Floor Faber Beeld Getty Images
Floor FaberBeeld Getty Images

Floor Faber #75: ‘Denk je dat we iedereen moeten zoenen?’

Business as usual. Met de auto rijden Kevin en ik naar kantoor – ondanks dat we ons hadden voorgenomen om voortaan te gaan fietsen vanwege het klimaat. Maar het is nog donker en motregent.

Maandag

‘Denk je dat we iedereen moeten zoenen?’ vraag ik. ‘En dan een, twee of drie keer? Of mag een hug zonder lichaamscontact ook? Dat heb ik liever.’

‘Wij doen sowieso niet aan dat soort dingen,’ antwoordt hij. ‘Wij geven elkaar een boks of zeggen: ‘Mooi 2023, pik!’

Heerlijk dat simplisme. Was ik ook maar een man van de helpdesk.

Mijn afdeling heeft dit jaar gekozen voor een hartelijke klapper op zowel de rechter- als linkerwang begeleid door een vriendelijk kneepje in de bovenarmen. Nadat iedereen elkaar het beste heeft gewenst, opent Jan-Willem de vergadering. ‘We gaan het anders doen,’ zegt hij. Van die mededeling veert niemand op, omdat hij zoiets om de drie maanden aankondigt. Meestal gaat het om iets kleins, bijvoorbeeld dat inleidingen voortaan niet langer dan 5 regels mogen zijn, of interviews zoveel mogelijk ‘up’ moeten eindigen.

Maar nu is het anders. Hij vertelt dat hij vlak voor kerst hoorde dat hij binnen het bedrijf een andere functie heeft gekregen. ‘Het is een geweldige uitdaging die ik met beide handen wil aanpakken. Dat betekent dat mijn functie vrijkomt. De sollicitatieprocedure wordt zo snel mogelijk opgestart.’

Geschrokken kijken Hannah en ik elkaar aan. Jan-Willem weg? Hij is de ideale chef! Hij wordt nooit kwaad, is heel begripvol als je een dag vrij wilt nemen, en niet onbelangrijk: hij geeft complimenten. Mijn dag krijgt vijf sterren als Jan-Willem zegt dat ik een fantastisch stuk heb geschreven.

Na de vergadering staan Hannah en ik een beetje bibberig bij het koffieapparaat. Ik zeg: ‘Kunnen we geen handtekeningactie beginnen: Jan-Willem moet blijven.’

‘Ja, maak er maar een grapje van.’ Somber roert ze een zoetje door haar cappuccino. ‘Ik heb heel wat nare chefs meegemaakt. Had ik al verteld van Louise die er voor Jan-Willem zat? Als ze een stuk niet goed vond, keek ze je aan of je een stinkende drol had geproduceerd. En daarvoor was er een die de kantjes er van afliep. Ze kwam om half elf, lunchte een uur en ging om half vijf weer weg.’

‘De nieuwe kan ook een Jan-Willem 2.0 zijn.’

‘Geloof je het zelf?’ En dan gaan we aan het werk, maar de glans is al van het nieuwe kantoorjaar af.

Woensdag

Kevin kijkt naar een talkshow, ik google op mijn telefoon op toneelverenigingen. Een van mijn goede voornemens is om dit jaar iets theater-achtigs te gaan doen. Een paar maanden geleden deden mijn collega’s en ik een workshop improviseren en dat vond ik zo leuk dat ik er wat mee wil gaan doen. Als ik durf.

‘Waar ik bang voor ben, is dat het zo’n groep is waar alleen maar vrouwen na hun pensioen lid van zijn.’

Verstoord kijkt hij op. ‘Waarom? Toneelspelen is toch niet iets voor oude mensen. Maar ik denk wel dat het meer vrouwen zijn. Mannen doen toch eerder voetbal of zo.’

‘Of dat ze van die heel ouderwetse stukken spelen. Van die komedies die helemaal niet grappig zijn, of van die heel zware stukken zoals Op hoop van zegen.’ Met een Kniertjes-achtige stem schreeuw ik: ‘De vis wordt duur betaald!’

Van schrik springt Fred van mijn schoot en Kevin zegt: ‘Daar heb ik echt nog nooit van gehoord. Ik denk dat je gewoon eens moet gaan kijken. Beslis je daarna of het wat voor je is.’

En dus vul ik een contactformulier in van een toneelvereniging in de buurt. Wanneer ik op send druk, dansen er vlinders in mijn buik.

Redactie FlairGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden