artikelbeeld Column Lale Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column LaleBeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Lale: ‘We kunnen ons allemaal wel voorstellen hoe het is om je eenzaam te voelen op je twaalfde’

“Ik hoor er gewoon niet bij,” verzuchtte m’n zusje op mijn telefoonscherm. We waren aan het facetimen over haar eerste weken in de brugklas. Ze zat er droevig bij.

En ondanks dat ik zeker wist dat ze zich beter gaat voelen op die school en haar draai gaat vinden, maakte het me verdrietig. We kunnen ons denk ik allemaal wel voorstellen hoe het voelt om je eenzaam, onzeker en minderwaardig te voelen op je twaalfde; alsof dat het einde van de wereld is en het altijd zo blijft. Op die leeftijd heb je nou eenmaal geen relativeringsvermogen.

“Al die andere meiden zien er superleuk uit, hebben verstand van mode, kapsels en make-up en doen leuke TikTok-dansjes. Ze hebben veel volgers en likes op Instagram, veel vrienden, ze zijn knap en populair. Iedereen wil met ze omgaan. Ik snap wel dat niemand met mij wil omgaan, ik ben gewoon kapot saai. En lelijk,” vertelde ze.

“Je bent gewoon jezelf, en je bent helemaal niet lelijk! Niet iedereen hoeft toch hetzelfde te zijn? Er zijn vast ook meiden die met jou willen omgaan, die meer op jou lijken,” zei ik. “Niet in mijn klas. Ik zit ook altijd alleen. Laatst vroeg ik iets aan een meisje en negeerde ze me. Daardoor voelde ik me de hele dag kut,” zei ze.

“Waarom voel jij je slecht? Zij hoort zich beroerd te voelen omdat ze zich zo gedraagt en jou negeert, toch?” probeerde ik nog. “Yeah,” kreeg ik cynisch terug. Voor me zag ik een totaal ingestort hoopje pudding. En ineens dacht ik: wat zou het toch goed zijn als we schooluniformen hadden, zoals in Engeland. Uiterlijk, geld, mode en merkkleding horen geen wapens te zijn op scholen waarmee je hiërarchie creëert en uitsluit.

Tuurlijk, ook met een uniform kan het zijn dat er binnen de kortste keren weer een groep ontstaat die populairder is, of dat er mensen worden gepest of buitengesloten, dat houd je altijd, maar je dwingt kinderen en jongvolwassenen om voorbij kleding te kijken. Je dwingt ze om indruk te maken met andere zaken, zoals karakter en vriendelijkheid.

Economische ongelijkheid is eigenlijk het ergst op de puberleeftijd, want alles op een school valt en staat met wat voor sneakers je aanhebt, welke tas (een Eastpak, een designertas, een rugtas van de Action?) je bij je hebt, hoeveel outfits je in een week kunt switchen, wie het duurste trainingspak draagt (van Daily Paper of Zeeman?) en welke winter- jas (Woolrich of C&A?), of je iets kunt betalen in de kantine of een broodtrommel bij je hebt, op wat voor fiets je rijdt en op welke laptop je werkt (een MacBook of iets anders?)

Ik denk dat een uniform, al is het maar een beetje, kan helpen bij het creëren van een safe space voor pubers die niet de laatste trends aanhebben.

Deze column van Lale komt uit Flair 48-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Lale Gül (24) schreef de bestseller Ik ga leven en beschrijft haar leven vanaf nu iedere week in Flair.

Lale GülDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden