, op de pijnlijke momenten na? Hoe gingen YouTube-sterren en Instagram-influencers Yolanthe Cabau, Monica Geuze en Jamie Vaes om met break-ups? Waarom zijn dáár geen video’s en foto’s van en wordt uit elkaar gaan slechts gebracht als een mededeling op hun sociale media, terwijl we daarvoor nog allerlei foto’s zagen waarop het leek alsof ze het perfect hadden samen, waardoor niemand de breuk zag aankomen?

Inmiddels is dit mijn derde ‘gefaalde’ relatie, op mijn 24ste. Hoeveel pijnlijke eindes moet ik nog meemaken? Zal dit altijd zo gaan? Waarom slaag ik er niet in meteen goed te kiezen, of zie ik dit niet aankomen? Waarom neem ik mezelf niet in bescherming tegen deze akelige pijn? Ligt het soms aan mijn onvermogen om vooruit te denken? Ben ik te impulsief in het investeren in een man?

Soms weet je intuïtief al zeker dat het niet gaat lukken of dat de relatie de eindstreep niet gaat halen maar kun je het niet toegeven, ook niet aan jezelf. Meestal wil je dat ook niet en stop je het weg, want je houdt op de een of andere manier veel van hem, ondanks de botsingen, verschillen, ruzies, discussies en de enorme hoeveelheid energie die dit alles uit je zuigt.

Het al van mijlenver zien aankomen en toch niet willen loslaten, tegen beter weten in, dat is echt het pijnlijkst van alles. Weer niet gelukkig bij elkaar gebleven, terwijl je het toch hoopte.

Over Lale

Lale Gül (24) schreef de bestseller Ik ga leven en beschrijft haar leven vanaf nu iedere week in Flair.

Deze column van Lale komt uit Flair 45-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Lale GülDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden