artikelbeeld Column Gwen Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column GwenBeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Gwen: ‘Juist door me af en toe flink kut te voelen, kwam er ruimte voor iets moois’

“Dan denk ik dat het tijd is om zonder zijwieltjes te gaan fietsen. Ik denk dat dit onze laatste afspraak is.” Dat waren de magische woorden van mijn psycholoog Lucien na onze laatste sessie in 2019.

Vijf jaar lang zat ik maandelijks op zijn zolderkamer, een grote ruimte met wit tapijt aan een Amsterdamse gracht. Er stonden twee rieten kuipstoelen, met altijd een verse bos bloemen tussen ons in. Dat is de plek waar ik mezelf heb leren kennen.

Vanaf het moment dat ik op mijn achttiende mijn rijbewijs binnen had, raasde ik met 210 kilometer per uur door het leven met ‘alles meemaken’ als motto. Een torenhoge ambitie en gebrek aan zelfkennis zorgden ervoor dat ik als 22-jarige puppy in een burn-out terechtkwam. In die periode kwam ik voor het eerst in contact met een psycholoog.

Mijn eerste afspraak werd meteen mijn laatste. Er werd geluisterd zonder echt te luisteren, er was geen klik en ik besloot dat het niks voor mij was. Tot ik in 2014 bij BNNVARA terechtkwam en voelde dat ik alle zeilen bij moest zetten om mijn hoofd boven water te houden in de droom waar ik zo hard voor had geknokt.

Het eerste wat Lucien me leerde, was dat ­dingen die leuk zijn ook energie kosten. Dat klinkt logisch, maar daar leefde ik niet naar. Als ik een drukke werkweek had gehad waarin ik van hoogtepunt naar hoogtepunt knalde, vierde ik dat met veel drank en drugs in de stad terwijl alles in mij schreeuwde om rust. Naar die stem in mezelf mocht ik gaan luisteren.

Daarnaast leerde Lucien me hoe ik me kut moest voelen. Als rasoptimist had ik geen idee. Waarom zou ik me ellendig gaan zitten voelen als ik ook iets leuks kon doen? Inmiddels weet ik dat ik niet weg kan rennen voor mijn gevoel. Alle ellende sleep je mee in je rugzaken als je die niet af en toe leegt, val je om. Ik leerde dat niet elke dag een tien hoeft te zijn. Juist door me af en toe flink kut te voelen, kwam er ruimte voor veel meer moois.

Als je eraan denkt om eens met iemand te gaan praten, zou ik ervoor gaan. En je hoeft heus niet te wachten tot je in de put zit: juist als je lekker in je vel zit, kun je het meest over jezelf leren. Ik kwam er op die Amsterdamse zolderkamer achter waarom ik ben wie ik ben en waarom ik doe wat ik doe. Waar ik lekker op ga en waar ik mee moest kappen. Mijn gebruiksaanwijzing. Want die heb ik, en jij ook.

De woorden van Lucien hoor ik nog dagelijks in mijn hoofd. Dat de zijwieltjes eraf zijn, betekent niet dat ik een perfect leven heb. Ik vlieg nog met grote regelmaat uit de bocht en ga af en toe nog keihard op m’n bek. En dat is oké. Dankzij Lucien weet ik dat het er allemaal bij hoort.

Deze column van Gwen komt uit Flair 51-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Gwen van Poorten (32) is presentatrice en maakt de podcast #metznallen. Ze woont met haar vriend in Amsterdam.

Gwen van PoortenDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden