Floor Faber Beeld Getty Images
Floor FaberBeeld Getty Images

PREMIUM

Floor Faber #76: ‘Zachtjes zing ik: I wanna have sex, baby’

Dinsdag krokettendag! Omdat Hannah en ik bang zijn dat ze snel op raken, lopen we stipt om 12 uur naar de kantine. Zij neemt er twee, ik één en een appel omdat ik nu al werk aan mijn bikinifiguur.

Dinsdag

Aan een tafeltje met uitzicht op een vol parkeerterrein genieten we in stilte van de kroket. Wanneer zij de tweede verorbert vertel ik dat ik volgende week ga kijken bij een toneelvereniging. ‘Ik vind het zo spannend! Ik ben benieuwd wat voor mensen er lid zijn, en wat voor stukken ze spelen.’

Daar praten we een tijdje over tot ze zegt: ‘Ik heb ook een nieuwtje. Ik wil gaan solliciteren.’

Onmiddellijk begint mijn hart te bonzen terwijl er een heel hard ‘Nee!’ in mijn hoofd gilt. Hannah is mijn bestie op de afdeling, wat moet ik zonder haar? ‘O ja,?’ zeg ik neutraal. ‘Waar dan?’

‘Op de baan van Jan-Willem natuurlijk.’

‘Maar je hebt toch geen ervaring als chef?’

‘Dat is nou zo’n typische vrouwengedachte. Mannen solliciteren gewoon als ze niet aan alle voorwaardes voldoen, vrouwen durven dat niet. Daar ben ik klaar mee, ik doe voortaan de Pippi Langkous. Zij zei: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’ Ik kan het toch leren? En het is goed voor mijn cv: als ik een tijd chef ben geweest, kan ik op veel meer leuke functies solliciteren.’

‘Je hebt er goed over nagedacht.’

‘Het was nooit mijn plan om hier lang te blijven zitten. Nu de kinderen wat groter zijn, kan ik verder met mijn carrière.’ Haar ogen stralen als ze vertelt welke dromen ze heeft, en ik begin me steeds ongemakkelijker te voelen. Ik heb geen carrièrepad voor ogen, wil in de eerste plaats leuk werk met gezellige collega’s. En chef zijn lijkt me niks. Maar stel dat Hannah wordt aangenomen, kunnen we dan wel besties blijven? Het is of ze mijn gedachten heeft gehoord, want ze zegt: ‘Als ik jouw baas ben, verandert er niets tussen ons.’ Het klinkt zo raar, dat we allebei beginnen te lachen.

Donderdag

Vanavond moet het ervan komen, het is al bijna een week dat we het niet hebben gedaan. Onder de douchte scheer ik me zorgvuldig, ik klop de bodylotion in die Kevin lekker vindt ruiken en borstel mijn haar zodat het niet zo duf zit. Ik trek mijn Japanse kimono aan, en loop naar het bed. Kevin ligt er iets op zijn telefoon te lezen.

Zachtjes zing ik: ‘I wanna have sex, baby,’ terwijl ik hem verleidelijk aankijk. Zodra ik oogcontact heb, geef ik een vette knipoog en laat de kimono langzaam van me afglijden. ‘Let’s talk about all the good things, and the bad things that may be.’ Daarna ga ik over op geneurie omdat ik de tekst niet meer weet.

Hij klopt op het dekbed. ‘Kom toch lekker liggen, schatje.’

Dat doe ik en ik laat mijn hand over zijn borstkas glijden, naar beneden. Maar hij pakt mijn hand vast. ‘Ik heb niet zoveel zin eigenlijk.’

‘Hoezo niet?’

‘Ik ben harstikke moe. Dat kan toch wel eens?’ Hij kust me, draait zich van me af en doet zijn nachtlampje uit. Even later hoor ik hem zacht snurken – hij slaapt dus al. Maar mij lukt dat niet meer omdat de ene na de andere paniekerige gedachte door mijn hoofd schiet. We wonen nog geen jaar samen en hij wil nu al niet meer zo vaak seks: hoe is dat dan over 1 jaar of over vijf jaar? Vindt hij me niet meer zo aantrekkelijk? Of saai in bed?

Redactie FlairGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden