artikelbeeld Column Lale Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column LaleBeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Lale: ‘Ook voor mijn grote kont en blubberbuikje moet gewoon plek zijn op deze wereld’

Ik heb overgewicht. There, I said it. Niet dat het iets is wat ik moet ‘bekennen’ of zo, want het is natuurlijk ook gewoon aan me te zien dat ik geen maatje nul heb en maar beter geen carrière als angel bij Victoria’s Secret moet ambiëren, zeg maar.

Je hebt van die dames die door een sleutelgaatje passen, die zo petite zijn dat je je afvraagt waar het eten en drinken überhaupt naartoe gaat, of ze niet stiekem een lekkage hebben ergens onder hun arm of zo. Met een kurk overdag, die ze af en toe in de wc leeg laten lopen. Maar goed: ik hoor dus duidelijk niet bij hen.

Al heel mijn leven niet. Ik ben zeker weleens slank geweest, dat is voor mijn doen maat 38 of M, maar dat alleen met héél veel toewijding en geforceerd­ sporten. En sinds ik dat dus heb losgelaten, is dat ook te zien. Bijvoorbeeld aan m’n kaaklijn, die er niet meer is. Ik ben geen Parisienne, en dat zal ik nooit worden. De meeste Nederlandse vrouwen niet.

Nu ik al een week in Parijs ben, waar ik dit schrijf, valt me extra op dat wij vrouwen in de lage landen forser zijn. Terwijl ze hier beweren gratins, croissants, baguettes, croque-monsieurs, quiches en madeleines te eten. Dus hoe dat kan, weet ik ook niet, maar de vraag is: is dat overgewicht erg en moet ik er wat aan doen? Want laten we wel wezen, overgewicht is iets wat je zelf in handen hebt en waarvan mensen die er verstand van hebben, zeggen dat het ongezond is.

Ik heb het er zelf naar gemaakt, want ik eet en drink graag en haat het om elke week te moeten sporten. Ik vind eten interessant en lekker, ik leef van eetmoment naar eetmoment en neem nooit een maaltijd om alleen even m’n maag te vullen: ik zorg ervoor dat ik er áltijd van geniet. En doe daar moeite voor, want ik kook graag. Dat kunnen vriend(inn)en beamen, want ik laat mijn liefde blijken door te koken.

Eten is voor mij liefde, gezelligheid, warmte en geborgenheid. Het liefst maak ik van elke maaltijd een feest, want tja, als je toch moet eten, dan het liefst zo lekker en uitgebreid mogelijk. Je hebt ook van die mensen die eten helemaal niet zo bijzonder vinden: die het zelfs als een soort last ervaren dat ze ‘moeten’ eten. Mensen die een appel­ of banaan nemen als lunch of ontbijt. Of die het vergeten. Gekker moet het niet worden voor mij, want daar kan ik me dus niets bij voorstellen.

Bij mij is het eerder omgekeerd: het liefst snack ik me door de dag heen en moet ik mezelf enigszins afremmen om niet tonnetjerond te worden en van mijn drie kinnen zes te maken. Maar ik baal er ook af en toe van, moet ik eerlijk bekennen, want ik pas niet meer standaard in alles wat ik leuk vind, zoals heel leuke jeans: daar gaat mijn XL-kont gewoon niet meer in. En als ik een strakke jurk aan moet voor een feest, kan mijn uitstekende blubberbuikje me behoorlijk onzeker maken. Maar ook voor mijn grote kont en mijn blubberbuikje moet toch gewoon plek zijn op deze wereld? Is het zo’n ramp dat niet iedereen hetzelfde maatje heeft? Ik denk het niet.

Lale Gül (24) schreef de bestseller Ik ga leven en beschrijft haar leven vanaf nu iedere week in Flair.

Deze column van Lale komt uit Flair 50-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Lale GülDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden