artikelbeeld Column Hester Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column HesterBeeld Dorian Jurne

Hester: ‘Hoe kun je twijfelen aan de racistische teksten op de Erasmusbrug?’

Het nieuwe jaar is in Rotterdam gitzwart begonnen. Daar heeft iemand tijdens racistische leuzen op de zijkant van de Erasmusbrug geprojecteerd. Een lone wolf? Mogelijk. Gekken hou je altijd, uiteraard. Maar waar we niet overheen moeten stappen, zijn de vele mensen die openlijk (op social media) in twijfel trekken of het wel racistisch bedoeld is. Hoe kun je dát denken? Hoe kun je ook maar een beetje een andere interpretatie aan de projectie hangen dan een slechte?

‘We must secure the existence of our people and a future for white children’, stond er. Leg me uit hoe je dit niet als intens slecht kunt lezen. Eerlijk; ik kende de slogan niet. Sinds gisteren weet ik dat het de 14 words van de Amerikaanse neo-nazi David Lane zijn. Dit inmiddels overleden Ku Klux Klan-lid heeft die woorden uiteraard niet als verbindend bedoeld. En dat weet degene die uitgerekend die tekst uitzocht voor zijn zieke actie heel goed.”

‘Vrolijk blank2023', stond er ook en ‘White lives matter’ en ‘Zwarte piet deed niets verkeerd’. Nou, dat was koren op de molens van extreemrechts. ‘Hoezo is dat racistisch?’, brulden ze vanachter hun anonieme accounts. Witte levens doen er toch ook toe, jankten ze. Het maakt me witheet en ook bang. Want dit voorspelt weinig goeds.

Neem een Raisa Blommenstijn. Afgestudeerd rechtenfilosoof, presentatrice bij Ongehoord Nieuws (NPO1, onze staatsgefinancierde omroep, nota bene), 62,8K volgers op Twitter: ‘Die zogenaamd “racistische” leuzen op de brug in Rotterdam geven aan dat blanke levens ertoe doen (wat uiteraard zo is, ieder leven doet ertoe) en dat zwarte piet niets fout heeft gedaan (hetgeen historisch juist is). Dus wat is nu precies het probleem?’, schreef ze gisterenochtend. Dat wéét ze wel, wat het probleem is. De ellende is alleen dat zij het geen probleem vindt. Raisa staat namelijk aan de verkeerde kant van de geschiedenis die we nu schrijven. Zij en ál die andere mensen die bagatelliseren wat er in Rotterdam gebeurd is.

Ik lees uiteraard ook wel alle afkeer, alle woede en alle ongeloof over de teksten. Ik weet ook wel dat “wij” met meer zijn en dat dit verre van representatief is voor ons land. Maar er broeit iets. Er brandt een heel gevaarlijk vuurtje in onze samenleving, nog vrij klein nu, maar als we het niet blussen wordt het alleen maar groter.

‘Kan er ooit weer een wereldoorlog komen, in ons land?’, vraagt mijn dochter van 8 mij wel eens. Ik zeg dan altijd van niet, maar ik ben bang dat ik haar daarmee wel een leugen voorhoud. Ik weet het namelijk niet – misschien moet ik haar dat voortaan zeggen. Ik zal namelijk nooit snappen wat iemand bezielt racistisch te zijn. Ik zal nooit begrijpen hoe je handelt als je door haat gedreven wordt. Ik weet niet waar deze lui toe in staat zijn. Laten we er niet van wegkijken en een ieder die het ook maar half goedpraat de mond snoeren en veroordelen.

Hester Zitvast (45) is freelance journalist, moeder van vier kinderen (21, 18, 8 en een baby). Door haar Twitter-verslaving zit ze bovenop het nieuws en daar heeft ze vaak wel een mening over. Voor Flair ventileert ze die opinie. Daar hoef je het als lezer natuurlijk niet altijd mee eens te zijn. Een goede (en fatsoenlijke) discussie gaat ze niet uit de weg.

Hester ZitvastDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden