artikelbeeld Column Lale Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column LaleBeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Lale: ‘Er is niet veel nodig om gastvrijer te zijn dan Nederlanders’

We hebben het allemaal wel een keer gehoord: “Die cultuur is zó gastvrij, daar kunnen wij wat van leren!” Of het nou een vriendin is die net terug is van een ver vakantieland of een collega die een tijdje op een ander continent heeft gewoond, ze zijn meestal enorm te spreken over de vriendelijkheid, openheid, benaderbaarheid en gastvrijheid van mensen uit een andere cultuur.

En dat is begrijpelijk: er is niet veel nodig om gastvrijer te zijn dan Nederlanders.

Een tijdje geleden ondervond ik het aan den lijve: ik was uitgenodigd voor een Nederlandse bruiloft. Ik had aangegeven dat mijn vriend niet kon komen vanwege z’n werk, maar had een week later gemeld dat we toch samen zouden komen. Eerst twijfelde ik nog of ik dat moest aangeven, ik bedoel: ik kon toch gewoon met hem verschijnen? In mijn hoofd was dat geen big deal. Maar daar had ik me in vergist.

“Dat gaat lastig“, werd er geappt door de aanstaande bruid. “Alles is al geregeld, we zijn uitgegaan van de gastenlijst en hebben precies die hoeveelheid stoelen, naamkaartjes en eten. Maar hij kan natuurlijk wel na het eten komen, op het feestje!“ Ik was met stomheid geslagen: kreeg ik nou te horen dat het niet mogelijk was dat er één persoon bijkwam, nota bene mijn partner, op een viering?

Moest hij nou op zijn vrije dag thuisblijven en ik alleen gaan, omdat er geen eten en een stoel voor hem geregeld konden worden? Gekker moest het niet worden.In veel culturen zouden ze nog liever zelf niet eten of hun bord door tweeën delen, dan dat ze een gast op een bruiloft zouden weigeren. Dat is in veel landen dan ook echt een schande en zorgt voor gezichtsverlies. Zelfs in de armste families zou dat geen optie zijn.

Bovendien is het überhaupt belachelijk dat het voor problemen zorgt als er één iemand meer aanschuift – hoe onverwacht ook – en dat je daardoor al eten en stoelen tekortkomt. Ik bedoel: als je een feest geeft, houd je toch rekening met extra gasten en eten? Dat zou bij een Turkse bruiloft ook nooit een issue zijn, aangezien er standaard mensen zijn die zonder aankondigen veel meer mensen meenemen: vrienden, kennissen, familie die zin hadden om mee te feesten.

Ze hoeven niet eens allemaal uitgenodigd te zijn; als één iemand is uitgenodigd en een heleboel aanhang meeneemt, hóórt dat er gewoon bij. En men vindt dat alleen maar gezellig, hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Het is een eer!

Het deed me denken aan een voorval van tien jaar geleden. Ik was op bezoek bij een Nederlands klasgenootje uit een gegoede familie om samen aan een werkstuk te werken. Na enkele uren kwam haar moeder haar kamer binnen en zei: “Kimberly, we gaan over een kwartier aan tafel, zorg dat jullie het dan afhebben. Lale moet denk ik ook op tijd thuis zijn voor het eten.”

Ik ging er eigenlijk van uit dat ik gewoon bleef eten en dat ik daarna naar huis ging, maar ik werd voor m’n gevoel weggestuurd. Later hoorde ik dat ik me dat niet persoonlijk moest aantrekken, dit was normaal in de Nederlandse cultuur. Maar eigenlijk vind ik het niet normaal.

Over Lale

Lale Gül (24) schreef de bestseller Ik ga leven en beschrijft haar leven vanaf nu iedere week in Flair.

Deze column van Lale komt uit Flair 46-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Lale GülDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden